Λένε πως ο άνθρωπος όταν νευριάζει, λέει λόγια που πονάνε. Εγώ λέω πως ο άνθρωπος όταν νευριάζει λέει την αλήθεια, αυτή που δεν τολμά να πει όταν είναι ήρεμος, νευριάζει και παίρνει το θάρρος να πει την αλήθεια, αυτή την αλήθεια που την κρύβει βαθιά μέσα του, που την ξέρει, αλλά προτιμά να την κρύψει.
Ξέρεις, δεν σε αγαπάνε όλοι και δεν θα έπρεπε να σε ξαφνιάζει αυτό. Μια παροιμία στο χωριό μου λέει “συνήθως κοιμάσαι αγκαλιά με τον εχθρό σου”, ε, δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα.
Ποτέ δεν τους κατάλαβα τους ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι σε αγαπούν, ότι σου προσφέρουν τα πάντα, αλλά στην πρώτη ευκαιρία σε βρίζουν και σε μειώνουν.
Πόσο πονάνε εκείνα τα λόγια! Πάντα είχα στο μυαλό μου σαν εικόνα τον Βασιλιά των Σπαθιών, που παίρνει τα σπαθιά του και στα καρφώνει στην καρδιά. Έτσι απλά, χωρίς λόγο.
Ό,τι και να κάνεις, φταις. Ακόμα και που αναπνέεις και αυτό λάθος το κάνεις.
Και τελικά καταλαβαίνεις πως για τον Βασιλιά των Σπαθιών πάντα θα είσαι η κακιά, εκείνη που φταίει, τίποτα ποτέ δεν είναι αρκετό, ακόμα και την ψυχή σου να την βγάλεις να την δώσεις, δεν φτάνει.
Οι άλλοι είναι καλοί, εσύ φταις. Εσύ τα βλέπεις λάθος, τα φαντάζεσαι. Εσύ που ήσουν εκεί σε όλα τα δύσκολα, στην φτώχεια, στην αρρώστια, στη δυστυχία.
Εσύ έχεις συμφέρον, όχι οι άλλοι.
Οι άλλοι είναι καλοί, εσύ απλά θες να τον ελέγχεις.
Και ποια είσαι εσύ στην τελική που θα του πεις την γνώμη σου;
Εσύ δεν έχεις γνώμη! Πρέπει να μην διαφωνείς, ακόμα κι αν βλέπεις ότι τον εκμεταλλεύονται, μη μιλάς!
Σώπασε, καμία φορά ο άνθρωπος πρέπει να πέσει στον γκρεμό για να καταλάβει τις συνέπειες .
Μπορεί να έχει πέσει ήδη, αλλά θέλει να ξαναπέσει. Ποια είσαι εσύ που του αφαιρείς αυτό το δικαίωμα;
Ο άνθρωπος εύκολα ξεχνά, να το θυμάσαι αυτό. Ξεχνά αυτόν που του στάθηκε και ξέρεις τι έχω καταλάβει;
Ότι ο άνθρωπος σέβεται αυτόν που τον πατάει, αυτόν που τον σέβεται τον θεωρεί αδύναμο.
Δεν έχεις τα κότσια… είπε κάποτε ο Βασιλιάς των Σπαθιών, γιατί η καλοσύνη θεωρείται αδυναμία.
Είσαι άχρηστη… είπε κάποτε.
Μακάρι να πέθαινες… είπε κάποτε.
Κάθε λέξη και καρφί στην ταφόπλακά σου, εκεί που έθαψες την καρδιά σου και ορκίστηκες να μην την ξαναβγάλεις από εκεί.
Την έθαψες βαθιά στην γη για να μην πονάς, τα δάκρυα να μην καίνε την ψυχή σου.
Μακάρι να πέθαινες… και εκεί κατάλαβες πως άνθρωπος που αγαπάει δεν εύχεται θανάτους. Έσκασε η ροζ φούσκα μπροστά σου και σε τρόμαξε τόσο που έκανες την καρδιά σου πέτρα.
Μακάρι να πέθαινες… και πέθανες τελικά, πέθανες μέσα σου αμέσως, η καρδιά ξεψύχησε, την έκλεισες στο φέρετρο και την έθαψες για να μην ξαναπονέσεις και δεν θα την ξαναβγάλεις ποτέ! Γιατί δεν είναι η ώρα σου ακόμα να πεθάνεις, πρέπει να παλέψεις γιατί δεν είσαι μόνη, όποτε καλύτερα να πεθάνει η καρδιά σου.
Την έθαψες, την έκλαψες, τέλος.
Σήκω πάνω και πάλεψε.
Ο Βασιλιάς των Σπαθιών θα βρει την Βασίλισσα των Σπαθιών και ίσως τα σπαθιά τους να πληγώνουν τις καρδιές τους.
Γιατί εσύ δεν μπορείς να ξεστομίσεις θάνατο για τον άνθρωπο που έθαψες την καρδιά σου.
Βασιλική Γκόγκα