– Γεια, πού σε βρίσκω; – Κι εγώ τα ίδια περίπου. Είσαι μόνος; – Ναι, η αλήθεια είναι πως θέλω να σε ρωτήσω κάτι. Και δε θέλω να είναι τρίτοι μπροστά. – Ωραία. Ήθελα να σε ρωτήσω αν μόνο εγώ…Αν μόνο εγώ αναπολώ…ξέρεις τι… – Ναι, αυτό εννοώ… – Χαχα, ναι, ξέρω ότι ήταν πάνω…

-Έλα, τι γίνεται; -Όλα καλά κ εμεις. Τα ίδια, όπως τα ξέρεις. -Όχι, δεν θα έρθουμε ούτε φέτος, δεν μπορεί να φύγει ο Γιώργος από τη δουλειά. -Τι θα πει, γιατι; Αφού δεν του δίνουν άλλη άδεια, λέει. -Ποια είναι πάλι αυτη; -Και που τον ξέρει τον Γιώργο και τον είδε κιόλας προσφατα; -Που;! -Όχι,…

Δεν έχει διάθεση για τίποτα. Με φώτα σβηστά, δυο κεριά αναμμένα , τον Πουλόπουλο να την συντροφεύει, κουλουριασμένη στην πολυθρόνα, παλεύει να πνίξει συναισθήματα, φόβους και θλίψη, στο ποτήρι κόκκινο κρασί που κρατά. Το κινητό χωρίς ήχο, με φωτισμένη οθόνη και κείνον χαμογελαστό να την κοιτάζει, την ειδοποιεί οτι την καλεί. Δεν το σηκώνει. Τί…

– ‘Ελα, καλημέρα.. Πώς είσαι; – Ναι.. Νομίζω δηλαδή πως είμαι καλά. – Μπααα, δεν τα κατάφερα.. -Τι πάει να πει “γιατί”; Γιατί ποτέ δεν τα καταφέρνω τον τελευταίο καιρό.. Τα πόδια της αρχίζουν να κουνιούνται νευρικά, έτσι από μόνα τους.. Δεν μπορεί να το ελέγξει.. – Άσε με βρε παιδί μου, μη με ζοριζεις…

Σκοτάδι παντού. Ξαφνικά όλα γίνονται μυρωδιές, ακούσματα, γεύσεις και υφές. Η καρέκλα που κάθεσαι ξύλινη, σκαλιστή , με βελούδινο μαξιλάρι. Το ίδιο και το τραπαζομάντηλο. Βελούδινο. Δίνοντας την αίσθηση της πολυτέλειας, της απαλότητας! Μια απαλή μουσική με παλιά, γνώριμα ερωτικά τραγούδια, χαϊδεύουν τα αυτιά. Και φωνές τριγύρω. Χρωματίζουν το σκοτάδι. Γέλια. Όλοι ζουν τη στιγμή.…