TheBluez

Η Λένα στεκόταν στην κουζίνα με το φλιτζάνι του καφέ της, κρύο πια, αφημένο στο μάρμαρο. Ήταν το ίδιο πρωινό όπως όλα τα προηγούμενα. Το ρολόι στον τοίχο έδειχνε 07:43, αλλά για εκείνη ο χρόνος δεν είχε πια σημασία. Ο Μάνος ήταν στο μπάνιο, όπως κάθε πρωί. Οι ήχοι του νερού που έπεφτε, το τρίξιμο της πόρτας, ο ψίθυρος της καθημερινότητας. Ήταν παντρεμένοι εδώ και έξι χρόνια. Είχαν γνωριστεί στη σχολή — εκείνη φιλολογία, εκείνος πληροφορική. Κάποτε την έκανε να γελά. Τώρα, της έκανε την καρδιά κόμπο.
«Μην ξεχάσεις να πάρεις το παλτό σου, λένε θα έχει κρύο το βράδυ», φώναξε ο Μάνος βγαίνοντας από το μπάνιο, η φωνή του ήρεμη, σχεδόν γλυκιά.

Η Λένα δεν απάντησε. Τον κοίταξε για μια στιγμή. Είχε αρχίσει να του κρατάει σιγή, όπως πίστευε πως της άξιζε. Έπρεπε να βάλει ένα όριο. Η σιωπή ήταν η ασπίδα της.
«Πάλι δε μιλάς;» είπε εκείνος ήρεμα. «Τι έγινε αυτή τη φορά;»
Δεν ήταν ότι δεν ήξερε. Ήξερε. Ήξερε ότι είχε σχολιάσει τον τόνο της φωνής της χθες βράδυ. Τον τρόπο που μιλούσε στο τηλέφωνο με την κολλητή της. Την είχε πει “θεατρινίτσα”. Είχε γελάσει, υποτίθεται για πλάκα. Αλλά δεν της άρεσε. Δεν της άρεσε πια τίποτα.
«Σου λέω πάλι και πάλι ότι δεν εννοώ κάτι κακό. Εσύ το παίρνεις έτσι. Μην κάνεις σαν να σου μιλάω άσχημα»

Η Λένα γύρισε αργά το βλέμμα της. «Δεν το παίρνω έτσι. Έτσι είναι».
Ο Μάνος την κοίταξε μπερδεμένος. Σαν να έψαχνε κάτι στο βλέμμα της και δεν το έβρισκε.
«Δηλαδή τώρα τι, είμαι κακοποιητής;» είπε με χαμόγελο ειρωνικό.
Η Λένα δεν απάντησε. Έπιασε το παλτό της, το φόρεσε αργά και βγήκε από το σπίτι χωρίς να τον κοιτάξει. Πίσω της, ο Μάνος έμεινε σιωπηλός.

Οι φίλοι τους δεν υποπτεύονταν τίποτα.
«Η Λένα είναι τόσο έξυπνη και συγκροτημένη», έλεγε η Μαργαρίτα, παλιά συμφοιτήτρια του Μάνου. «Ο Μάνος είναι τυχερός».
Στα κοινωνικά δίκτυα, ήταν το τέλειο ζευγάρι. Διακοπές στην Ύδρα, selfies από brunch, βιβλία ανοιγμένα σε κρεβάτια με λευκά σεντόνια. Η Λένα φρόντιζε σχολαστικά για την εικόνα τους.

Η Λένα κοίταζε το κινητό της στο ημίφως της κρεβατοκάμαρας. Τα μηνύματα που αντάλλαζε με την αδελφή της έμεναν αδιάφορα στα δάχτυλά της, καθώς το μυαλό της ήταν πάλι κολλημένο στην ίδια ερώτηση: τι είχε κάνει λάθος αυτή τη φορά;

Ακούστηκε το κλειδί στην πόρτα. Ήταν ο Μάνος. Πέντε λεπτά αργότερα απ’ ό,τι της είχε πει.

Μπήκε μέσα με το γνωστό του βλέμμα — εκείνο που κουβαλούσε κούραση, αποστασιοποίηση και ένα ίχνος απαξίωσης, σαν να την έβλεπε λιγότερη κάθε μέρα που περνούσε.
«Δεν μαγείρεψες;» ήταν τα πρώτα του λόγια.
Η Λένα σηκώθηκε αργά από το κρεβάτι. «Ήθελα να φάμε κάτι απ’ έξω σήμερα. Είναι Παρασκευή».
«Παρασκευή… Και; Δεν ήσουν σπίτι όλη μέρα;», η φωνή του ήταν χαμηλή αλλά αιχμηρή, σαν κρύσταλλο που τρίβεται σε μάρμαρο.
Η Λένα χαμήλωσε το βλέμμα. «Είχα πολλά στο μυαλό μου. Ήμουν κουρασμένη».
«Α, μάλιστα. Κουρασμένη από το τίποτα. Καταλαβαίνω».

Δεν φώναξε. Δεν χτύπησε. Αλλά εκείνη η φράση, τόσο καθημερινή, τόσο μη εντυπωσιακή, της διαπέρασε το στήθος σαν λεπίδα.

Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβανόταν. Μικρά σχόλια. Παύσεις. Χαμηλόφωνα «αστεία» για το ντύσιμό της, για τις αποφάσεις της, για το πώς «φαντάζεται πράγματα». Και όταν εκείνη τολμούσε να αντιδράσει, ο Μάνος ύψωνε τους ώμους με έναν εκνευριστικά ήρεμο τρόπο:
«Δεν μπορείς να δεχτείς ένα αστείο;»
«Πάλι υπερβάλλεις»
«Τα φαντάζεσαι. Δεν είναι έτσι»

Η Λένα άρχισε να κρατά σημειώσεις. Όχι τόσο για να τις θυμάται — όσο για να σιγουρευτεί ότι όλα αυτά συνέβαιναν. Ότι δεν ήταν απλώς το μυαλό της που της έπαιζε παιχνίδια. Πόσες φορές, άλλωστε, της είχε πει ότι «δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα»;

Ένα βράδυ, ενώ έβλεπαν τηλεόραση, εκείνη αναστέναξε αθόρυβα.
«Τι έχεις πάλι;» τη ρώτησε.
«Τίποτα. Απλώς… νιώθω ότι δεν με ακούς πια. Ότι με διακόπτεις ή με μειώνεις όταν μιλάω»
Ο Μάνος σιώπησε για λίγα δευτερόλεπτα. Και μετά ήρθε η απάντηση: «Αν είναι έτσι, ίσως να πας σε κάποιον να το συζητήσεις. Δεν μπορώ να βοηθήσω αν φτιάχνεις σενάρια»

Κάθε τι που έκανε, ελεγχόταν έμμεσα. Αν πήγαινε κάπου και δεν έστελνε μήνυμα εγκαίρως, ο Μάνος έλεγε: «Νόμιζα ότι κάτι σου συνέβη. Αλλά προφανώς δεν σκέφτεσαι ότι μπορεί να ανησυχήσει κάποιος για σένα»
Αν του έλεγε ότι ήθελε να βγουν με φίλες: «Α, ωραία, πάλι θα έχεις ανάγκη να επιβεβαιωθείς από τα άλλα κορίτσια»
Αν δεν του απαντούσε στο μήνυμα για πάνω από είκοσι λεπτά: «Το είδες. Απλώς δεν ήθελες να απαντήσεις»
Ο Μάνος δεν σήκωνε φωνή. Δεν έκανε σκηνές. Μα εκείνη ένιωθε να μικραίνει.

Ένα απόγευμα του Ιανουαρίου, η Λένα πήγε μόνη της για καφέ. Έκατσε σε μια ήσυχη γωνία και έβγαλε ένα τετράδιο. Άρχισε να γράφει τις σκέψεις της.
“Ίσως να είναι όντως δικό μου θέμα. Ίσως είμαι ευαίσθητη. Ίσως όλα είναι στο μυαλό μου. Ίσως… να έχω μάθει να αντιδρώ υπερβολικά”

Όμως στη σελίδα από κάτω, σχεδόν με θυμό, έγραψε:
“Αλλά και να είναι έτσι… γιατί δεν προσπαθεί να με καταλάβει; Γιατί με κάνει να νιώθω πάντα ένοχη;”

Ένα βράδυ, πάνω από ένα πιάτο μακαρόνια που εκείνη είχε μαγειρέψει με επιμέλεια, ο Μάνος είπε:
«Πολύ βαριά τα έκανες. Δεν βλέπεις ότι δεν μπορώ να χωνέψω;»
Η Λένα έσφιξε τα χείλη της. Δεν απάντησε.
«Α, τώρα πάλι θα κρατάς μούτρα; Σου λέω πώς νιώθω. Δεν είπα κάτι κακό»
Εκείνη έσπασε.
«Πώς να επικοινωνήσουμε, Μάνο; Ό,τι και να πω, είμαι υπερβολική. Ό,τι και να κάνω, είναι λάθος. Με κάνεις να αισθάνομαι σαν τρελή!»
Ο Μάνος την κοίταξε ήρεμα. «Δεν σου φταίω εγώ για το πώς αισθάνεσαι. Μάλλον κάτι μέσα σου χρειάζεται να λύσεις»

Η Λένα ένιωθε να χάνει κάθε κομμάτι της αυτοπεποίθησής της. Ένιωθε πως όλος ο κόσμος της γκρεμιζόταν, αλλά κανείς δεν έβλεπε τα κομμάτια να σκορπίζονται γύρω της. Μόνο ο Μάνος, με το ήρεμο ύφος του, συνέχιζε να την κατηγορεί για την «υπερευαισθησία» της και τα «φανταστικά» προβλήματά της.

Μια μέρα, όμως, εκείνη ξεκίνησε να απαντά διαφορετικά. Όχι με φωνές, αλλά με ήρεμη αποφασιστικότητα.
«Ξέρεις κάτι; Δεν είμαι εγώ αυτή που έχει θέμα. Εσύ είσαι που δεν βλέπεις πώς με διαλύεις καθημερινά»
Ο Μάνος μένει σιωπηλός. Κι εκείνη συνεχίζει:
«Ναι, εγώ φταίω που δεν αντέχω το μπαράζ των μικρών σου βολών. Αλλά ξέρεις τι; Εσύ είσαι που με χειρίζεσαι σαν να είμαι ένα πλάσμα χωρίς δική του φωνή»

Η Λένα άρχισε να μιλάει για όλα όσα ένιωθε, χωρίς να κρύβεται πίσω από δάκρυα ή σιωπές.
«Κάθε φορά που σου λέω πώς νιώθω, με κάνεις να νιώθω τρελή. Κάθε φορά που σε ρωτάω γιατί με αγνοείς, με κατηγορείς ότι είμαι υπερβολική»
Ο Μάνος την κοίταξε, ήρεμα αυτή τη φορά. «Πρέπει να καταλάβεις κάτι…»
Η φωνή του ήταν σιγανή, αλλά σταθερή.
«Εσύ με χειρίζεσαι εξίσου. Με το να παίζεις με τα λόγια, με το να με κάνεις να αμφιβάλλω για την αλήθεια μου, με το να με κρατάς σε μια διαρκή αβεβαιότητα»

Η Λένα πάγωσε. Δεν είχε φανταστεί ποτέ πως ο ίδιος ο εαυτός της λειτουργούσε ως μορφή βίας απέναντι στον Μάνο. Το πόσο πολύ προσπαθούσε να ελέγχει, να απομονώνει, να στρέφεται απέναντί του.

Ο Μάνος έμεινε σιωπηλός για λίγα λεπτά. Μετά είπε:
«Όλοι πληγώνουμε. Αλλά το θέμα είναι να δούμε πότε γινόμαστε εμείς οι θύτες. Κι εσύ το έχεις κάνει πολλές φορές»

Η Λένα ένιωσε να πέφτει απότομα από το βάθρο του θύματος στην θέση του θύτη — σε μια θέση που ποτέ δεν ήθελε να αναγνωρίσει.

Η Λένα αναλογίστηκε όλες εκείνες τις φορές που είχε πει «Δεν είσαι καλός για μένα», που είχε ειρωνευτεί τις απόψεις του Μάνου, που τον είχε υποτιμήσει στα μάτια των άλλων.
Εκεί που νόμιζε πως το μόνο που υπέφερε ήταν από τη λεκτική βία του άνδρα της, ανακάλυψε πως η δική της συμπεριφορά ήταν εξίσου καταστροφική.
Και αυτό το παραδέχτηκε στον ίδιο της τον εαυτό, όσο δύσκολο κι αν ήταν.

Η Λένα καθόταν στο τραπέζι, τα χέρια της τρέμανε ελαφρά καθώς έβλεπε τον Μάνο απέναντί της. Ο χώρος ανάμεσά τους ήταν γεμάτος από όσα είχαν ειπωθεί τις τελευταίες μέρες — θυμός, σιωπές, παρεξηγήσεις. Κι όμως, εκείνη τη στιγμή υπήρχε κάτι άλλο. Μια απροσδόκητη τρυφερότητα που ξεπερνούσε τα λόγια.
«Μάνο…» ψιθύρισε, με φωνή που είχε μέσα της μια νέα αποφασιστικότητα. «Δεν ήθελα ποτέ να σου κάνω κακό. Δεν ήξερα πόσο βαθιά σε πλήγωνα με τα λόγια και τη συμπεριφορά μου»
Εκείνος τη κοίταξε στα μάτια. Δεν υπήρχε θυμός ή απώθηση, μόνο μια σταθερή κατανόηση.
«Ξέρω, Λένα. Και ξέρω κι εγώ πως δεν ήμουν πάντα ο καλύτερος. Αλλά τώρα το βλέπω καθαρά — και θέλω να το αλλάξουμε. Μαζί»

Η Λένα ένιωσε το βάρος που κουβαλούσε τόσους μήνες να αρχίζει να λιώνει. Σηκώθηκε και πλησίασε τον Μάνο, παίρνοντας τα χέρια του στα δικά της.
«Θέλω να προσπαθήσουμε. Να μιλάμε ανοιχτά, χωρίς φόβο. Να μην αφήνουμε το παρελθόν να μας κρατάει δέσμιους»

Ο Μάνος χαμογέλασε αχνά και την τράβηξε απαλά στην αγκαλιά του. Κι εκείνη τη στιγμή, το παρελθόν μοιάζει να εξατμίζεται. Μόνο δύο άνθρωποι, έτοιμοι να ξαναχτίσουν την εμπιστοσύνη και την αγάπη που τόση ανάγκη είχαν και οι δύο.
«Είμαστε μια ομάδα, Λένα. Και οι δυο μας αξίζουμε να είμαστε ευτυχισμένοι»