TheBluez

Κάπου στο Βορρά υπάρχει μια πόλη που την λένε… Κίτρινο Μαχαίρι, Yellowknife για την ακρίβεια, και η μοίρα τα έφερε να μετακομίσω εδώ στα 50+ μου.

Ποια μοίρα δηλαδή, που κίνησα γη και ουρανό μέχρι να τα καταφέρω να βρεθώ από μια μικρή επαρχιακή πόλη της Ελλαδίτσας μας στον μακρινό -και παγωμένο- Καναδά! (Κρατήστε το αυτό: παγωμένο Καναδά).

Το πού, το πώς και το γιατί, δεν έχει σημασία σε αυτό το άρθρο. Αυτό που έχει σημασία είναι πως ό,τι θεωρούσα εγώ σαν δυσκολία στο όλο εγχείρημα, ήταν το πιο εύκολο. Και ό,τι ήταν αμελητέο στο πτωχό μου μυαλουδάκι, έγινε μείζονος σημασίας.

Μεγαλωμένη με τα γαλλικά, τα αγγλικά και το πιάνο μου, θεώρησα πως το «έχουμε με την γλώσσα». ΧΑ! Μεγάλο γέλιο… Οk, δεν ξέρω γαλλικά. Ούτε και πιάνο, αλλά δεν θα το κάνουμε θέμα. Ο Καναδάς είναι μία χώρα με μεγάλα ποσοστά μεταναστών. Ένας στους τέσσερις μόνιμους κατοίκους της χώρας είναι μετανάστης με το μεγαλύτερο ποσοστό να προέρχεται από την Κίνα και την νότια Ασία. Ναι, είχαν δίκιο όλοι όσοι μου έλεγαν πως δεν πρέπει να αγχώνομαι για τα αγγλικά μου. Γιατί όλοι ή σχεδόν όλοι, μιλούν το ίδιο ή και χειρότερα με εμένα. Τα πτυχία μου των Lower και Proficiency στα αγγλικά, κανείς δεν τα μου ζήτησε και όποιος τα είδε στο βιογραφικό μου, δεν τα σχολίασε καν. Σημασία έχει να μπορείς να συνεννοηθείς. Και να έχεις την διάθεση να «ταιριάξεις». Με την κουλτούρα των Καναδών, των Ινδών, των Φιλιππινέζων, των Κινέζων.

Σας προκαλώ να κάνετε εικόνα την προσπάθειά μου, την πρώτη μου μόλις εβδομάδα στην χώρα, να συνεννοηθώ σε ταξί με Ινδό οδηγό για τον προορισμό. Πέρασαν πέντε λεπτά μέχρι να καταλάβουμε τι λέμε ο ένας στον άλλο. Κάποια στιγμή συζητώντας τηλεφωνικά με φίλη μου στα ελληνικά, ανέφερα την διεθνή λέξη μaλάka, για να πάρω άμεσα την απάντηση: «Don’t say malakas my friend, malakas is a bad word!»
Ελλάδα, εξάγουμε πολιτισμό.

Επίσης, η χώρα είναι μεγάλη. (Κρατήστε και το ποσοτικό επίρρημα: Μεγάλος-η-ο). Η δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο με συνολική έκταση, πολύ κοντά στα 10.000.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το Yellowknife είναι μία μικρή πόλη 20.000 κατοίκων περίπου και βρίσκεται σε μία από τις πιο απομακρυσμένες περιοχές της χώρας, στις βορειοδυτικές πολιτείες. Κοντινότερη πόλη είναι το Edmonton, 1500 χιλ. μακριά. Μεγάλη χώρα, μεγάλες αποστάσεις. Μην κάνετε την ίδια αφελή ερώτηση με εμένα, δεν υπάρχει ΚΤΕΛ. Οι όποιες μετακινήσεις γίνονται είτε οδικώς με ιδία μέσα (ατελείωτες ευθείες), είτε αεροπορικώς. Αυτό σημαίνει πως το να μπαίνεις σε αεροπλάνο είναι τόσο απλό, σαν να κάνεις την διαδρομή Ελαιώνας – Δουκίσσης Πλακεντίας με το ΜΕΤΡΟ.

Φυσικό επακόλουθο να ψάξω για την αγορά ενός μικρού, μεταχειρισμένου ΙΧ. Στην Ελλάδα οδηγούσα ένα Renault Clio και θα ήθελα να συνεχίσω με κάτι αντίστοιχο. Με συναδέλφους στην δουλειά που το συζήτησα, με κοίταξαν με μια τεράστια απορία στο βλέμμα… «Τι είναι αυτό; Δεν έχουμε τόσο μικρά αυτοκίνητα εδώ, κι αν βρεις, είναι μόνο για το καλοκαίρι. Εδώ κυκλοφορούν μόνο μεγάλα αυτοκίνητα». Από την Ελλάδα ήξερα για καλοκαιρινά και χειμερινά ρούχα. Είχα ακούσει για λάστιχα χιονιού και all weather. Αμυδρά έρχεται στο μυαλό μου κάτι και για χειμερινές και θερινές εξοχικές κατοικίες (από τα πολύ παλιά χρόνια η ανάμνηση, γιατί τώρα κοντεύουμε να ξεχάσουμε και τον όρο διακοπές). Αλλά αυτοκίνητα που μπορούν να κυκλοφορήσουν μόνο το καλοκαίρι; Χρήζει περαιτέρω διερεύνησης.

Ανέλαβε ένας φίλος, γέννημα θρέμμα Καναδός, να με διαφωτίσει:

«Χρειάζεσαι ένα αυτοκίνητο που να έχει μεγάλη μπαταρία για να αντέξει στο κρύο, με καλώδιο για να το βάζεις στην πρίζα, θερμαινόμενα καθίσματα και τιμόνι, καλό σύστημα θέρμανσης και κλιματισμού, λάστιχα M+S (mud and snow) και είναι μεγάλη ασφάλεια η τετρακίνηση για την οδήγηση στο χιόνι ή στο ice road. Και φυσικά, κοντρόλ ή την ανάλογη εφαρμογή στο κινητό, για να το βάζεις μπροστά από μακριά». Όχι, δεν εννοούσε ηλεκτρικό αυτοκίνητο. Όταν η θερμοκρασία πέφτει αρκετά, πρέπει να βάζεις την μπαταρία του αυτοκινήτου στην πρίζα για να φορτίζει.

Ice Road? Τι εννοεί ο ποιητής;

Ναι, ξέχασα να αναφέρω για το Κίτρινο Μαχαίρι, πως πρόκειται για μια παραλίμνια πόλη. Η λίμνη Great Slave λοιπόν, έχει έκταση μεγαλύτερη -κατά το ήμισυ- από την Πελοπόννησο!!! Μέχρι εκεί το ήξερα, το έβλεπα, το ζούσα. Το ότι η λίμνη πάγωνε τον χειμώνα σε σημείο να φτιάχνουν δρόμο πάνω στον πάγο για να διευκολύνουν την επικοινωνία με τις κοινότητες στην απέναντι όχθη, μόλις το πληροφορήθηκα. Να το πάλι το παγωμένο. Σε αυτό το σημείο οφείλω να ομολογήσω πως ένιωσα λίγο σαν πρωταγωνίστρια σε ντοκιμαντέρ του National Geographic.

Μην τα πολυλογώ, με ένα truck διπλοκάμπινο της GMC κυκλοφορώ. Και ναι, ακούγεται πιο ωραία στα αγγλικά από το ελληνικό «φορτηγό ή αγροτικό». Τruck θα το λέω. Και όσο κι αν έτρεμα στην ιδέα, οδηγώ πλέον ακόμη και πάνω στην παγωμένη λίμνη. Εγώ, με το 1.60 σε ύψος που χρειάζομαι σκαλωσιά για να μπω μέσα. Κάντε το εικόνα παρακαλώ. Χειροκρότημα; Ευχαριστώ.

Εύλογη η απορία σας για τι θερμοκρασίες μιλάμε τον χειμώνα.

Την προσοχή σας παρακαλώ, ακολουθούν σκληρές περιγραφές, προτείνεται η απομάκρυνση των λάτρεων του θέρους και ευαίσθητων στο ψύχος.

Πρώτος χειμώνας στον παγωμένο Καναδά (θα συνεχίσω να το λέω μπας και το συνηθίσω) και όλοι μιλάνε για έναν από τους πιο κρύους χειμώνες των τελευταίων είκοσι πέντε ετών. Σοκαριστική ήταν η συνειδητοποίηση ότι με θερμοκρασίες -30° και -40°C τα σχολεία λειτουργούν κανονικά, όλοι πηγαίνουν στις δουλειές τους όπως συνήθως, και εγώ πρέπει να σηκωθώ από το ζεστό μου κρεβατάκι, αφού βάλω μπροστά από την εφαρμογή την μηχανή του αυτοκινήτου μου για να ζεσταθεί, να ντυθώ και να οδηγήσω μέχρι το γραφείο που δουλεύω. Έτσι, και καθαρά για την πληροφορία, θα αναφέρω πως η χαμηλότερη θερμοκρασία που έχω δει στο θερμόμετρό μου είναι -52°C. Και επέζησα. Εγώ, που είμαι παιδί του καλοκαιριού, της θάλασσας και του ήλιου.

Άξιο απορίας, ειδικά για εμάς τις γυναίκες, είναι το τι φοράμε με αυτό το κρύο… Όταν ξεκίνησα να φτιάχνω βαλίτσες και ρώτησα τι να πάρω μαζί μου, η απάντηση ήταν «ότι φοράς και στην Ελλάδα, τα υπόλοιπα θα τα αγοράσεις εδώ». Πάλι κάποιος έπρεπε να μου εξηγήσει πως μέσα στα σπίτια, αλλά και σε όλους τους εσωτερικούς χώρους επικρατεί ζέστη. Πολύ ζέστη. Σε σχέση με αυτό που έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα, ειδικά τα τελευταία χρόνια με την αύξηση στην τιμή του πετρελαίου. Όσο για τους εξωτερικούς χώρους, όλα έχουν να κάνουν με το πόσο καλό είναι το μπουφάν, οι μπότες, τα γάντια, τα overpants. Και αυτό σημαίνει, αν τα ρούχα σου είναι κατάλληλα για τις θερμοκρασίες που επικρατούν την συγκεκριμένη ημέρα. Στην Ελλάδα ήξερα για μπουφάν χειμωνιάτικα, χοντρά και λίγο πιο λεπτά, άντε και για καλοκαιρινά/ανοιξιάτικα. Εδώ στα μπουφάν και στις μπότες, η ετικέτα αναγράφει μέχρι ποιες θερμοκρασίες σε προστατεύουν. Έτσι έχεις άλλη γκαρνταρόμπα για τους -20° και άλλη για τους -50°C. Ουσιαστικά δεν έχει καμία σημασία τι φοράς από μέσα, γιατί στην τελική, την στολή του σκι φοράς από πάνω. Μόνο που χρειάζεσαι λίγο χρόνο παραπάνω για να ντυθείς. Και να ξεντυθείς. Και να βγάλεις τις μπότες χιονιού. Και τις διπλές κάλτσες πολλές φορές. Και μιας και είπα κάλτσες, μην κάνετε το λάθος, μέσα στα σπίτια δεν φοράμε ποτέ παπούτσια. Το ότι κάνω μία ώρα να διαλέξω κάλτσες που να ταιριάζουν με το εκάστοτε outfit, το αντιλαμβάνεστε νομίζω (μεγάλο budget οι κάλτσες και δεν το είχα υπολογίσει). Πραγματικά, ακόμη ντρέπομαι όταν μου συστήνουν κάποιον σε σπίτι και εγώ είμαι με τις κάλτσες. Από τα πιο άχρηστα πράγματα που έφερα μαζί μου είναι τα δεκάποντά μου. Κρίμα τα χρήματα για την έξτρα βαλίτσα. Αν είναι λεπτό το τακούνι καρφώνει στον πάγο και δεν γλιστράει. Καλή ιδέα, αλλά δεν νομίζω να τη δοκιμάσω.

Από τα πρώτα πράγματα που μου αρέσει να κάνω σε ένα καινούριο μέρος είναι να εξερευνώ την φύση, να περπατάω για να γνωρίσω τον τόπο. Λίγο δύσκολο για την αρχή, εδώ. Όπως είπα και στην αρχή, ο Καναδάς είναι μια χώρα μεγάλη. Με μία φύση που οργιάζει. Εντάξει, δεν είναι και Αμαζόνιος, αλλά πραγματικά έχει πολλές εναλλαγές και τοπία που σου κόβουν την ανάσα. Πολλές λίμνες, πολλά και μεγάλα ποτάμια, τεράστια δέντρα. Και πολλά ζώα. Που πολλές φορές τα βλέπεις μέσα στις πόλεις. Έχεις τις ίδιες πιθανότητες να συναντήσεις γάτα ή σκύλο στην Σταδίου, με το να δεις κουνέλι ή πάπιες να διασχίζουν τον κεντρικότερο δρόμο του Calgary, μια πόλη ενάμιση εκατομμυρίων κατοίκων!!! Στο δικό μου Yellowknife, σαν πιο μικρή πόλη και σε περιοχή τούνδρας, έχουμε τα αλεπουδάκια. Μην πηγαίνει το μυαλό σας στις αλεπούδες που συναντάμε στην Ελλάδα σε επαρχιακούς δρόμους. Εδώ οι αλεπούδες είμαι μεγάλες, πορτοκαλί, με μεγάλες φουντωτές ουρές, μπαμπάτσικες! Και κυκλοφορούν ανάμεσα στα πάρκινγκ, στους δρόμους και στις αυλές. Και τις φοβάμαι.
Και ο γιος μου ζήτησε να πάρουμε μία για κατοικίδιο. Παραμένει ασχολίαστο.

Για έξι μήνες δεν περπάτησα καθόλου στην πόλη. Πάνω που άρχισα να ξεθαρρεύω, χειμώνιασε και άρχισαν τα χιόνια. Τώρα που λιώνουν τα χιόνια, ξυπνούν οι αρκούδες.
Το ‘χουμε και αυτό το είδος… Και είναι πεινασμένες όταν ξυπνούν. Και μπαίνουν και μέσα στην πόλη. Και έχουμε και λύκους που κόβουν βόλτες αραιά και πού. Και λύγκες. Πιο σπάνια. Και εδώ εγώ κλαίω! Γιατί υπάρχουν υπέροχα μονοπάτια λίγο έξω από την πόλη που θα ήθελα πολύ να περπατήσω αλλά το μυαλό μου αρνείται να αποδεχτεί πως πρέπει να έχω μαζί μου σφυρίχτρα και κόρνα για να κάνω θόρυβο, και σπρέι για τις αρκούδες! Ευχαριστώ δεν θα πάρω. Από πρωταγωνίστρια του National Geographic, προτιμώ να μεταμορφωθώ σε τηλεθεάτρια με παντόφλες και πιζαμούλες. Την Ντόρα την εξερευνήτρια που κρύβω μέσα μου, θα την κρατήσω λίγο ακόμη σε χειμερία νάρκη. Και θα εξαντλήσω την διάθεση μου για περιπέτεια, εξερευνώντας την λίμνη το καλοκαίρι, και στο ψάρεμα.
Και σε βόλτες (με το αυτοκίνητο) τα βράδια για να θαυμάσω το σέλας. Εδώ είναι που θέλεις να αλλάξεις αυτοκίνητο και να πάρεις ένα με μεγάλη ηλιοροφή γιατί έξω δεν αντέχεις για πολύ, λόγω ψύχους. Εμπειρία ζωής. Μεγάλο και άνετο αυτοκίνητο, με μεγάλη ηλιοροφή και κλιματισμό στο φουλ, καλή μουσική και παρέα, πίτσα (άσχετο, αλλά στην Ελλάδα έχουμε καλύτερη), καλή κάμερα στο κινητό για να το απαθανατίσεις, και ετοιμάσου να δεις το σέλας να χορεύει. Μαγεία!

Για το τέλος, κράτησα ένα TIP που κάνει την διαφορά. Γυαλιά ηλίου. Καλά γυαλιά ηλίου. Θα τα χρησιμοποιήσετε πολύ περισσότερο από ό,τι φαντάζεστε. Τον χειμώνα το χιόνι είναι εκτυφλωτικό. Έχουμε μεγάλο ποσοστό ηλιοφάνειας, παρότι είναι μικρή η ημέρα. Το καλοκαίρι πάλι, είναι πολύ πιθανό να με δείτε με γυαλιά ηλίου στις εννιά και δέκα το βράδυ, αφού ο ήλιος τον Ιούνιο δύει λίγο πριν τις 12.00 και ανατέλλει πάλι στις 3.30 π.μ. χαρίζοντάς μας ένα λυκόφως ή μια εκστατική χαραυγή.

❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇

Κάπου στην Καλαμαριά…

Κάπου στου Ζωγράφου…