Ποτέ δεν είχα δει τη μητέρα μου να κλαίει. Όχι γιατί ήταν κάποιος σκληρός χαρακτήρας, σαν εκείνους που βλέπει κανείς στις ταινίες, με το σφιγμένο πρόσωπο και τα φαρμακερά λόγια. Το αντίθετο, η μητέρα μου ήταν πάντα ανοιχτός τύπος, πολυλογού και με επιχειρήματα που εύκολα μπορούσε μαζί μας να τα γυρίσει σε φαρσοκωμωδία. Όσο μπόι…

Σημειώνουμε πως το συγκεκριμένο διήγημα είναι αφιερωμένο  στα αγαπημένα μας πρόσωπα που έφυγαν και που μας λείπουν. Ακόμα.  Πάντα. Έχει μια ιδιαιτερότητα να περιμένει κανείς σε ένα αυτοκίνητο. Για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, προσμένοντας κάτι σημαντικό ή ασήμαντο, σε μια ρουτίνα ή και μια μοναδική φορά στη ζωή του. Το αυτοκίνητο δεν είναι σπίτι. Δεν…

Η Πανδώρα κοίταζε τα δέντρα να λικνίζουν τα κλαδιά τους κάτω από τον λαμπερό ήλιο. Φωτεινά κίτρινα, πορτοκαλί και καφετιά φύλλα χόρευαν κόντρα στον καταγάλανο ουρανό. Ο άνεμος κουνούσε παιχνιδιάρικα τα χρωματιστά φύλλα πέρα δώθε, κάνοντας τις κορφές των δέντρων που έβλεπε από το παράθυρο, να μοιάζουν σαν ατίθασα κεφάλια παιδιών που τα ανακάτωνε κάποιο…

Το κλιματιστικό βούιζε αγόγγυστα, κάνοντας φιλότιμη προσπάθεια να διώξει μακριά τη ζεστή υγρασία που είχε διαδεχτεί την αποπνιχτική κουφόβραση της ημέρας. Ήταν καθισμένη στον καναπέ κι ότι ετοιμαζόταν να πάει να κοιμηθεί, όταν μπήκε ο άντρας της στο σπίτι. Ήταν μιάμιση το βράδυ, στα μέσα ενός λάβρου θέρους στο χωριό που περνούσαν το καλοκαίρι τους…

Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωινό στην παραλία και είχε μόλις αράξει πάνω στη μαβιά πετσέτα της, όταν τα είδε. Στην αρχή χωρίς συγκεκριμένο ενδιαφέρον, αλλά μετά διασκεδάζοντας σχεδόν, άρχισε να παρατηρεί τα δύο αγοράκια που έκαμναν φιλότιμες προσπάθειες να παίξουν, όσο το επέτρεπε η κοινωνικότητα των δύο χρόνων τους. Δεν ήταν τα πρώτα ή τα τελευταία…