TheBluez

Η Μάνια κλείδωσε το αμάξι της και άρχισε να περπατάει γρήγορα προς το Πανεπιστήμιο.
“Αργοπορημένη είμαι πάλι! Πρώτη μέρα στο διδακτορικό και είμαι αργοπορημένη! Πώς το κάνω αυτό κάθε φορά;”, σκεφτόταν, ενώ με άγχος στο βλέμμα τσέκαρε ότι είχε πάρει όλα όσα της ήταν απαραίτητα. Σήμερα είχε επιτήρηση και μετά διόρθωση γραπτών και σίγουρα οι φοιτητές και ο καθηγητής θα ήταν εκεί και μόνο εκείνη θα έλειπε!

Πέρασε την είσοδο και κοίταξε το ρολόι της. 10:33. Η εξέταση ξεκινούσε στις 10:30. Με τον ίδιο ρυθμό βρέθηκε έξω από την αίθουσα εξέτασης. Η πόρτα ήταν ανοιχτή και οι φοιτητές είχαν ήδη πάρει τις θέσεις τους.
Πήρε μια βαθιά ανάσα και μπήκε μέσα. Άφησε την τσάντα της πάνω στην έδρα και κοίταξε τον χώρο. Πουθενά ο καθηγητής. Κι όμως τα παιδιά είχαν χαρτιά μπροστά τους, ενώ οι κόλλες αναφοράς δεν είχαν μοιραστεί ακόμα.
Όλοι ήταν καθιστοί εκτός από έναν άντρα που φαινόταν συνομήλικός τους και μιλούσε, δυνατά μάλιστα, με τους εξεταζόμενους στα δεξιά έδρανα.

“Καλημέρα σας. Μήπως θα μπορούσατε να καθίσετε ώστε να μοιραστούν και οι κόλλες αναφοράς μέχρι να έρθει ο κ. Δημητριάδης;”
Όλοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους. Μια φοιτήτρια από τις πρώτες σειρές πήρε τον λόγο: “Ο καθηγητής είναι εδώ”.
Η Μάνια την κοίταξε με απορία.
“Καλημέρα σας”, της είπε ο άντρας που στεκόταν όρθιος και κατέβηκε με μιας τα σκαλιά. Στάθηκε μπροστά της.
“Δεν ενημερωθήκατε μάλλον. Ονομάζομαι Αντώνης Δάρρας. Είμαι βοηθός του κυρίου Δημητριάδη στα εργαστήρια. Σήμερα θα είμαι εγώ εδώ για απορίες των παιδιών. Περιμένουμε κάποιον άλλον για την επιτήρηση;”
“Όχι”, απάντησε χαμηλόφωνα η Μάνια και ζήτησε συγγνώμη που καθυστέρησε.
“Καθυστερήσατε; Για 5 λεπτά; Είστε πολύ αυστηρή. Ελπίζω να μην είστε το ίδιο αυστηρή και με τα γραπτά που έχουμε να διορθώσουμε μετά”, ολοκλήρωσε και της έκλεισε το μάτι.

Η Μάνια ένιωσε μια ανακούφιση. Θα είναι και ένας πιο έμπειρος άνθρωπος μαζί της να την κατατοπίσει σχετικά με τα κριτήρια που θα πρέπει να έχει υπόψιν κάθε φορά που θα καλείται να διορθώσει.

Η εξέταση ολοκληρώθηκε και οι φοιτητές ήταν αρκετά συνεργάσιμοι. Κατά τη διάρκεια, όμως, η Μάνια είχε πιάσει πολλές φορές των Αντώνη να την κοιτάζει.
Αφού μάζεψαν όλα τα γραπτά, ο Αντώνης της πρότεινε να περάσουν στο γραφείο του.
“Μήπως θα θέλατε να πάρουμε έναν καφέ; Κάτι να φάτε;”
“Όχι σας ευχαριστώ πολύ. Είμαι καλά.”
“Επειδή σας βρίσκω ντροπαλή και θα είμαστε εδώ μέχρι αργά, θα πάρω την πρωτοβουλία να παραγγείλω κάτι να φάμε και πιστέψτε με, ένας καφές θα είναι απαραίτητος, ειδικά με αυτά που έχουν να δουν τα μάτια μας!”
Η Μάνια χαμογέλασε. Αν και αρνήθηκε ξανά, ο Αντώνης επέμεινε κι έτσι αρκέστηκε σε έναν καφέ και ένα κουλούρι.

Οι ώρες πέρασαν και πλέον οι δύο τους ένιωθαν πιο άνετα, με τον ενικό να έχει διαδεχθεί τον πληθυντικό. Κατά τη διάρκεια των διορθώσεων, εκτός από τα γραπτά, αντάλλαξαν και απόψεις για το μάθημα, τη σχολή γενικότερα, τους λόγους που ο καθένας είχε επιλέξει αυτόν τον δρόμο, με κύριο κοινό επιχείρημα το ενδιαφέρον που είχε η ενασχόληση με τους υπολογιστές και γενικότερα τις νέες τεχνολογίες, αλλά και πιο γενικά θέματα, όπως χόμπι, όπου αμφότεροι έμειναν έκπληκτοι όταν διαπίστωσαν ότι συμμετείχαν στην ίδια ομάδα ορειβασίας και δεν είχαν συναντηθεί ποτέ!

“Αγαπώ το βουνό! Νιώθω ότι αποπνέει μια άλλη ενέργεια… Η φύση, οι ήχοι, τα χρώματα, τα λουλούδια…”, έλεγε η Μάνια με μεγάλο ενθουσιασμό, ενώ απαριθμούσε ένα ένα ονόματα λουλουδιών που είχε συναντήσει κατά την τελευταία διαδρομών στα βουνά και ο Αντώνης την χάζευε.
“Θες να πάμε στη δίπλα αίθουσα να σου δείξω κάτι;”, την διέκοψε
“Εεεε… δεν ξέρω…”, ένιωσε άβολα η Μάνια
“Έχω μια αίθουσα μόνο με λουλούδια και θέλω κάποιος να μου τα φροντίζει όταν θα λείπω.” της είπε και της χαμογέλασε
“Και εμπιστεύεσαι τα λουλούδια σου σε μια ξένη;”, βρήκε πάλι το θάρρος της η Μάνια
“Δεν είσαι ξένη πια. Μέσα από όσα μου είπες για τις αμυγδαλιές και πόσα άλλα ονόματα φυτών και δέντρων που ομολογώ ότι δεν έχω ξανακούσει, νιώθω μεγαλύτερη σιγουριά με εσένα κοντά τους, πάρα με κάποιον τυχαίο, που αν θυμηθεί θα τα ποτίσει!”
“Εντάξει, ναι, η αλήθεια είναι πως γνωρίζω αρκετά για τα φυτά… Ξέρω και τι φάρμακο χρειάζονται ανάλογα την πάθηση που εμφανίζουν…”

Ο Αντώνης την κοίταζε με γουρλωμένα μάτια.
“Τι;”, ρώτησε αμήχανα η Μάνια
“Με εκπλήσσεις συνέχεια! Ό,τι και να σου είπα για την αξιολόγηση των γραπτών το κατάλαβες αμέσως, έχεις τόσες γνώσεις γύρω από τη χρήση και των πιο απαιτητικών προγραμμάτων στον υπολογιστή, ανεβαίνεις στα βουνά, έχεις εμπεριστατωμένη άποψη για όλα και ξέρεις και τα πάντα για τα φυτά! Και είσαι μόλις 27 χρόνων!”

Η Μάνια κοκκίνισε. Είχε να ακούσει τόσο καλά λόγια από κάποιον καιρό τώρα. Ήταν σε μια πολυετή σχέση, η οποία εξ αρχής δεν ταίριαζε στην ίδια. Γνώρισε τον Δήμο μέσω μιας παρέας και φαίνονταν όλα πολύ ‘ιδανικά’ στην αρχή, μέχρι που εκείνος άρχισε να αντιλαμβάνεται τις ανασφάλειές της και να τις χρησιμοποιεί εναντίον της, ώστε να μπορεί να την χειραγωγεί και να την οδηγεί στο να μην πιστεύει στον εαυτό της. Ήθελε να νιώθει ανώτερος και αυτός ήταν ο τρόπος να ικανοποιεί την ματαιοδοξία του. Μέχρι που πριν μια βδομάδα η Μάνια δεν άντεξε άλλο! Στην απονομή του πτυχίου της, ούτε που παρευρέθηκε. Στο μεταπτυχιακό το ίδιο. Και μόλις της έγινε η πρόταση για το διδακτορικό, της παρέθεσε όλους τους λόγους για τους οποίους δεν είναι αρκετή για να αναλάβει τέτοια ευθύνη! Σε συνδυασμό με βαριά λόγια για την εμφάνισή της – που προφανώς και είναι πανέμορφη, με άψογες αναλογίες, αλλά κάπως έπρεπε να της δημιουργήσει και σε αυτόν τον τομέα ανασφάλειες – πήρε την δύσκολη απόφαση και τον έβγαλε μια για πάντα από τη ζωή της. Αλλά, οι δεύτερες σκέψεις για τις ικανότητές της και την ίδια γενικότερα ενέμεναν…
Μέχρι σήμερα! Που ένας άντρας, εντελώς διαφορετικός από τον Δήμο, μορφωμένος, καταξιωμένος, με προσεγμένη εμφάνιση και λόγο, της είπε τόσο κολακευτικά λόγια…

Στιγμιαία έκανε τη σύγκριση και διαπίστωσε μετά λύπης πως είχε αφήσει τον εαυτό της να πιστεύει ότι είναι κατώτερη από κάποιον που ούτε σπουδάζει, ούτε ασχολείται με κάτι δημιουργικό, ούτε προσέχει τον ίδιο του τον εαυτό! Και κατηγόρησε την ίδια για αυτό!