Οι άκρες των χειλιών της υψώνονταν σαν ικεσία προς τον γαλβανισμένο ουρανό. Η πρώτη παγωμένη σταγόνα έπεσε στο κέντρο του κεφαλιού της κάνοντάς τη να ριγήσει. Σύντομα ακολούθησαν κι άλλες. Στην αρχή διστακτικά, έπειτα πύκνωσαν σαν βόλια σε πεδίο μάχης. Η Αλεξία κοίταξε τον ουρανό με ευγνωμοσύνη. Μια σταγονίτσα προσγειώθηκε στην άκρη του ματιού της…

«Ξέρεις τι πιδί έχου ιγώ; Έναν κούκλο, ένα Θιό! Καλός, χρυσός και ψηλός ίσαμε μ’ κεί παν’! Και πήγ’ κι παντρεύτ’κε αυτό του σαμιαμίδ’! Που μι τα χέρια ψηλά, να έτσ’!», αναφώνησε η μεγαλόσωμη κυρά Κασσιανή και τέντωσε τα χέρια της κατά τον ουρανό. «Δε τουν φτάν’ ούτε μέχρι την κοιλιά! Πρρρ», φρίμαξε και σωριάστηκε…

«Πόσο δύσκολο είναι να βάλεις μια υπογραφή, ρε αδελφέ; Τυπική τελείως είναι! Δεν μου ‘χεις εμπιστοσύνη; Τόσα χρόνια!» «Σσσ! Χαμήλωσε τη φωνή σου!», τον πρόσταξε χαμηλόφωνα ο Παναγιώτης, ρίχνοντας πλάγιες ματιές κατά την πόρτα της κουζίνας. «Τι σκιάζεσαι; Μην φέρει αντιρρήσεις η Αγλαΐα; Δεν είμαστε καλά! Τι αντιρρήσεις να έχει, να βοηθήσεις τ’ ανίψια σου!…

Η Φαίη στάθηκε να πάρει ανάσα και έφερε τον πήχη της στο νοτισμένο από τον ιδρώτα μέτωπό της για να το σφουγγίσει. Η μυρωδιά των ξερών φρυγάνων ανακατεμένη με το αγίοκλημα την έκανε να χαμογελάσει. Κοίταξε τις χαμηλές πλαγιές στα χρώματα της σκουριάς με τα διάσπαρτα κεραμόσκεπα σπίτια και γαλήνευσε. Σε λίγες μέρες θα έμπαινε…

«Paradise, bro!», ούρλιαξε ο Γιώργος για ν’ ακουστεί πάνω από την εκκωφαντική μουσική. Ο Ορέστης του χαμογέλασε συμφωνώντας. «Bro, κοίτα, κοίτα!», φώναξε ξανά μέσα στ’ αυτί του, ενώ ταρακουνούσε το μπράτσο του, δείχνοντάς του μια κοριτσοπαρέα λίγο πιο πέρα. Ο Ορέστης προσπάθησε ν’ απαγκιστρωθεί σπρώχνοντάς τον. Η αλήθεια είναι ότι είχε αρχίσει να τον κουράζει…

Στις παρυφές του Υμηττού μαίνεται μόνιμη καταιγίδα. Σηκώνονται τα κύματα κατακόρυφα, όμοια Τιτάνες, μπροστά σου, έτοιμα να σε πνίξουν. Άνθρωποι και αυτοκίνητα στενάζουν και ξεφυσούν, θένε να κατακτήσουν την κορφή του κύματος, μα είναι πολύς ο κόπος. «Μπορείς να τα καταφέρεις;», ρωτάς εναγωνίως και ο καγχασμός του ταρίφα σε καμτσικίζει. Δεν μπορεί. Λίγο πριν να…

«Σειρά σου! Να δω τι θα κάνεις τώρα!» αναφώνησε ευχαριστημένος ο νεαρός. Η Δόμνα χαμογέλασε και έριξε τα ζάρια με σιγουριά και αποφασιστικότητα. Ο νεαρός γούρλωσε τα μάτια του και τινάχτηκε πίσω, φέρνοντας τα χέρια του στο πρόσωπό του.«Όχι ρε, φίλε! Πώς;» αναφώνησε, ενώ οι άλλοι γύρω του χαχάνιζαν και τον πείραζαν. Η Δόμνα όμως…