Έφτασε η μέρα της εμβρυομεταφοράς. Πάω με μια –απορίας άξια- πηγαία αισιοδοξία, όπως κάποτε πήγα και στις πανελλήνιες κι έσκισα. Για κάποιον λόγο είμαι βέβαιη πως όλα θα πάνε όντως καλά. Μου λένε αυτό που περίμενα, ότι δηλαδή θα βάλουμε τα δύο έμβρυα σε αυτήν την προσπάθεια. Μπαίνω μέσα, τα πόδια πάλι ανοιχτά, γάντια, μάσκες, τα γνωστά… Αυτή τη φορά ούτε καν αναισθησία χρειάζεται. Απλή διαδικασία. «Ό,τι κι αν νιώσεις, τσιμπήματα, τραβήγματα, το απολυτο τίποτα, μην το πάρεις ως ένδειξη εγκυμοσύνης. Είναι από τις ορμόνες. Τώρα ξεκούραση, θετική σκέψη και συνεχίζεις τη ζωή σου κανονικά. Σε 14 μέρες θα έρθεις να κάνουμε εξεταση αίματος για β’ χοριακή».
Είμαι ξάπλα, έχω τις δυο μου παλάμες πάνω από τη μήτρα, κλείνω τα μάτια μου και σκέφτομαι ευχάριστα σενάρια. Σκέφτομαι τα δυο εμβρυάκια να φωλιάζουν βαθιά μέσα στη και να πολλαπλασιάζουν τα κύτταρά τους. Πάνω στο στήθος μου είναι το εκτυπωμένο υπερηχογράφημα, όπου φαίνονται τα έμβρυα που μου έβαλαν. Το λες σταγόνα, το λες θαμπάδα, το λες ιπτάμενο δίσκο… Ευτυχώς μου έδωσαν δύο εκτυπώσεις. Άμα κάνω δίδυμα, θα δώσω στο καθένα από ένα. «Σμαράγδα σύνελθε, μην κάνει υπερβολικά αισιόδοξες σκέψεις», με συνεφέρει το μυαλό. Άμα κάνω δίδυμα, θέλω να είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι! «Σμαράγδα, σταμάτα το»….
Μόνο τα παιδιά από εξωσωματική έχουν φωτογραφία από όταν ήταν 3ων ημερών έμβρυα! Είμαι σε μια διαρκή πάλη ελπίδας και γείωσης. Νιώθω τσιμπήματα στη μήτρα. Λες; Όχι, όχι, μην το σκέφτεσαι…
Κι οι μέρες περνούν βασανιστικά αργά. Οι συνάδελφοι με λοξοκοιτούν που πήρα πάλι άδεια. Και με τον Πάνο πάλι κάνουμε σαν να μην περιμένουμε τίποτα. Όμως στη βαθιά σιωπή, σχεδόν ακούω τα όνειρά του.
Η μέρα έφτασε. Είμαι σε μεγάλη ένταση, δεν ξέρω αν θέλω να σηκώσει το τηλέφωνο ο άντρας μου ή εγώ. Με παίρνουν τηλέφωνο όταν αυτός είναι στη δουλειά, πρέπει να βγει πάνω από 10 η χοριακή.
«Είναι θετικό! 85 η χοριακή σου! Συγχαρητήρια!».
Από την ταραχή μου το σημειώνω σ’ ένα χαρτί, γιατι φοβάμαι μήπως δεν πιστευω τον ίδιο μου τον εαυτό σε 5 λεπτά. Παίρνω τηλέφωνο τον Πάνο «Πήγαινε και πάρε το χαρτί με τη χοριακή, νομίζω είναι 85» «Νομίζεις;;; Δεν σου είπανε;», «μου είπανε, 85, αλλά θέλω να δω το χαρτί». Δεν γέλασε καν ο άνθρωπος. 100% κατανόηση της παράνοιάς μου. Πήγε, το πήρε και το έφερε στο σπίτι. Και κοιτιόμασταν και κλαίγαμε. Και μετά λέγαμε «ας μην χαρούμε ακομα, πρέπει μεθαυριο να διπλασιαστεί, σε 4 μέρες να ξαναδιπλασιαστεί, μετά να δούμε αμνιακό σάκο στον υπέρηχο, μετά να δούμε έμβρυο, μετά να ακουσουμε παλμούς». Κι έτσι κοιμηθήκαμε το βράδυ κρατώντας τη χαρά μας μυστική.
Την μεθεπόμενη, ακούγαμε τα αποτελέσματα με την αναπνοή μας κομμένη. «Κορίτσι, η χοριακή πήγε 158», «Ααα, δεν διπλασιάστηκε ε;» «Ε, εντάξει, σχεδόν διπλασιάστηκε. Θετική εξέλιξη θεωρείται. Να είσαι συγκρατημένα αισιόδοξη!». Συγκρατημένα αισιόδοξη… Μια κουβεντα είναι.
Και τα πραγματα κυλούν, και φτάνουμε στον γυναικολόγο, με την ευχή να δούμε αμνιακό σάκο. Και βλέπω τον γυναικολόγο μου σκεπτικό. «Σμαράγδα αυτός είναι ο σάκος. Υπάρχει μεν, αλλά έτσι όπως τον βλέπω είναι κάπως περίεργος. Συνεχίζουμε όμως και βλεπουμε». Του ζητάω να μου πει ακριβώς τι εννοεί, χωρίς ευχές και τέτοια. Και μου λέει ότι το αισιοδοξο σενάριο είναι να είναι απλά λίγο περίεργος ο σάκος, το απαισιόδοξο είναι να έχει αρχίσει ήδη η αποβολή του.
Με πιάνουν τα κλάματα σχεδόν αυτόματα. Ο Πάνος κι ο γιατρός να μου λένε ότι τίποτα δεν είναι οριστικό. Κι εγώ να έχω ήδη βουλιάξει στην απαισιοδοξία. Κι εκεί ξαναβρίσκω τον εαυτό μου: τον κυνικό, ρεαλιστή, προνοητικό εαυτό μου. «Πώς θα καταλάβω αν είναι αποβολή;». Κι ο γιατρός μου εξηγεί.
Την επόμενη νύχτα, βίωσα ό,τι ακριβώς μου είπε. Ξύπνησα 4 το χάραμα με πόνους σαν περιόδου. Πάω στην τουαλέτα. Αίμα. Κόκκινο. Μου βγαίνει ένα ουρλιαχτό, που λες και βγήκε από όλες τις γυναίκες μαζί. Ο Πάνος ήρθε τρέχοντας. «Αίμα. Πάνο αίμα, κόκκινο». «Μη φοβάσαι αγάπη μου, μπορεί να σταματήσει». «Πονάω σου λέω. Πάει, τελείωσε…»
Κι ύστερα δεν θυμάμαι, δεν θυμάμαι ουτε αν είπα, ούτε αν είπε. Ύστερα έγινα ζώο, έγινα σκυλί που πονάει και αιμορραγεί. Ύστερα αποσυνδέθηκα κι από τον Πάνο κι από την ανθρώπινη φύση και ένιωσα ένα μ’όλα τα θηλυκά της γης. Πόνος στη μήτρα, κρύος ιδρώτας και κομμάτια πηγμένου αίματος. Δυο ανάσες χωρίς πόνο κι ύστερα πάλι: πόνος στη μήτρα, κρύος ιδρώτας και κομμάτια αίματος. Σαν μικρή, τραγική γέννα και πλαπ, πλαπ, το μεγαλύτερό μου όνειρο να πέφτει σε κομμάτια σε μια λεκάνη τουαλέτας.
Φτάσαμε στον γιατρό κι εγώ ήμουν απλά μια άψυχη κούκλα που με κουβάλησαν εκεί. Καμία ελπίδα. «Σμαραγδα, δεν τελείωσαν όλα, ο υπέρηχος θα δείξει. Κι άλλες έχουν αίμα». Όχι, πάει, τελείωσε. Ήμουν σίγουρη. Σε αυτήν την κατάσταση, έπρεπε πάλι να ανοίξω τα πόδια μου, να μπει το γαμημένο το κολποσκόπιο, και να δειξει μια άδεια μητρα. Σαν να μην είχε τίποτα μέσα της ποτέ. «Έφυγε όλο Σμαράγδα. Ευτυχώς δεν θα χρειαστεί απόξεση». Ναι, ευτυχώς… Είμαι πολύ τυχερή. «Το περνάνε πολλές κορίτσι μου. Δες το θετικά: είναι πολύ θετικό που έμεινες έγκυος από την πρώτη κιολας φορά. Θα γίνει, μην παραιτείσαι…». Λόγια θαμπά στο μυαλό μου… Ανούσια. Ευκολα τα λεει όποιος δεν πήρε φάρμακα, όποιος δεν βελόνιασε το σώμα του σαν σουρωτήρι, όποιος δεν πόθησε σχεδόν ένοχα, όποιος δεν φιλοξένησε έστω για έναν μήνα το μωρό που ονειρευόταν μια ζωή. Όποιος δεν το ένιωσε να φεύγει σαν κομμάτια αίματος μέσα από το κορμί του. Το κορμί που, τόσο ανάξιο είναι επιτέλους; Δεν μπορεί ούτε να δημιουργήσει, ούτε να θρέψει ένα μωρο;
«Θα περάσει ο καιρος Σμαράγδα και απλά κάποια στιγμή θα νιώσεις έτοιμη να ξαναδοκιμάσεις. Ακου με που σου λέω», μου είπε ο γιατρός. Γυρνώντας στο σπίτι, είδα τους εργάτες του Δήμου να ετοιμάζουν την εξέδρα για τις χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις. Μόνο που εγώ δεν θέλω να ρθουν τα Χριστούγεννα.
9 responses to “Η εξωσωματική μου”
Είναι ανατριχιαστικά αληθινό…είναι ακριβώς όσα νιώθω και όσα θα ήθελα να πω τους τελευταίους 9 μήνες..
Ακριβώς τα ίδια. Συν μια εξωμήτριο με αποτέλεσμα να καταστραφεί η μια σάλπιγγα.
Και απερματεγχίσεις. 2. Με μηδέν αποτέλεσμα.
Και ξεκινήσαμε την εξωσωματική. Τα ίδια νούμερα με σένα. Πήραμε 14 γονιμοποιήσαμε 9, πέτυχαν 5. Εμφυτεύσαμε 2 κι έχω τον πρίγκηπά μου 9,5 χρονών σήμερα.
Κάνε κουράγιο.
Τα κατάφερα κι εγώ τελικά να κανω μωράκι 🙂
Το κείμενό μου έχει 3 σελίδες, στο τέλος, έρχεται το πολυπόθητο μωράκι μου.?
Να μας ζησουν!
Σε νιωθω. Αν δεν το βιωσεις δεν μπορεις να το καταλαβεις…. Ευχομαι σε ολες μια “γεματη” αγκαλια!!
Βραδιά αξημερωτα… Πόνουσε η ψυχή μου…. Πόνουσε η ύπαρξη μου από την λαχτάρα μου για παιδί.. έτσι πέρασαν χρόνια ολάκερα… Κανένας δεν μπορεί να σε νιώσει πραγματικά! κανένας!
Τώρα κοιτάζω τα δίδυμα αγόρια μου κ κλαίω κάθε βράδυ δοξάζοντας την καλή μου τύχη, την Παναγία κ όλο το καλό σύμπαν που μου τους χάρισαν!
Άξιζαν όλα…θα τα ξαναέκανα όλα χθές χωρίς δεύτερη σκέψη.
Κουράγιο σε όλες τις γυναίκες που ανεβαίνουν αυτόν τον Γολγοθά. Κουράγιο κ πίστη!
Μια απ’ τα ίδια… Μόνο που εμείς είχαμε μόνο 2 ωάρια με τόσα φάρμακα.. μόνο 2..! επιβίωσαν 2..γονιμοποιηθηκαν 2.. εμφυτευτηκαν 2.. και τώρα έχω τα αγοράκια μου 3 χρονών..!!!!! Πίστη στον εαυτό μας..!!!!
Μου θύμησες τα δικά μου…. Εμας ευτυχως ο γιατρός μας ειχε βάλει να κάνουμε όοοολες αυτες τις πολλες (στο ντοσιε) εξετάσεις ΠΡΙΝ καν συζητήσουμε για εξωσωματική. Του ειπαμε οτι θέλουμε να κάνουμε παιδι κ μας εβαλε να κάνουμε ολες αυτες τις εξετάσεις για να εχει εικονα. Κ οντως ειχαμε θεματα κ οι 2.
Η καθέμια μας το βιωνει διαφορετικά παντως. Ολα αυτα που γραφεις τα βιωσα κ γω. Κάποια απ αυτα με τα ιδια συναίσθημα και διάθεση κ καποια αλλα με διαφορετικό τρόπο.
Μετα απο 2 αποτυχημένες σπερματεγχυσεις κ 1 επιτυχημένη εξωσωματική εχουμε παιδι. Κ είναι οτι ωραιότερο μας εχει συμβει. Βρισκεις νόημα!! Πάντως μπορεί η σπερματεγχυση να μην είναι εξωσωματική, αλλα οταν περιμενεις κ η χοριακη είναι μηδεν τρως μια χαρα τη σφαλιάρα σου. Εγω εφαγα δις αυτη τη σφαλιάρα κ στην αναμονη για τη χοριακη μετα την εξωσωματική πλεον επαθα κριση πανικου κ βρεθηκα στο νοσοκομείο με αναπνευστικη υποστηριξη απο το αγχος…. καπου εκει ειπα οτι ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΈΚΑΝΑ ΞΑΝΑ αν δεν ημουν εγκυος…. Τελικά ολα πηγαν καλα, αλλα ειμαι σιγουρη οτι θα ξαναπροσπαθουσα αν δεν τα καταφερνα… εύχομαι σε ολα τα ζευγάρια που περνανε αυτο λουκι να τα καταφερουν γιατι δεν υπάρχει κατι ωραιοτερο απο το να φέρεις μια ζωη στον κοσμο…
4 κύκλοι, 4 ωάρια, 1 έμβρυο, εμβρυομεταφορά, κύηση και πριν προλάβεις να χαρείς: παλίνδρομη και τα ακόλουθα ούτε θέλω να τα θυμάμαι….. άντε τώρα ξαναξεκίνα από την αρχή.. όλες αυτές οι σκέψεις, τα συναισθήματα…
Το τραγικό ξέρετε ποιο είναι να κάνεις έμβρυομεταφορα χωρίς να έχεις ενδομήτριο γιατί με την αποβολή των 6 μηνών το κατάστρεψε ο γιατρός.Και φουλ δύο εξωσωματικές στον αέρα.Πονος,απογοήτευση και θρήνος για το 6 μηνών κοριτσάκι μου που δεν προλάβα να αγκαλιάσω και αυτό από λάθος γιατρού.Αν αγαπάτε τον εαυτό σας,σας παρακαλώ προστάτευσε τον.