TheBluez

– Σε παρακαλώ δώσε μου κάτι.
– Να κάνει τι;
– Να σταματήσω να κλαίω και να κοιμηθώ!
– Δεν λειτουργεί έτσι. Πρέπει να καταλάβω πρώτα. Πρέπει να μου μιλήσεις.
– Δεν μπορώ. Όχι ακόμα.

Το δαχτυλίδι έπαιζε ασταμάτητα στα δάχτυλά μου και το κεφάλι σκυμμένο. Κοιτούσα την σόμπα που ήταν στην μέση του δωματίου και το υποπόδιο στο οποίο είχε απλώσει τα πόδια της. Ένα δωμάτιο ζεστό και ήσυχο, φιλόξενο και τόσο ειρηνικό που μ’ έπνιγε. Η ησυχία με αρρώσταινε και η ακινησία μου προκαλούσε πανικό. Κάθε φορά που προσπαθούσα να εξηγήσω, το πρόσωπό μου καιγόταν από δάκρυα. Καυτά και αλμυρά να με χαρακώνουν μέχρι να σβήσουν. Το στόμα μου γέμιζε πίκρα κι ένιωθα να δηλητηριάζομαι με κάθε αναπνοή.
Πονούσε το κορμί μου, τα κόκκαλά μου, η ύπαρξή μου. Δεν ήμουν φτιαγμένη για τόσο πόνο, αλλά πάλι, ποιος είναι;

Καθυστερούσα την φυγή μου μήπως με λυπηθεί και μου δώσει κάτι, αλλά δεν έγινε. Έφυγα όπως ήρθα. Σ’ όλες τις επόμενες επισκέψεις επαναλαμβανόταν ακριβώς το ίδιο σκηνικό. Πλήρωνα για να κάθομαι αμίλητη σε μια πολυθρόνα. Ίσως την επόμενη φορά, σκεφτόμουν, μέχρι που δεν υπήρξε επόμενη φορά!

Είναι τουλάχιστον τρομακτικό να μην μπορείς να βρεις μία λύση με την σκέψη σου. Η λογική σου να ουρλιάζει για ν’ ακουστεί, αλλά το σώμα σου να έχει αποκτήσει τέτοια αυτονομία, που να την κάνει ν’ ακούγεται σαν ψίθυρος. Κάθε ισορροπία να έχει χαθεί και ν’ αποφεύγεις ακόμα και την σκέψη ότι θ’ ακολουθήσουν κι άλλες τέτοιες μέρες. Τεράστιοι τοίχοι παντού, να σε πιέζουν από κάθε πλευρά, το οξυγόνο να μην φτάνει και να πρέπει να σταματήσεις το περπάτημα για να πάρεις μια βαθιά ανάσα ή να βγαίνεις απ’ τις σκέψεις σου γιατί απλά ξέχασες ν’ αναπνεύσεις. Οι μόνες στιγμές που ένιωθα ένα ηφαίστειο να σκάει μέσα μου, ήταν όταν σκεφτόμουν αυτόν που μ’ έκλεισε σ’ αυτό το δωμάτιο της ανυπαρξίας, το κλείδωσε και κρατάει από τότε το κλειδί.

Όλα ξεκίνησαν και τελείωσαν ξαφνικά. Οι εναλλαγές τόσο γρήγορες και απότομες, που δεν είχα χρόνο να επεξεργαστώ τα γεγονότα, πόσο μάλλον να τ’ αντιμετωπίσω. Απ’ το φως στο σκοτάδι, απ’ τον παράδεισο στην κόλαση, απ’ τον ουρανό στον Άδη όλα σε μια ανάσα!

Ένας κοινός γνωστός, μια νέα γνωριμία, μια βόλτα, μια ευχάριστη βραδιά. ‘Ένας άντρας λίγο ξεχασμένος στην εφηβεία, χαλαρός, ό,τι πρέπει για να περάσεις όμορφα. Μόνο για κάτι τέτοιο θα μπορούσε να μπει στην ζωή μου ένας τέτοιος άνθρωπος. Για ώρες μιλούσαμε, γελούσαμε και πίναμε. Είχα ξεχάσει όλα όσα αντιμετώπιζα μέχρι πριν πέντε ώρες κι όλα όσα θ’ αντιμετώπιζα ξανά από την επόμενη ημέρα. Ίσως και να ήταν η μοναδική τέτοια στιγμή στην ζωή μου. Για κάποιον που έχει γεννηθεί με νεύρα, λογική και προβληματισμούς, εκείνη η νύχτα ήταν όχι μόνο ανάγκη αλλά και αποκάλυψη.

Καμία επιπλέον σκέψη δεν γεννήθηκε στο μυαλό μου, καθώς δεν πληρούνταν καμία προϋπόθεση. Ζούσα μόνο την χαλαρότητα των στιγμών, μέχρι που ήρθε εκείνο το δευτερόλεπτο. Ακόμα δεν ξέρω ποιες δυνάμεις συγχρονίστηκαν, ποιοι δαίμονες αποφάσισαν να παίξουν ούτε ποια καρμική εκκρεμότητα αποφάσισε να ενεργοποιηθεί.

“Να φιλήσω τα δάχτυλά σου;”

Σαν αυτή η φράση να ενεργοποίησε την ύπνωσή μου, άπλωσα το χέρι χωρίς καν να μιλήσω. Δεν είχα τον έλεγχο του σώματός μου και σίγουρα ούτε του μυαλού μου. Ο ηλεκτρισμός που με διαπέρασε δεν ήταν αρκετός για να με ξυπνήσει. Η μουσική είχε απομακρυνθεί σαν να την άκουγα από κάπου μακριά, κι εγώ είχα μείνει παγωμένη χωρίς μπορώ να κινηθώ. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι συμβαίνει. Είχα βγει από το σώμα μου και προσπαθούσα ν’ αναγνωρίσω αύτη την γυναίκα που καθόταν στον καναπέ αδύναμη και παραδομένη. Δεν ήμουν εγώ! Όλα σ’ ένα δευτερόλεπτο. Είχαμε σταματήσει να μιλάμε και να γελάμε. Αγκαλιασμένοι στον καναπέ, είχα ταξιδέψει χωρίς να ξέρω καν πού είμαι. Αυτό δεν ήταν κάτι νέο, αλλά κάτι πολύ παλιό. Η οικειότητα κι η ζεστασιά που ένιωθα μέσα στην αγκαλιά του, δεν μπορεί να γεννήθηκε μέσα σε μια νύχτα! Η καρδιά μου χτυπούσε ταραγμένα αλλά σαν να μου έλεγε ”Ησύχασε, γυρίσαμε σπίτι μας”. Όλα όσα συνέβαιναν ήταν άγνωστα, ακατανόητα και πολύ μεγάλα για να μπορέσω να τα επεξεργαστώ!

Μόλις ξημέρωσε, σαν να ανακτήσαμε την αίσθηση του χρόνου και συνειδητοποιήσαμε πόσες ώρες είχαν περάσει.

”Θα συναντηθούμε αύριο πριν φύγω;”

Η πρώτη στιγμή που ξύπνησε λίγο η λογική μου. Κάποιος ήρθε, με χαστούκισε κι έφυγε. Μα και βέβαια θα φύγει, δεν μένει εδώ. Αύριο τέτοια ώρα θα μας χωρίζουν 500 χιλιόμετρα! Και τώρα τι; Ένα τεράστιο ερωτηματικό σχηματίστηκε μέσα στο κεφάλι μου, χωρίς να μπορώ ούτε να το διώξω αλλά ούτε και να το απαντήσω. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα αυτή την τεράστια γροθιά να σφίγγει την καρδιά μου. Μετά γίναμε σχεδόν φίλες.

Εκείνο το βράδυ δεν κατάφερα να κοιμηθώ. Όλες μου οι ισορροπίες είχαν διαλυθεί. Δεν μπορούσα να σκεφτώ λογικά και όταν το έκανα, ερχόταν η επιθυμία και τα έσβηνε όλα! Εν μέσω ταραχής και απελπισίας, προσπαθούσα να συγκεντρωθώ στο αδιέξοδο της απόστασης, αλλά αμέσως το μυαλό μου ξεκινούσε να ψάχνει λύσεις. Εξαντλημένη πια από την υπερδιέγερση, κοιμήθηκα για όχι παραπάνω από 2-3 ώρες. Την επόμενη μέρα σηκώθηκα τελείως αποπροσανατολισμένη. Δεν μπορούσα να θυμηθώ την ζωή μου, τι έπρεπε να κάνω, τι υποχρεώσεις είχα.

”Μην ανησυχείς, θα έρχομαι όποτε μπορώ. Θα προσπαθήσω για κάθε Σαββατοκύριακο.”

Αυτό ήταν η εικόνα του έρωτα που γεννάται μέσα μας από τα πρώτα παραμύθια. Εκεί που η ευτυχία είναι μονόδρομος, κανείς δεν πληγώνει κανέναν, δεν τελειώνει ποτέ και οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί μόνο για να είναι μαζί.

Όμως ο άνθρωπος όσο μεγαλώνει γεμίζει φόβους, ανασφάλειες, απογοητεύσεις, κοινωνικές συμβάσεις και σιγά αφήνει πίσω του τις παιδικές λαχτάρες γι’ αυτές των ενηλίκων. Πιο συμβατικές, πιο συγκρατημένες, γκρίζες! Το ζητούμενο ως ενήλικας είναι να είσαι συμβατός και όμοιος, όχι να ξεχωρίζεις. Έτσι αφήνουμε πίσω τα παραμύθια για την πραγματικότητα και ξεχνάμε όλες αυτές τις παιδικές εικόνες. Μόνο μέχρι να μας θυμηθούν αυτές.

Δεν περίμενα ποτέ ότι η σύγκρουση θα είναι τόσο σφοδρή, αλλά δεν ήταν αρκετά ώστε να με τρομάξει. Η αλήθεια είναι πως νιώθεις ότι έχεις υπερδυνάμεις και πιστεύεις ότι μπορείς να κάνεις και ν’ αντιμετωπίσεις ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Αυτή είναι και η μεγαλύτερη παγίδα…

Χωρίς να το ξέρω ήμουν στο πιο καθοριστικό σημείο της ζωής μου. Είχα γεμίσει από το παρόν, φανταζόμουν ένα μέλλον ευτυχισμένο και δεν σκεφτόμουν καν το ενδεχόμενο της πτώσης. Στα ύψη που είχα βρεθεί όλα έμοιαζαν με αδιάφορους κόκκους άμμου! Τις στιγμές που η ένδειξη του κινδύνου άναβε, εγώ χαμογελούσα! Το βλέμμα μου αναζητούσε αυτή την φλέβα στον κρόταφο για να γαληνέψει το μέσα μου! Ο παλμός της είχε συντονιστεί απόλυτα με τον χτύπο της καρδιάς μου! Ποια πτώση; Ποιο ‘χωρίς’; Ποιο ‘μακριά’; Δεν γίνεται!

Κι έγινε! Ένα δευτερόλεπτο χρειάστηκε πάλι. Η προδοσία, το τέλος, η πτώση! Όλα ερήμην μου!

Στην άκρη του γκρεμού μια φιγούρα κοιτούσε κάτω. Στον πάτο ένας σωρός από σπασμένα κόκκαλα. Η φιγούρα που με κοιτούσε ήμουν η παλιά εγώ. Δεν μπορούσα να με βοηθήσω, πάρα μόνο με κοιτούσα λυπημένη και περίμενα να ανέβω. Ακόμα περιμένω.

Όταν σε σκοτώνει κάποιος που αγαπάς, δεν σε νοιάζει ούτε ο θάνατος ούτε ο πόνος. Δεν κλαις για τις πληγές, ούτε σκέφτεσαι πότε θα γίνεις καλά, γιατί ξέρεις ότι δε πρόκειται. Ένα δυσθεώρητο και επίπονο ‘γιατί’, ουρλιάζει μέσα σου κι ενώ βγάζεις τις σάρκες σου για να το φτάσεις και να το σταματήσεις, αυτό δεν σωπαίνει ποτέ! Κάθε ουρλιαχτό του είναι το μαχαίρι που σου γυρνάνε στην πληγή. Είναι κομμάτι σου όμως και πρέπει να μάθεις να ζεις με αυτό, γιατί δεν θα απαντηθεί ποτέ!

Τα έβαλες όλα σ’ αυτό το κουτί και το κλείδωσες κάπου για να μην το βλέπεις. Αλίμονο στα βράδια που βγαίνουν απ’ την κρυψώνα τους όλες οι σκιές. Πέφτεις για ύπνο και ακούς τα μουρμουρητά τους απ’ το κουτί. Ανεπαίσθητο μεν αλλά ατελείωτο μέχρι το ξημέρωμα. Κρύβεις το κεφάλι σου κάτω από το μαξιλάρι και το σφίγγεις με δύναμη όμως εξακολουθείς να τους ακούς.