Βιλνέβ, 1741 μ.Χ. «Ελεανόρ;» ρώτησε παραξενεμένος ο Αλέν Φουκόν και η εντύπωση που είχε η Ελεανόρ εντάθηκε κι άλλο. Κάτι συνέβαινε με τον νεαρό ιδιοκτήτη του κάστρου. Ήταν χλωμός και αδύνατος. Τα ρούχα του ήταν φθαρμένα. Δεν είχε το συνηθισμένο αυτάρεσκο ύφος και δεν προσπαθούσε να την προσεγγίσει ερωτικά, όπως είχε κάνει αρκετές φορές παλιότερα,…

Άκουσαν την πόρτα να κλείνει και χαμογέλασαν. Η μάνα έφευγε στις οχτώ το βράδυ. Κάθε βράδυ. Στην αρχή, η Νίκη και ο Σώτος δεν το είχαν πάρει χαμπάρι, καθώς στην πολυκατοικία ζούσαν άτομα που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα. Φτωχοί. Όπως η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της πολυκατοικίας. Και η ίδια αυτή η πολυκατοικία, ακόμα,…

«Καλημέρα, dear!» είπε ο Σταύρος στην Ελένη. Εκείνη βρισκόταν πίσω από τον πάγκο του τοπικού υποκαταστήματος της εταιρείας Ταχυδρομική Εξυπηρέτηση. Είχε καταφέρει να φτάσει λίγα λεπτά μετά τις οχτώ το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής. Και πάλι καλά, δηλαδή, σκέφτηκε όταν πάρκαρε το μηχανάκι του ένα τετράγωνο πιο πέρα. Υπήρχε πολλή κίνηση στους δρόμους, ένεκα των…

Καλοκαίρι Ο Άρης και η Χρυσάνθη βρίσκονταν στη ρεσεψιόν του Αιώνιου Ήλιου – Ενοικιαζόμενα Δωμάτια και κοιτούσαν την τριαντάρα πελάτισσα που διαμαρτυρόταν. Η επιχείρηση μετρούσε αρκετές δεκαετίες στο νησί και πλέον θεωρούνταν από τις κλασικές επιλογές για κάποιον που ήθελε να έρθει το καλοκαίρι και να περάσει μερικές χαλαρές μέρες, να κάνει τα μπανάκια του…

Ο πεζοναύτης έτρεχε. Ήταν γρήγορος και είχε καταφέρει να ξεπεράσει τα τέρατα που τον κυνηγούσαν. Περνούσε από τα χαλάσματα και τα γκρεμισμένα σπίτια και τους νεκρούς κατοίκους του χωριού. Οι φωτιές είχαν σβηστεί από τη βροχή που έπεφτε. Έτρεχε. Είχε αυτό το προνόμιο, σε αντίθεση με τους συντρόφους του, που είχαν γίνει βορά στα τέρατα.…