TheBluez

Η Μάρθα άνοιξε τα μάτια της τρομαγμένη από το όνειρο που μόλις είχε δει, αλλά και από το κλάμα του Αριστείδη που ακουγόταν από το διπλανό δωμάτιο. Τρέχοντας έσκυψε πάνω από την κούνια, άνοιξε την αγκαλιά της και έκλεισε τον μικρό της πρίγκιπα εκεί, να νιώσει ασφάλεια, να μυρίσει το άρωμά της, να γαληνέψει το μέσα του. Τον προστάτευε με τα αδύνατα από τις χημειοθεραπείες χέρια της, τον φιλούσε με τα ξηρά από τα φάρμακα χείλη της και τον ακουμπούσε στο τραυματισμένο από τις επεμβάσεις στήθος της…
Το μωρό όμως δεν ενοχλούνταν με τίποτα από αυτά. Είχε τη μαμά του εκεί, βράχο για εκείνον, για να τον ηρεμήσει από το κακό όνειρο, να του απαλύνει τον πόνο από τα νεογιλά δόντια που είχανε αρχίσει να βγαίνουν και να τον ταλαιπωρούν.

Καθίσανε οι δυο τους -ένα σώμα πια- στην κουνιστή πολυθρόνα. Στο σπίτι επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Άλλο ένα βράδυ που ο Διονύσης επέλεξε να κοιμηθεί στο γραφείο για να μην τον ενοχλούν στο σπίτι. Προτιμούσε να κοιμηθεί στον καναπέ ενός παγωμένου γραφείου παρά στο κρεβάτι, στη ζέστη αγκαλιά της γυναίκας του ή έστω ό,τι είχε απομείνει από εκείνη…

Τα μαλλιά της την είχαν εγκαταλείψει και ένας σκούφος είχε πάρει τη θέση τους, το γέλιο της την είχε αφήσει πριν 3-4 μήνες, τότε που άκουσε ότι ο καρκίνος του μαστού την είχε επισκεφτεί. Τότε που μόνη της σε ένα ιατρείο άκουγε ότι έχει να αντιμετωπίσει ένα σπάνιο τύπο κακοήθειας, αλλά «εσύ Μάρθα είσαι δυνατή, το έχεις αποδείξει τόσα χρόνια!» της έλεγε ο γυναικολόγος και… και μετά δεν άκουγε… Σαν να έκλεισαν τα αυτιά, σαν να έφυγε η ψυχή από το σώμα. Άρχισε να σκέφτεται τον Αριστείδη. Είναι μόνο 14 μηνών. Αποκλείεται να μη μεγαλώσει με την παρουσία της μαμάς δίπλα του! Δεν μπορεί να μην έχει αναμνήσεις από εκείνη! Από εκείνη που θυσίασε το σώμα της για εκείνον, εκείνη που δέχθηκε τα φάρμακα της εξωσωματικής για να τον συλλάβει, εκείνη που κόντεψε να τον χάσει από ιατρικό λάθος στη γέννα, εκείνη που έδωσε τη ζωή της για εκείνον! Και ύστερα θύμωσε, τα έβαλε με την κακοήθεια που ήθελε να της στερήσει το γέλιο, τη ζωή, την αναπνοή της. Και μετά πείσμωσε, ύψωσε το ανάστημά της και τον αντιμετώπισε γενναία. Τι και αν ο Διονύσης δεν ήταν δίπλα της… Ή μήπως ήταν; Κάθε μέρα πάλευε να καταλάβει, να τον καταλάβει…

Ο Διονύσης ήταν δίπλα της όσο είχε την ηρεμία στην καθημερινότητά τους, όσο η Μάρθα ήταν δική του και τον φρόντιζε. Όσο ήταν οι δυο τους. Μετά τη γέννηση του Αριστείδη άλλαξε ή μάλλον φανέρωσε το χαρακτήρα του. Απομακρύνθηκε από τη γυναίκα του γιατί τον ενοχλούσε το μωρό, γιατί προτιμούσε τις εξόδους από την αλλαγή πάνας, γιατί δεν άντεχε στην ιδέα ότι θα χάσει εκείνη που την ήθελαν όλοι αλλά την κέρδισε εκείνος.  Εκείνη που ήταν η τέλεια για εκείνον, αλλά δεν μπορούσε να είναι εκείνος ο τέλειος για εκείνη.

Ο Διονύσης δεν μπορούσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και προτιμούσε την οπισθοχώρηση από τη μάχη. Δεν πολέμησε με τη Μάρθα για τη ζωή της, για την κοινή τους ζωή, αλλά την έβαλε ασπίδα για να ξεπεράσει τους δικούς του φόβους και τις δικές του ανικανότητες. Προτίμησε να κλαίει μόνος στο γραφείο του τα βράδια, παρά να είναι μαζί τους στους νυχτερινούς τους τρόμους. Δεν ήταν δίπλα στη Μάρθα όταν ξυπνούσε από τους πόνους των θεραπειών, ούτε δίπλα στον Αριστείδη όταν ξυπνούσε από τους πόνους των δοντιών.
Έμεινε πίσω τους απλά να κοιτάει…

Η Μάρθα αποδείχθηκε γενναία πολεμίστρια. Τον δυσκόλεψε τον καρκίνο. Αλλά και εκείνος δεν της χαρίστηκε… Της έκλεψε τον αριστερό και ύστερα τον δεξιό μαστό και ύστερα και τα γυναικολογικά της όργανα και ύστερα τον θυροειδή, αλλά δεν κατάφερε να της κλέψει τη χαρά να μεγαλώσει τον Αριστείδη. Και όταν εκείνος ενηλικιώθηκε, μπόρεσε και εκείνη να αφεθεί στη μάχη και να τον καμαρώνει από ψηλά. Ήταν ο άγγελός του σε όλη τη ζωή του. Ήταν πλέον σίγουρη ότι τον είχε μεγαλώσει ικανό να δώσει τις δικές του μάχες στη ζωή, τις οποίες μάχες τις έδινε χωρίς τον πατέρα του.