Τραβάω απότομα το ριχτάρι από τον καναπέ, να το τινάξω, να φύγουν οι σκόνες και οι τρίχες του Πατού. Εδώ που έχω τον καναπέ, είχες τον δικό σου καναπέ, καθόσουν πάντα στην ίδια θέση κι έπλεκες με το βελονάκι μικρά και μεγάλα τραπεζομάντηλα, ορθογώνια, στρογγυλά, ό,τι σου άρεσε από τα σχέδια που έβλεπες στα περιοδικά.…

Κοίταξε τον ώμο της στον καθρέφτη. Ματωμένος, η πλάτη ριγέ από τις γρατζουνιές, τα δάχτυλα σε διάφορα σημεία τραυματισμένα. Όχι από άνθρωπο, από γάτο που δεν ήθελε το μπάνιο. Γραπώθηκε πάνω της το ζωντανό από το φόβο του, προσπαθώντας να αποφύγει το νερό που έβρεξε το τρίχωμά του κι εκείνη ένοιωσε τον πόνο από τα…

Αν ρωτήσεις τον Αγγελή πότε κόντεψε, κατά λάθος, να βάλει φωτιά στο σπίτι, θα σου πει «Κάπου στο Λύκειο». Οι περισσότερες περιπέτειές του, σκανταλιές, τρέλες, αταξίες, όπως και να τις πεις, έγιναν «εκεί κάπου στο Λύκειο». «Γιατί παιδί μου; Τί σκεφτόσουν; Γιατί να κάψεις το σπίτι σας; Είχατε πολλά και αποφάσισες να ξαλαφρώσεις τους γονείς…

Ο Νώντας από νεαρή ηλικία βρέθηκε πίσω από τα κάγκελα. Δεν ήταν αλήτικο σερνικό απλά κακόπεσε ο δόλιος. Αγγελούδι δεν τον έλεγες, άγριος όταν τον έπαιρνε, αντιρρησίας σε ό,τι δεν του άρεσε, παρεξηγημένος τύπος ε και μια και δυο βρέθηκε στο κλουβί. Σε ένα επισκεπτήριο τον είδε ο Βρασίδας και του το γέμισε το μάτι.…

Τη Χαρίκλεια από μικρή τη θυμόνταν όλοι με μια σκούπα στο χέρι, να καθαρίζει το πεζοδρόμιο έξω από το μαγαζί της μητέρας της. Στις καλοκαιρινές διακοπές βοηθούσε κάνοντας κάποιες απλές δουλίτσες. Σκούπιζε, όχι μόνο το πρωί αλλά και στη διάρκεια της μέρας. «Το μαγαζί πρέπει να είναι καθαρό μέσα κι έξω» έλεγε πάντα η μάνα.…