Είχα επινοήσει έναν κόσμο ιδεατό, που από παιδί ζωγράφιζα με μολύβι και πολύχρωμες τέμπερες. Εκεί, τα συναισθήματα ήταν σε απόθεμα για κάθε μέλος του ανήσυχο, ήσυχο, θορυβώδες. Έτσι, δε γνώριζε κανείς κείνη τη σκληρή χαώδη μοναξιά, ακόμη και αν ήταν ασυμβίβαστος, διαφορετικός, περίεργος. Στον κόσμο αυτό για κάθε φοβισμένο, κρυμμένο στη γωνία παιδί, παραμόνευε ένας…

Μια ιστορία, που όπως αρχίζει θα τελειώσει, δίχως κανείς ποτέ να αντικρίσει την έκβαση χειρόγραφα. Ξεκίνησε για παραμύθι, μα όπως και να συνεχιστεί, δε θα γίνει ποτέ κατάλληλο να το διαβάζουν τα παιδιά. Εδώ η πριγκίπισσα, ζει εγκλωβισμένη σε έναν πύργο, μα δεν προσμένει τον πρίγκιπα να την ελευθερώσει, αλλά έναν δράκο. Στα μάτια της…

Τα μάτια μου κόλλησαν, τη στιγμή που αντίκρισαν τα μάτια σου. Το σώμα μου πάγωσε κι εγώ αγχωμένη προσπαθούσα να λιώσω τον πάγο που σιγά – σιγά με κάλυπτε, με μηχανικές, ως ένα βαθμό αδέξιες κινήσεις. Αγχωμένα, με επιτηδευμένη άνεση άρχισα να απελευθερώνω σκέψεις και λόγια, μήπως κατορθώσω να αποτυπωθεί μέσα σου η εικόνα μου…

Είχε αρχίσει να κλείνεται στο μικρόκοσμό της. Σφράγισε το αμυντικό της τείχος γερά, ώστε κανείς να μην της διαταράξει τούτη τη μουντή νηνεμία, να μη την πληγώσει, να μην την προδώσει. Πέρασε καιρό αναμένοντας έναν λυτρωτή, τον ήρωα εκείνον που θα καταφέρει  να γκρεμίσει τα τείχη που περιφράσσουν τον δικό της κόσμο. Γελούσε ειρωνικά, κάθε…