Εμπιστοσύνη… μια λέξη τόσο σημαντική στις μέρες μας. Να θεωρείς τους “φίλους” σου που σου έχουνε εμπιστευτεί πράγματα για τη ζωή τους, ότι μπορείς και εσύ να κάνεις το ίδιο. Να τους εμπιστευτείς πράγματα για σένα. Και να θεωρείς πως όλα είναι καλά με αυτά τα συγκεκριμένα άτομα. Και επίσης να περνάς καλά με αυτά τα άτομα. Ώσπου μια μέρα ξαφνικά να έχουν εξαφανιστεί και να διερωτάσαι τι συμβαίνει. Τι έχει γίνει.
Και να ρωτάς και να σου λένε τίποτα, απλά η δουλειά. Εμένα δεν με έπειθε, αλλά σιωπούσα. Έλεγα, σιγά καλέ δεν είναι τίποτα. Αλλά να υποψιάζομαι πως συναντιούνται και εμένα με αφήνουν πίσω. Αλλά πάντα έμενα στην υποψία…
Και τελικά οι υποψίες μου βγήκαν αληθινές. Και όντως είχαν συναντηθεί και όντως εμένα με έκαναν στην άκρη χωρίς να ξέρω το γιατί.
Ρώτησα τι συνέβη, γιατί με έχουν στην απ’ έξω και τι τους έχω κάνει. Και να σου λένε πως την τελευταία φορά που βρεθήκατε ήμουνα απόμακρη και συνεχώς στο τηλέφωνο και δεν μιλούσα και χαλαστήκανε. Και να προσπαθώ να καταλάβω γιατί δεν με πιάσανε να μου μιλήσουν να μου πουν αυτό και αυτό;
Και στο τέλος να ακούω κάτι που δεν περίμενα με τίποτα. Να μου λέει ένα άτομο από την παρέα πως χαλαστήκανε από κάτι που τους είχα πει πριν καιρό για την προσωπική μου ζωή και επειδή έχει περάσει κάτι παρόμοιο στην παιδική της ηλικία με δικό της άτομο, προσωπικά δεν μπορεί να χαλάει τη δική της ψυχολογία. Χαλάστηκε για κάτι που τους είχα πει καιρό και δεν μπήκε στο κόπο να το συζητήσει και να ακούσει ολόκληρη την ιστορία.
Με έχουν κριτικάρει άτομα που θεωρούσα “φίλους μου” για κάτι που έχω κάνει παλιά και αποφάσισαν να απομακρυνθούν από εμένα χωρίς να μου πει λέξη.
Για αυτό το λόγο είναι οι φίλοι; Να τους λες κάτι προσωπικό δικό σου και επειδή δεν τους αρέσει ή επειδή έχουν ζήσει κάτι παρόμοιο που τους στιγμάτισε να σε βγάζουν από την ζωή τους και να σου λένε μακριά και αγαπημένοι; Το αν έχει περάσει κάτι παρόμοιο δεν φταίω εγώ. Δεν είμαι το άτομο εκείνο. Δεν φταίω εγώ αν έχει στιγματιστεί η παιδική της ηλικία. Δεν φταίω εγώ για τα ψυχολογικά του οποιουδήποτε. Μου φτάνουν τα δικά μου ψυχολογικά.
Δεν τους έχω κριτικάρει για αυτά που έχουν κάνει αυτοί. Δεν με αφορούσαν και δεν με αφορούν. Ποια είμαι εγώ που θα τους κριτικάρω; Ο καθένας ας κάνει το δικό του απολογισμό για τη δική του ζωή και τα λάθη του.
Και αυτό που ξέρω εγώ, τους φίλους σου τους ανέχεσαι όπως είναι, όπως σε ανέχονται και αυτοί για αυτό που είσαι. Με τα καλά σου και με τα άσχημά σου. Με τα σωστά σου και με τα λάθη σου.
Τι να κάνω τέτοιους φίλους; Και πώς να εμπιστευτώ εγώ ξανά άνθρωπο; Πώς θα ξέρω πως ότι πω δεν θα ειπωθεί και παρακάτω; Ή πως δεν θα απομακρυνθεί;
Ή πως δεν θα με κριτικάρει με σκληρό τρόπο; Πλέον η εμπιστοσύνη έχει χαθεί. Δεν εκτιμάτε. Δεν σεβόμαστε πλέον τους φίλους μας. Άδικη που είναι η ζωή.
Αντζελίνα Πελοπίδα