«Τι λες τώρα! Πω πω! Αν είναι δυνατόν! Ωχ τι πάθαμε! Αμάν αμάν!» Μια μεγάλη παύση ακολουθεί το “μοιρολόι” καθώς ξεκλειδώνω την πόρτα μαλακά και μπαίνω στο σπίτι. «Ηρέμησε βρε Αγλαΐα μου! Μη κάνεις έτσι!» Κατευθύνομαι αθόρυβα, (ή έτσι ελπίζω) προς την κουζίνα, για να παρατήσω τα ψώνια και αντιλαμβάνομαι το γεμάτο φρίκη πρόσωπο της…

Άλλη μια δύσκολη και κουραστική μέρα έφθασε στο τέλος της και ήρθε η ώρα ν’ απλώσεις το κουρασμένο σου κορμάκι να ξεκουραστεί. Αγαλλίαση! Στριφογυρνάς λίγο να βρεις τη στάση που σε βολεύει, χτυπάς το μαξιλάρι, το κουβαριάζεις, απλώνεις τα πονεμένα ποδαράκια σου, μαζεύεις τα βασανισμένα μέλη σου. Προσπαθείς ν’ αγνοήσεις το ελαφρύ ροχαλητό του καλού…