TheBluez

– Οι προγεννητικές σας εξετάσεις είναι αρκετά καλές. Το πρόβλημα υγείας σας, όμως, θα αποτελέσει τροχοπέδη στην προσπάθειά σας για παιδί, δεδομένων και των 35 χρόνων που μόλις κλείσατε, είπε με αυστηρό ύφος ο ψηλός, ασπρομάλλης γιατρός που στέκονταν απέναντι από την Κάλια
– Αν χάσω τα κιλά, θα μπορέσω να έχω ελπίδες;
– Περισσότερες. Θα σας συστήσω έναν συνάδελφο, διαβητολόγο, να σας κατευθύνει με το πρόγραμμα διατροφής και άθλησης που θα πρέπει να ακολουθήσετε, όπως και πιθανόν βιταμίνες που θα πρέπει να λάβετε, ολοκλήρωσε ο γιατρός και της έδωσε ένα χειρόγραφο πάνω στο οποίο αναγραφόταν το όνομα “Παναγιώτης Μπέης” και τα στοιχεία επικοινωνίας

Η Κάλια πλήρωσε τον γυναικολόγο της, τον ευχαρίστησε και μόλις βγήκε από το γραφείο του την έλουσε κρύος ιδρώτας “Πώς θα το πω στον Αντρέα;”, αναρωτήθηκε και αφού κοντοστάθηκε λίγα λεπτά έξω από την πόρτα του ιατρείου, κατευθύνθηκε προς το ασανσέρ.
…

Η Κάλια και ο Αντρέας γνωρίστηκαν πριν 7 περίπου χρόνια σε έναν γάμο κοινού γνωστού. Η αγάπη τους για το σινεμά, τις εκδρομές στη θάλασσα και το φαγητό, ήταν αρκετή για να τους φέρει κοντά. Τα συναισθήματα που ανέπτυξαν ο ένας για τον άλλον λειτουργούσαν σαν ασπίδα ενάντια στα κακόβουλα σχόλια των γύρω σχετικά με το υπερβολικό τους βάρος κι έτσι έμαθαν να αγνοούν το “τi θα πει ο κόσμος”. Ζούσαν την κάθε στιγμή κι αυτό τους έφτανε.

Το μοναδικό μελανό σημείο σε αυτό το παραμυθένιο love story, ήταν η εμμονή του Αντρέα με το fast food. Υποστήριζε ακράδαντα ότι η προώθηση “πολύχρωμων” γευμάτων, ενός αθλητικού σωματότυπου και γενικότερα ενός υγιεινού τρόπου ζωής, ήταν παιχνίδι μάρκετινγκ και προσπάθεια επιβολής συγκεκριμένων προτύπων. “Και τi έχουμε πάθει που απολαμβάνουμε καθημερινά μπέργκερ και πατατάκια; Και τη ζωή χαιρόμαστε και καλά είμαστε. Όχι σαν τα ξυλάγκουρα!”, επαναλάμβανε κάθε φορά που κατανάλωναν ποσότητες γρήγορου φαγητού.

Η Κάλια επαναπαυμένη σε αυτή την κατάσταση, αγνοούσε τον δείκτη της ζυγαριάς που όλο και ανέβαινε, μέχρι που μια μέρα ένιωσε ότι τα πόδια της δεν μπορούν να την βαστήξουν άλλο. Ανέβηκε στη ζυγαριά και το τριψήφιο νούμερο την τρόμαξε. Τότε κατάλαβε πως είχε χαθεί το μέτρο και θα έπρεπε να προσέξει τον εαυτό της και του αγαπημένου της. Μα σε κάθε προσπάθειά της να μαγειρέψει κάτι πιο υγιεινό ή να φέρει στο τραπέζι κάτι “πράσινο”, ο Αντρέας γινόταν έξαλλος και ακολουθούσε τσακωμός. Την κατηγορούσε ότι πέφτει θύμα του καταναλωτισμού και κοιμόταν στον καναπέ!

Αποκορύφωμα σε όλα αυτά, η αδυναμία να συνευρεθούν ερωτικά. Και η Κάλια είχε φτάσει πια σε μια ηλικία που ήθελε παιδιά…
…

Έφτασε σπίτι και βρήκε τον Αντρέα στον καναπέ να τρώει γαριδάκια.
– Καλησπέρα αγάπη μου.
– Καλησπέρα, πώς πήγε ο γιατρός;
– Όχι πολύ καλά. Πρέπει να μιλήσουμε.

Στο άκουσμα της φράσης, έκλεισε αμέσως την τηλεόραση, σκούπισε τα χέρια του και την προέτρεψε να κάτσει κοντά του. Η Κάλια του μίλησε ειλικρινά. Είχε προετοιμαστεί για την αντίδρασή του και αυτή τη φορά δεν θα λύγιζε. Αλλά ακολούθησαν οι ίδιες στιχομυθίες, με απειλές ότι αν μπουν εδώ μέσα πρασινάδες θα σηκωθεί να φύγει, με την τελευταία φράση του Αντρέα να την κάνει κομμάτια: “Εγώ δεν θέλω παιδιά, εσύ θέλεις!”.
Και μετά ακούστηκε μόνο ο βρόντος της πόρτας του υπνοδωματίου τους και το κλάμα της Κάλιας.

Την επόμενη μέρα, η ίδια αποφάσισε να καλέσει τον κύριο Μπέη και να κλείσει ραντεβού.
Χωρίς να πει τίποτα στον Αντρέα πήγε το απόγευμα στο γραφείο του.
Στον χώρο αναμονής ήταν ακόμη μια μαμά με ένα κοριτσάκι, περίπου 6 χρονών, το οποίο κοίταζε με τρόμο την Κάλια.

Αφού ολοκληρώθηκε το δικό τους ραντεβού και η Κάλια σηκώθηκε όρθια να μπει στον εξεταστικό χώρο, η μικρή είπε στη μαμά της “Η κυρία με τρομάζει!”. Μια φράση αρκετή για να πυροδοτήσει την αναγκαιότητα μείωσης του βάρους της. Δεν ήταν δυνατόν να την φοβούνται τα παιδιά!

Είχε μάθει να ξεχωρίζει τα βλέμματα λύπησης ή απέχθειας. Μόνο ο Αντρέας την κοίταζε με καθαρό βλέμμα και για δεύτερη φορά στη ζωή της – ούτε καν οι γονείς της δεν την είχαν αποδεχτεί όπως ήταν, είχαν χρόνια να μιλήσουν – ο άντρας απέναντί της την κοιτούσε χωρίς να την επικρίνει.
“Παρακαλώ καθίστε”, την προέτρεψε και της έφερε ένα ποτήρι νερό “Τι σας φέρνει σήμερα εδώ;”.

Η Κάλια φόρεσε το όμορφο χαμόγελό της και έπιασε την ιστορία από τη λήξη του ραντεβού με τον γυναικολόγο της. Ανέφερε και τα προβλήματα που αντιμετώπιζε με τον σύντροφό της και έκλεισε με τη λέξη “βοήθεια”.

Όσο μιλούσε, ο κύριος Μπέης την άκουγε με προσήλωση. Αφού ολοκλήρωσε, φόρεσε τα γυαλιά μυωπίας του, έριξε μια ματιά στις πολλαπλές εξετάσεις που της είχε γράψει ο γιατρός της και τελικά της είπε:
– Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο αγαπητή κυρία Κάλια. Οι εξετάσεις σας είναι καλές. Θα ήθελα να δούμε και κάποιες τιμές ακόμη, αλλά, παράλληλα, μπορούμε να ξεκινήσουμε μαζί μια διατροφή. Με τα αποτελέσματα θα σας πω πώς θα κινηθείτε και στο γυμνασιακό κομμάτι. Τι λέτε;
– Μπορώ να το κάνω κρυφά από τον Αντρέα;, ρώτησε και το στομάχι της δέθηκε κόμπος.
– Δεν θα ήταν συνετό… Σε κάθε περίπτωση να έχετε κατά νου ότι πρώτα το κάνετε για την δική σας υγεία και μετά θα αποφασίσετε αν θα μεγαλώσετε την οικογένειά σας.
Η Κάλια κατάλαβε πολύ καλά το υπονοούμενο στα λόγια του. Κούνησε καταφατικά το κεφάλι και του ξαναέκανε την ίδια ερώτηση.
– Ναι, θα προχωρήσουμε μαζί, την καθησύχασε και στην επόμενη μια ώρα έφτιαξαν μαζί το νέο πρόγραμμα διατροφής που θα ακολουθούσε από εδώ και πέρα.

Οι δεύτερες εξετάσεις βγήκαν πολύ καλές κι έτσι μπήκε και σε πρόγραμμα γυμναστικής.
Για τους επόμενους μήνες απέφευγε να τρώει με τον Αντρέα, προφασιζόμενη έκτακτα διαδικτυακά meeting για τη δουλειά και κλεινόταν στο δωμάτιό της. Όσο εκείνος είχε κάτι να μασουλάει μπροστά στην τηλεόραση, δεν υπήρχε πρόβλημα…
Σιγά – σιγά, όμως, η αλλαγή είχε αρχίσει να γίνεται αισθητή! Προκειμένου να μην της σταθεί εμπόδιο ο Αντρέας, αλλά και εξαιτίας του φόβου ότι μπορεί να τον χάσει, αγόρασε από ένα βεστιάριο πρόσθετη κοιλιά, πόδια, μπράτσα και προγούλι, τα οποία κάθε πρωί κολλούσε και κάθε βράδυ κρυφά αφαιρούσε…
…

Στο ετήσιο ζύγισμα, ο διαβητολόγος ήταν πολύ ευχαριστημένος. Ο αριθμός στη ζυγαριά ήταν διψήφιος και μάλιστα με πρώτο το νούμερο 8!
– Συγχαρητήρια κυρία Κάλια! Τα καταφέρατε!
– Μαζί τα καταφέραμε! Σας ευχαριστώ πολύ για την στήριξή σας, γιατρέ. Αλλά δεν θα σταματήσω εδώ. Μου αρέσει πολύ αυτή η νέα μου ρουτίνα και η εικόνα του σώματός μου, δεν σας κρύβω.
– Φυσικά και θα συνεχίσουμε. Με τον κύριο Αντρέα πώς πάει;
Ερώτηση – παγίδα. Τόσο καιρό δεν είχε αναφερθεί καθόλου σε αυτόν.

Πήρε μια βαθιά ανάσα και του είπε όλη την αλήθεια. Ο γιατρός της επίστησε, ξανά, την προσοχή σε όλο αυτό και άφησε ξανά υπονοούμενα για την ανάγκη ειλικρίνειας, αποδοχής και στήριξης σε μια σχέση.
Η Κάλια κατέβασε το βλέμμα. Είχε δίκιο ο άντρας απέναντί της. Έπρεπε να μιλήσει στον Αντρέα!

Ένα μεσημέρι ο Αντρέας έτυχε να γυρίσει νωρίτερα από τη δουλειά και δεν την βρήκε σπίτι. Ξαφνικά άκουσε από την ταράτσα δυνατή μουσική. Νευριασμένος όπως ήταν από την απουσία της Καλιας και του φαγητού από το τραπέζι, πήρε το ασανσέρ το οποίο τον άφησε στον έκτο όροφο κι από εκεί μετά βίας ανέβηκε 10 σκαλιά. Άνοιξε την σιδερένια πόρτα και αντίκρισε μια γυναίκα ψηλή, αδύνατη και γραμμωμένη να κάνει αερόβιες ασκήσεις.

Έπιασε τον εαυτό του να την κοιτάζει με δέος και να του αρέσει αυτό που βλέπει. Μέχρι που το τραγούδι τελείωσε και η γυναίκα γύρισε πρόσωπο για να πιάσει την πετσέτα της. Τότε κοιτάχτηκαν και ο Αντρέας αναφώνησε:
– Κάλια;
– Αγάπη μου… Λυπάμαι πολύ! Δεν ήθελα να το μάθεις έτσι! Είχα σκοπό να σου μιλήσω σήμερα!
Ο Αντρέας έφυγε σίφουνας και γύρισε στο διαμέρισμά τους. Από πίσω ακολούθησε η Κάλια και ίσα που πρόλαβε την εξώπορτα πριν την κοπανίσει ο σύντροφός της.

– Αντρέα…
– Ντρέπομαι!
– Εμένα;
– Τι θα πει ο κόσμος που θα δει μια γυναικάρα σαν εσένα, με έναν χοντρό σαν εμένα;
– Από πότε μας νοιάζει τι θα πει ο κόσμος; Ό,τι έκανα, το έκανα για να μπορέσουμε να κάνουμε παιδάκι!, του είπε γλυκά η Κάλια και πήγε να τον αγκαλιάσει
Ο Αντρέας την απώθησε.

– Κρυφά…
– Μπορείς να ξεκινήσεις κι εσύ. Δεν είναι ανέφικτο. Θα πάμε στον δικό μου γιατρό. Και σε λίγο καιρό θα μπορέσουμε να προσπαθήσουμε για παιδί!
– Ποιος σου είπε ότι θέλω να απαρνηθώ τα πιστεύω μου, όπως τα πρόδωσες εσύ; Έπεσες θύμα του μάρκετινγκ με τα χτικιάρικα μοντέλα!
– Μα μόλις με είπες γυναικάρα. Και τέλος πάντων, κάν’ το για την υγεία σου. Θα δεις ότι θα αγαπήσεις περισσότερο τον εαυτό σου γιατί θα τον φροντίζεις. Και έτσι θα μπορέσουμε να μεγαλώσουμε επιτέλους την οικογένειά μας, συνέχισε με γλυκό τόνο η Κάλια όσο κι αν έβρισκε “τοίχο” μπροστά της
– Και ποιος σου είπε ότι θέλω παιδί;
Η Κάλια πάγωσε.

– Μα με αγαπάς…
– Αγάπησα τις ομοιότητές μας και το καλό φαγητό που μαγειρεύεις.
Δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια της.

Ο Αντρέας προσπάθησε να συνεχίσει, να την πληγώσει κι άλλο με τα λόγια του, αλλά εκείνη γύρισε την πλάτη της και μπήκε στο υπνοδωμάτιο. Έβγαλε μια μικρή βαλίτσα, έβαλε μέσα αξεσουάρ, μακιγιάζ και είδη περιποίησης – άφησε τα ρούχα πίσω, μιας και όλα της ήταν μεγάλα πια – τον προσπέρασε και άνοιξε την εξώπορτα
– Δεν θα σε σταματήσω. Έκανες την επιλογή σου, της είπε ψυχρά
– Την επιλογή μου την έκανα όταν σε πρωτοαντίκρισα. Σε ερωτεύτηκα για τον χαρακτήρα σου, για αυτό που είσαι. Λυπάμαι που ένιωθες πως το μόνο που μας ενώνει είναι το φαγητό. Μείνε με αυτό! Αντίο!, ολοκλήρωσε με τρεμάμενη φωνή η Κάλια και έκλεισε ήρεμα την πόρτα

Περπατούσε σαν χαμένη στο δρόμο, μέχρι που βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με την μητέρα και το παιδάκι που είχε δει την πρώτη φορά που πήγε στο ιατρείο του κυρίου Μπέη. Η μικρή την κατάλαβε αμέσως και την κοίταξε με μεγάλα μάτια αυτή τη φορά. Η Κάλια της χαμογέλασε.
– Τα καταφέρατε!, είπε χαμογελώντας η μητέρα
– Έτσι φαίνεται…, απάντησε κάπως μελαγχολικά η Κάλια
– Δεν είστε ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα;, ρώτησε η μητέρα
– Κάθε άλλο… Απλά… να… χώρισα και ψάχνω σπίτι.
– Μάλλον είναι η τυχερή σας μέρα! Τώρα πηγαίναμε στο βιβλιοπωλείο με την μικρή να πάρουμε αυτοκόλλητα ‘Ενοικιάζεται’ για το διαμέρισμα της αδερφής μου που φεύγει εξωτερικό. Από το να βάλω έναν εντελώς ξένο μέσα, θέλετε να έρθετε να το δείτε;