TheBluez

Πόσο ανίδεος είσαι άνθρωπε! Θεωρείς ότι η πραγματικότητα και η αλήθεια θα δεχτούν την αιώνια καταδίκη τους στην ανυπαρξία, επειδή εσύ δεν έχεις το θάρρος να σταθείς απέναντί τους. Κάθε σκέψη που κάνεις και κάθε ανάμνηση που σ’ επισκέπτεται, τα κλείνεις σ’ ένα περίτεχνο κουτί. Έχεις μαζέψει εκεί μέσα πόνους για δύο ζωές! Όλα αυτά που δεν τολμάς ούτε να σκεφτείς γιατί ξέρεις πως απαιτούν δυνάμεις που δεν έχεις και αρνείσαι ακόμα και να δοκιμάσεις. Όχι μόνο τα τραγικά ή τα πολύ δύσκολα, αλλά κι εκείνα τα οποία ίσως σε οδηγήσουν σε δυσάρεστες παραδοχές. Για τον εαυτό σου, την ζωή σου, τις επιλογές σου.

Διαλέγεις να αναμετρηθείς μόνο με τα εύκολα και γυρνάς την πλάτη σε όλα τα υπόλοιπα σαν να μην είναι κομμάτια της ζωής σου. Αρνείσαι τον εαυτό σου λόγω ανημποριάς! Έχεις εκπαιδεύσει τον εαυτό σου να προσποιείται ότι δεν υπάρχει. Τα καταφέρνεις, εκτός απ’ τις στιγμές της ησυχίας. Τότε ακούς έναν απόκοσμο ψίθυρο να σου λέει: “Ξέχασε την ζωή όπως την ήξερες”, σχεδόν κοροϊδευτικά.

Απελπισμένη, μέχρι και στο πατάρι το έβαλες για να μην ακούγεται, αλλά μάταια. Μόλις κλείνεις τα μάτια, όλα είναι εκεί. Έπεισες τον εαυτό σου να το συνηθίσει ως έναν ακόμη ήχο της νύχτας κι έτσι καταφέρνεις κάθε φορά να ξεκλέβεις λίγες ώρες ύπνο. Ανήσυχο και ταραγμένο, αλλά ύπνο. Την επόμενη μέρα λίγο μακιγιάζ κι οι μαύροι κύκλοι εξαφανίζονται ως δια μαγείας. Γίνεσαι ένα με το πλήθος κι ο θόρυβος της ημέρας καλύπτει τις φωνές απ’ το κεφάλι σου.
Κάπως έτσι περνάνε τα χρόνια. Με κρυφτό και ψέματα.

Κάθε καινούργια ημέρα, η παράστασή σου εξελίσσεται κανονικά. Φοράς τα πιο όμορφα ρούχα σου, φροντίζεις τον εαυτό σου, βγαίνεις, διασκεδάζεις, περνάς όμορφα και γυρνάς σπίτι ήσυχη. Έχεις την δουλειά σου, το σπίτι σου, τον άνθρωπό σου και όλα φαίνονται αληθινά! Είσαι καλά! Έχεις καταφέρει να συνεχίσεις όταν πριν λίγο καιρό σου ήταν δύσκολο ακόμα και να σκεφτείς την επόμενη μέρα.

Τίποτα όμως δεν δέχεται να μείνει στην αφάνεια για πάντα. Καμία φωνή δεν μπορεί να σβήσει τελείως. Ό,τι υπήρξε, έχει δικαίωμα στο παρελθόν και το μέλλον σου και θα το διεκδικήσει. Μόνο το παρόν μπορείς λίγο μασκαρέψεις. Όλα θα επιστρέψουν την στιγμή που δεν το περιμένεις. Σε μια στιγμή αδιάφορη, χαλάρωσης ή ακόμα χειρότερα μια όμορφη στιγμή θα έρθει με ορμή και θα γεμίσει την ύπαρξή σου.

ΜΑΚΡΟΒΟΥΤΙ
Έφτασε η ώρα να βουτήξεις στις θάλασσες που τόσα χρόνια απέφευγες, γιατί ήξερες πως θα σε πνίξουν. Θα σε τραβήξουν στον βυθό τους μέχρι να μην μπορείς να ανασάνεις. Τώρα όμως χωρίς επιλογή. Θέλοντας ή μη, θα αναμετρηθείς με όλα όσα απέφευγες γιατί ήξερες πως θα σε διαλύσουν.
Πώς να συνεχίσεις με σπασμένα κόκαλα και ουλές που αιμορραγούν; Ποιος άνθρωπος μπορεί να πορευτεί με τόσο πόνο; Ποιος άνθρωπος θα διάλεγε αυτό το μονοπάτι; Κανείς!
Είναι δύσκολο να κουβαλάς μια διαλυμένη ύπαρξη, αλλά πρέπει να την φροντίσεις γιατί δεν έχεις άλλη.

Έκανες τα πάντα να αποφύγεις τα σκοτάδια σου, παρόλο που ξέρεις ότι είναι ο μόνος δρόμος προς το φως σου. Ξέρεις ότι αργά ή γρήγορα το αλάτι της θάλασσας θα ψήσει τις ουλές κι ο ήλιος θα ζεστάνει την παγωμένη σου ψυχή η οποία κάποτε ήταν ολόκληρη. Μέχρι τότε όμως;

Το κουτί άνοιξε, οι σκελετοί βγήκαν και ξέρεις τι θα αντικρίσεις πρώτα. Αυτό που σε πόνεσε περισσότερο, αυτό που σε μετέτρεψε σε ένα ανθρώπινο κουρέλι, σε μία γωνία στο πάτωμα να προσπαθείς να υπάρξεις πάλι απ’ το μηδέν.

Όσο καταφέρνεις να ελέγχεις την σκέψη σου να μην πηγαίνει πίσω, νιώθεις ότι κάτι έχεις καταφέρει. Όταν όμως αυτή αποφασίζει να πάει μόνη της, αδειάζεις από δυνάμεις και νιώθεις μια τεράστια γροθιά να πιάνει την καρδιά σου και να την σφίγγει μέχρι που δεν νιώθεις καν τον χτύπο της. Μόνο ένα μούδιασμα από τα πόδια ως τα μαλλιά. Βιαστικά έρχεσαι πάλι στο σήμερα για να κρυφτείς στην λήθη. Όσο κι αν προσπάθησες δεν έχεις καταφέρει να μετατρέψεις τίποτα σε ανάμνηση. Τόσα χρόνια το βιώνεις όπως όταν ήσουν εκεί και αναρωτιέσαι τι κάνεις λάθος!