Ανοίγω τα μάτια, σκοτάδι. Προσπαθώ να σκεφτώ. Ζαλίζομαι. Προσπαθώ να κινηθώ, αδύνατο! Κανένα μέλος μου δεν ακολουθεί τις εντολές. Ακούω ομιλίες. Παρέλυσα; Πού βρίσκομαι; Τι έγινε; Πώς έγινε; Συγκεντρώσου, Γιάννη! Έλα μaλάka, βάλε το μυαλό σου να σκεφτεί, μην πανικοβάλλεσαι! ΑΝΝΑ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ; σε χρειάζομαι… Ξέρεις τι θέλω, να το πεις. Να τους το πεις……

Έγινα αυτό που δεν ήθελα… Αυτή που πάντα καταδίκαζα, αυτή που πάντα οικτιρούσα.Το τρίτο πρόσωπο. Μαζί και το δεύτερο. Κι όσο εγωιστικό και αν ακούγεται… συγνώμη, αλλά δεν μετανιώνω. «Μην με ρωτήσεις αν σε απάτησα. Μην με ρωτήσεις πώς.Ποτέ δεν ήταν αυτός, του κορμιού μου ο σκοπός» Γιατί, μήπως ήταν του μυαλού μου; Όλα ξεκίνησαν…

Κάπου στο Βορρά υπάρχει μια πόλη που την λένε… Κίτρινο Μαχαίρι, Yellowknife για την ακρίβεια, και η μοίρα τα έφερε να μετακομίσω εδώ στα 50+ μου. Ποια μοίρα δηλαδή, που κίνησα γη και ουρανό μέχρι να τα καταφέρω να βρεθώ από μια μικρή επαρχιακή πόλη της Ελλαδίτσας μας στον μακρινό -και παγωμένο- Καναδά! (Κρατήστε το…