Προηγούμενο «Δεκαεννιά και ξημερώνει ρε καριόλια… Δεκαεννιά και σας αφήνω μέσα» μουρμούρισε ο Τάσος την ώρα που στεκόταν μπροστά απ’ τον θαλαμοφύλακα, λίγο πριν αποθέσει για τελευταία φορά το τουφέκι του στον οπλοβαστό.  Είχε τελειώσει η τελευταία υπηρεσία που χρωστούσε στην μαμά πατρίδα και μετρούσε τα λεπτά και τις ώρες για να φορέσει τα πολιτικά…

Προηγούμενο Όταν η Μελίνα άνοιξε την αυλόπορτα του νεοκλασικού, είχε ξημερώσει για τα καλά. Βάδισε σκυμμένη στο πλακόστρωτο προς την πόρτα, την άνοιξε αθόρυβα, έριξε μια κλεφτή ματιά στην κουζίνα κι ύστερα ανέβηκε στο δωμάτιό της. «Ο ηλίθιος…» ψιθύρισε καθώς έπεφτε στο κρεβάτι. Αναπόλησε εικόνες και στιγμές μέχρι που την πήρε ο ύπνος και ξύπνησε…

Προηγούμενο Κόντευε να βγει ο Μάρτιος με τις παραξενιές του, μια κρύο και βροχή, μια αφόρητη ζέστη. Είχε ξεφύγει το μυαλό του Βασίλη από τις αναστροφές και το παρελθόν του. Πότε κοιμόταν στο σπίτι του και πότε στης Λίλιαν. Δεν τους έλεγες σχέση γιατί δεν γούσταραν να βάλουν ταμπέλα σ’ όλο αυτό που είχαν. Δύο…

Προηγούμενο Ξύπνησα νιώθοντας πως κοιμόμουν πάνω σε πάγο· πλήρης απώλεια αισθήσεων πέραν του κρύου που με περιέβαλλε. Πάλεψα για να ανοίξω τα μάτια μου, να δω που είμαι, που κοιμήθηκα, που ξύπνησα. Δεν τα κατάφερα. Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι γίνεται γύρω μου. Προσπάθησα να γυρίσω πλευρό και κάτι μ’ εμπόδιζε. «Παγκάκι» σκέφτηκα και το…

Κι εσύ, κοριτσάκι, να μην έχεις καταλάβει τίποτα. Να είσαι εκεί. Με υπομονή. Με επιμονή. Με μεθοδικότητα. Να με χτυπάς και να καρφώνεις πάντα σ’ ανοιχτές πληγές. Σου έλεγα να μην ανοίγεις τις ίδιες πληγές, μα εσύ δεν μ’ άκουσες ποτέ. «Κάποια στιγμή θα σηκωθώ απ’ το νεκροκρέβατο», στο είχα πει, το θυμάσαι; «Και τότε;…