TheBluez

Η Μαργαρίτα πάντα είχε μια ήσυχη φωνή. Δεν ήταν από εκείνους που μιλούσαν για όσα έζησαν. Τα έκρυβε όλα πίσω από μικρά χαμόγελα και μεγάλα «δεν πειράζει». Όταν γνώρισε τον Στέφανο, της άρεσε που την κοιτούσε επίμονα. Ήταν σαν να έλεγε: «Εσύ είσαι. Μόνο εσύ». Κι εκείνη είχε ανάγκη να πιστέψει ότι κάποιος την επέλεξε.
Ήταν πάντα το ίδιο βλέμμα. Ένα βλέμμα που έκρυβε κάτι πιο σκοτεινό απ’ ό,τι έδειχνε. Όταν τον γνώρισε, ο Στέφανος ήταν το φως που πίστεψε πως της έλειπε. Ήταν 27 χρονών, μελαχρινός, ευγενικός – φαινομενικά – και είχε εκείνη την αυτοπεποίθηση που σε κάνει να αισθάνεσαι ασφάλεια. Η Μαργαρίτα, 24 τότε, έψαχνε ακριβώς αυτό: ασφάλεια.
Είχε μόλις τελειώσει το πανεπιστήμιο και είχε επιστρέψει στο πατρικό της στην Καλλιθέα. Είχε μεγαλώσει σε ένα σπίτι με φωνές, βαριές πόρτες και μια μητέρα που έλεγε «μην τον προκαλείς». Η μητέρα της ήταν πάντα σιωπηλή, υποταγμένη. Ο πατέρας της, παλιός εργάτης, είχε μια φωνή που ακούγονταν πριν καν μπει στο σπίτι. Η Μαργαρίτα θυμόταν ακόμα τις νύχτες που κουλουριαζόταν στο δωμάτιό της, με το κεφάλι κάτω από το μαξιλάρι για να μην ακούει τα ουρλιαχτά της μάνας της. Κανείς δεν μιλούσε για τίποτα. «Ο πατέρας σου είναι αυστηρός» έλεγε η γιαγιά. Έτσι ήταν οι άντρες τότε. Δεν ήξερε τι σημαίνει αγάπη χωρίς όρους. Μόνο αγάπη με όρους. Όπως: «θα σε αγαπώ αν δεν απαντήσεις». Ή: «θα σε προστατεύω αν δεν φύγεις».

Ο Στέφανος δεν την φλέρταρε. Την διεκδίκησε. Την τύλιξε σαν σκιά. Και εκείνη, χωρίς να το καταλάβει, του παραδόθηκε. Στα 25 της, είχε παντρευτεί έναν άντρα που την κοίταζε σαν να ήταν δική του. Στα 26, ήταν ήδη έγκυος στην Αφροδίτη.

Όταν ο Στέφανος της είπε πρώτη φορά «δεν χρειάζεται να δουλέψεις, εγώ θα σε φροντίζω», ένιωσε για πρώτη φορά σημαντική. Όχι αδύναμη. Σημαντική. Πίστεψε ότι της έδινε ελευθερία, ενώ στην πραγματικότητα της έπαιρνε το δικαίωμα να ορίζει τον εαυτό της.

Το πρώτο χαστούκι ήρθε μετά από ένα χρόνο γάμου. Ήταν έγκυος δύο μηνών και ήθελε να πάει να δει τη φίλη της, τη Νεφέλη, που δεν είχε δει εδώ και καιρό. Ο Στέφανος είπε «όχι», με τον ήρεμο, σχεδόν πατρικό τόνο του. Εκείνη είπε «μα είναι φίλη μου» και έριξε το βλέμμα της χαμηλά.

Η παλάμη του ήρθε τόσο ξαφνικά που δεν πρόλαβε να αντιδράσει. Έπεσε πάνω στο πάτωμα με έναν ήχο πνιχτό, χωρίς κραυγή, μόνο ένα «αχ» σχεδόν ψιθυριστό. Κοίταξε προς τα πάνω. Το πρόσωπό του ήταν ακίνητο, σχεδόν ψυχρό. «Μη με φέρνεις σε αυτή τη θέση» της είπε.
Ζήτησε συγγνώμη.
Εκείνη.

Ο Στέφανος ήταν σχολαστικός. Το σπίτι έπρεπε να είναι τακτοποιημένο «σαν στρατώνας». Αν κάτι ξέφευγε, αν ένα ποτήρι έμενε στον νεροχύτη ή αν τα παπούτσια του δεν είχαν γυαλιστεί σωστά, η φωνή του ανέβαινε κλιμακωτά, σαν σειρήνα.

Η πρώτη φορά που τη χτύπησε και εκείνη ξύπνησε και είδε την αλήθεια, ήταν ήδη αργά. Ήταν ένα δυνατό τράβηγμα από το μπράτσο. Τόσο δυνατό, που η Μαργαρίτα χτύπησε στο κάσωμα της πόρτας. Ήταν πέντε μηνών έγκυος. Όταν είδε το αίμα, πανικοβλήθηκε.
Ο Στέφανος την πήγε στο νοσοκομείο – βλοσυρός, αλλά τυπικός. Στους γιατρούς είπε: «Γλίστρησε. Την προειδοποιώ να προσέχει». Η Μαργαρίτα σώπασε. Και έπιασε το στομάχι της. «Να κρατήσω το παιδί» ήταν το μόνο που τη ένοιαζε. Και το κράτησε.

Η Αφροδίτη γεννήθηκε σε έναν κόσμο γεμάτο σιωπές. Όχι επειδή δεν την αγάπησαν. Η Μαργαρίτα την αγάπησε από την πρώτη στιγμή. Αλλά δεν της τραγούδησε ποτέ νανουρίσματα. Γιατί ο Στέφανος κοιμόταν και «δεν ανεχόταν θορύβους». Δεν της μιλούσε πολύ δυνατά. Γιατί ο Στέφανος έλεγε: «μην την κακομαθαίνεις». Δεν την αγκάλιαζε μπροστά του. Γιατί αυτό «την έκανε αδύναμη».

Το σπίτι ήταν πάντα ήσυχο, αλλά όχι με την ησυχία της γαλήνης. Ήταν η ησυχία του τρόμου. Η Μαργαρίτα έμαθε να διαβάζει τη σιωπή. Έμαθε πότε θα γινόταν έκρηξη. Έμαθε να προλαβαίνει. Να σβήνει τη φωτιά πριν ξεσπάσει. Να μην ανάβει τη φλόγα καν.

Μια φορά, όταν η Αφροδίτη ήταν δύο χρονών, άφησε άθελά της το ποτήρι της στο τραπέζι και το νερό κύλησε στο πάτωμα. Ο Στέφανος σηκώθηκε, δεν φώναξε – όχι ακόμα. Πήρε την πετσέτα, τη σκούπισε, και ύστερα, χαστούκισε τη Μαργαρίτα μπροστά στο παιδί.
«Δεν ξέρεις να μεγαλώνεις παιδί. Δεν ξέρεις τίποτα».

Η μικρή Αφροδίτη έτρεμε. Πήρε το χέρι της μητέρας της και το φίλησε. Σαν να ήθελε να τη διορθώσει. Σαν να της έλεγε: «μην τον θυμώσεις ξανά».

Στο σχολείο η Αφροδίτη ήταν από τα πιο ήσυχα παιδιά. Η δασκάλα της, η κυρία Αγγελική, προσπάθησε να πλησιάσει τη μικρή. Είδε το πώς δεν κοίταζε ποτέ άντρες στα μάτια. Είδε τις εκθέσεις της – γεμάτες αναφορές σε παραμύθια με φυλακισμένες πριγκίπισσες και κλειδωμένες πόρτες. Ήξερε. Δεν μπορούσε να αποδείξει τίποτα, αλλά ήξερε.
Ο Στέφανος δεν έπινε. Δεν φώναζε συχνά. Η βία του ήταν χειρουργική. Υπολογισμένη. Ήξερε πού να χτυπήσει, πώς να απειλήσει, πότε να δώσει «αγάπη» για να μπερδέψει την Μαργαρίτα. Ένα βράδυ, την αγκάλιασε σφιχτά και της είπε:
«Ξέρεις γιατί σε πονάω καμιά φορά; Γιατί δεν μπορώ να αντέξω την ιδέα να σε χάσω. Με κάνεις να χάνω τον έλεγχο».

Και η Μαργαρίτα… η Μαργαρίτα τον πίστεψε. Γιατί ήθελε να πιστέψει. Γιατί μεγάλωσε μαθαίνοντας πως ο πόνος είναι κομμάτι της αγάπης. Γιατί η μάνα της δεν έφυγε ποτέ.

Ο Στέφανος ήξερε να την καταστρέφει χωρίς να αφήνει σημάδια. Κλείδωνε την κάρτα της. Δεν της επέτρεπε να δουλέψει. Έσβησε τις επαφές της από το κινητό. Της είπε πως «η Νεφέλη σου σε κουτσομπολεύει, δεν είναι φίλη σου». Πέταξε τα παλιά της ρούχα και της αγόρασε καινούρια – σεμνά, μονόχρωμα, όλα ίδια.

Κάθε φορά που εκείνη δοκίμαζε να του μιλήσει για τις επιθυμίες της – να διαβάσει, να σπουδάσει κάτι, να πιάσει δουλειά – εκείνος γελούσε.
«Άκου να δεις, Μαργαρίτα. Εσύ είσαι για το σπίτι. Αυτοί οι άνθρωποι έξω θα σε εκμεταλλευτούν. Εγώ σε προστατεύω. Εμένα πρέπει να ευχαριστείς».
Και την έκανε να τον ευχαριστεί.

Η Αφροδίτη μεγάλωνε μέσα σε κανόνες. Δεν επιτρεπόταν να έχει φίλους στο σπίτι. Δεν επιτρεπόταν να απαντά. Δεν επιτρεπόταν να γελάει δυνατά. Δεν επιτρεπόταν να φωνάζει «μαμά» όταν πονούσε.

Μια μέρα, γύρισε από το σχολείο με ένα σκίσιμο στο παντελόνι. Της είχε πέσει στο παιχνίδι. Ο Στέφανος την κοίταξε, άνοιξε το συρτάρι, πήρε ένα ξύλινο χάρακα και της είπε: «Άπλωσε το χέρι σου». Εκείνη δίστασε.
Ο Στέφανος την έσπρωξε στον τοίχο. Η Μαργαρίτα έτρεξε να μπει ανάμεσά τους. Εκείνος την έσπρωξε με τέτοια δύναμη που έπεσε πάνω στο τραπέζι. Χτύπησε το κεφάλι της. Η Αφροδίτη ούρλιαξε. Ήταν εννιά χρονών. Και έμαθε εκείνο το βράδυ πως το αίμα δεν κάνει πάντα φασαρία. Μερικές φορές, στάζει σιωπηλά.

Το δωμάτιο της Αφροδίτης ήταν μικρό και σκοτεινό. Είχε ένα παράθυρο με κάγκελα – όχι από ασφάλεια, αλλά για έλεγχο. Όλα ήταν τακτοποιημένα: τα βιβλία της σε στοίβες, το κρεβάτι στρωμένο στρατιωτικά, το ημερολόγιό της κρυμμένο.

Στο ημερολόγιο έγραφε:
«Η μαμά είναι σαν χαρτί. Διπλώνεται εύκολα. Όταν την αγγίζω, φοβάμαι ότι θα σκιστεί. Θέλω να πάμε μακριά. Θέλω να πετάξουμε, όπως τα περιστέρια που βλέπω απ’ το παράθυρο. Αλλά ο μπαμπάς λέει πως έξω έχει λύκους. Κι εμείς είμαστε πρόβατα. Πρέπει να μείνουμε μέσα».

Όταν η Αφροδίτη ήταν δεκατριών, άρχισε να καταλαβαίνει το σώμα της. Και άρχισε να φοβάται τα βλέμματα. Όχι των ξένων. Του ίδιου της του πατέρα. Εκείνος άρχισε να της μιλάει διαφορετικά. Να την κοιτάζει αλλιώς. Πιο επίμονα. Πιο σιωπηλά.
Ένα βράδυ, μπήκε στο δωμάτιό της. Δεν είπε τίποτα. Κάθισε δίπλα της στο κρεβάτι. Της χάιδεψε το γόνατο πάνω από τη κουβέρτα.

Η Μαργαρίτα άκουσε τον ήχο της πόρτας. Και για πρώτη φορά, έσπασε.
Μπήκε μέσα σαν θύελλα.
Τον είδε.
Εκείνον.
Δίπλα στη Αφροδίτη.
Το βλέμμα του την κοίταξε χωρίς ντροπή. «Μην κάνεις σκηνή» της είπε.

Η Μαργαρίτα τον έσπρωξε με όση δύναμη είχε. Τον πέταξε έξω. Έκλεισε την πόρτα. Και για πρώτη φορά, δεν τον φοβήθηκε. Ούρλιαξε. Του όρμησε. Τον χτύπησε με τις γροθιές της. Ο Στέφανος τη χτύπησε πίσω, δυνατά. Μπροστά στην Αφροδίτη. Εκείνη έκλαιγε. Δεν φώναζε. Δεν ήξερε πώς.

Δεν είπε τίποτα στη Αφροδίτη εκείνο το βράδυ. Την αγκάλιασε. Κλαίγοντας. Και της ψιθύρισε:
«Τώρα τελείωσε».

Το επόμενο πρωί, η Μαργαρίτα μάζεψε δύο βαλίτσες. Πήρε τα χαρτιά τους, τα βιβλία, το ημερολόγιο της κόρης της. Και της είπε:
«Πάμε να βρούμε φως, Αφροδίτη».

Χτύπησε την πόρτα της Νεφέλης. Ήξερε ότι ήταν δικηγόρος. Έμεινε έξω από την πόρτα μισή ώρα πριν καταφέρει να τη χτυπήσει. Δεν είχαν μιλήσει για χρόνια. Έκλαιγε τόσο πολύ που δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξεις. Η Νεφέλη την αναγνώρισε αμέσως. Δεν είπε τίποτα. Την πήρε μέσα. Άκουσε τα πάντα. Και δεν είπε «γιατί δεν έφυγες νωρίτερα;». Είπε μόνο: «Θα φύγεις τώρα».
Η Νεφέλη την αγκάλιασε. Δεν ρώτησε τίποτα. Έδωσε κλειδιά. Έδωσε στέγη. Έδωσε ελπίδα.

Την επόμενη μέρα, η Μαργαρίτα πήγε στη δουλειά της Νεφέλης.
Οι διαδικασίες ήταν μακρές. Η Μαργαρίτα δεν είχε λογαριασμό στο όνομά της. Δεν είχε χρήματα. Δεν είχε πουθενά να μείνει. Η Νεφέλη της πρότεινε το διαμέρισμα της θείας της στη Νίκαια. Παλιό, αλλά άδειο. Πήγε με τη Αφροδίτη ένα βράδυ που ο Στέφανος έλειπε στη δουλειά. Δεν πήραν πολλά. Μόνο ό,τι χωρούσε σε δύο βαλίτσες. Το αγαπημένο βιβλίο της Αφροδίτης. Μια φωτογραφία της μάνας της. Και τη σιωπή που τώρα έσπαγε.

Ο Στέφανος την έψαχνε. Της έστελνε μηνύματα: «Είσαι άρρωστη. Θα σου πάρω το παιδί. Θα σε καταστρέψω». Έκανε μήνυση για «αρπαγή ανηλίκου». Η Μαργαρίτα δεν φοβόταν πια. Είχε αποδείξεις. Είχε ημερολόγια. Είχε γιατρούς. Και – πάνω απ’ όλα – είχε φωνή.

Η δίκη ήταν δύσκολη. Ο Στέφανος προσπάθησε να την παρουσιάσει ως ψυχικά ασταθή. Έφερε μάρτυρες. Ψέματα. Κουτσομπολιά. Η Μαργαρίτα άντεξε. Η Αφροδίτη κατέθεσε. Με φωνή τρεμάμενη. Με μάτια κλειστά. Μα με λέξεις που έσκιζαν το σκοτάδι. Οι λέξεις της ήταν λίγες, αλλά κάθε μία ένα καρφί.
Ο Στέφανος καταδικάστηκε. Όχι όσο έπρεπε. Αλλά αρκετά για να σταματήσει.

Η Μαργαρίτα έπιασε δουλειά σε ένα φαρμακείο. Δεν έβγαζε πολλά, αλλά ήταν δικά της. Στην αρχή, ήταν ήσυχη, επιφυλακτική. Μετά από λίγους μήνες, έπιασε τον εαυτό της να γελάει με την ταμία, τη Φωτεινή. Μια μέρα, είπε δυνατά «συγγνώμη, ξέχασα τον καφέ μου στο πίσω δωμάτιο». Και ήταν η πρώτη φορά που είπε κάτι με φυσικότητα. Αγόρασε λουλούδια για πρώτη φορά στη ζωή της. Ένα μικρό γλαστράκι με βασιλικό. «Μυρίζει ζωή» είπε.

Η Αφροδίτη πήγε στο λύκειο. Έκανε φίλους. Έκανε ψυχοθεραπεία. Έγραφε. Μιλούσε.