Κάπου σ’ ένα καταπράσινο μποστάνι, ανάμεσα σε ντομάτες με υπαρξιακά προβλήματα και κολοκυθάκια που ήθελαν να γίνουν μοντέλα, ζούσε ένας διαφορετικός καρπός.
Ήταν ο Μέλιος.
Ένα νεαρό, στρουμπουλό καρπούζι με λαμπερή φλούδα και ριγέ σχέδιο που θύμιζε πιτζάμα.
Αλλά δεν ήταν η εμφάνισή του που τον έκανε ξεχωριστό.
Ήταν το όνειρό του, να γίνει το πρώτο καρπούζι στον κόσμο χωρίς κουκούτσια!
“Μα είσαι τρελός!”, του φώναζε η γιαγιά του η Καρπουζία από το διπλανό μποστάνι.
“Τι θα πει χωρίς κουκούτσια; Εμείς τα κουβαλάμε με περηφάνια! Είναι η ταυτότητά μας!”
“Η δικιά σας ταυτότητα, γιαγιά. Εγώ θέλω να είμαι ζουμερός, γλυκός, και πρακτικός! Κανείς δεν θέλει να φτύνει κουκούτσια κάθε τρεις και λίγο!”
Οι υπόλοιποι καρπουζοσυγγενείς του, γελούσαν πίσω απ’ τα φύλλα. Τον κορόιδευαν…
“Μην το φας το παραμύθι! Αν δεν έχεις κουκούτσια, δεν είσαι αληθινό καρπούζι!”
“Αν δεν έχεις κουκούτσια, δεν είσαι καν φρούτο! Είσαι απλώς… νερό με αυτοπεποίθηση!”, φώναζε η Πεπονούλα, μια πικρόχολη πεπονίτσα που ήταν ξαπλωμένη πιο πέρα. Αυτή, είχε κάνει τρεις φορές πλαστική στο εξωτερικό της, για να φαίνεται πιο όμορφη και πιο “μελωμένη”.
Μα ο Μέλιος, είχε όραμα.
Τα βράδια, όταν φυσούσε δροσερό αεράκι, άκουγε μουσική από το λάπτοπ ενός αγρότη και διάβαζε επιστημονικά άρθρα για γενετική τροποποίηση.
Ήταν σίγουρος! Κάπου εκεί έξω υπήρχε ένας τρόπος να γίνει… άσπορος.
Ευτυχώς, είχε σύμμαχο ένα αγγουράκι.
Μικρό στο μάτι, αλλά με στρατηγική σκέψη και πτυχίο στο coaching.
“Κοίτα, φίλε Μέλιο”, (του λέει το αγγουράκι), “αυτοί που είναι σίγουροι γι’ αυτό που θέλουν, δεν περιμένουν την έγκριση των άλλων. Αν το όνειρό σου είναι η άσπορη επανάσταση, τότε πρέπει να ρισκάρεις!”
Ο Μέλιος τον άκουγε με… ανοιχτό κοτσάνι.
Κι έτσι ξεκίνησε το σχέδιο.
Μια μέρα, με τη βοήθεια ενός παλιού καλαμποκιού που είχε μπει σε λάθος χωράφι και ήξερε πώς να “χακάρει” το DNA των φυτών, ο Μέλιος, έκανε το αδιανόητο…
Μπήκε μόνος του σ’ ένα πειραματικό εργαστήριο! Τρυπώνοντας μέσα σ’ ένα καφάσι, έφτασε στο Πανεπιστήμιο Γεωπονίας.
Εκεί γνώρισε μια γυναίκα επιστήμονα που είχε φάει τη ζωή της κυριολεκτικά για να βοηθήσει φρούτα, λαχανικά και φυτά.
“Θες να γίνεις άσπορος;” τον ρώτησε με το φρύδι ανασηκωμένο.
“Θέλω να αλλάξω”, απάντησε ο Μέλιος.
“Για να μην σε φτύνουν ποτέ ξανά.. το σέβομαι”
Μετά από εβδομάδες πειραμάτων, το θαύμα έγινε!
Ο Μέλιος, έγινε το πρώτο αυτο-γενετικά τροποποιημένο καρπούζι χωρίς κουκούτσια!
Όταν επέστρεψε στο μποστάνι, όλοι έμειναν με το στόμα ανοιχτό. Ήταν πιο λαμπερός, πιο κόκκινος και χωρίς την παραμικρή μαύρη τελεία μέσα του.
“Μα… πώς;” ψέλλισε η γιαγιά Καρπουζία.
“Με πίστη, επιστήμη και λίγη βοήθεια από ένα παρανοϊκό καλαμπόκι hacker!” απάντησε ο Μέλιος.
Κι από τότε, έγινε θρύλος!
Κάθεται πλέον ήρεμος, χωρίς κανέναν να τον φτύνει, και χαμογελάει χωρίς κουκούτσι στο… μυαλό του.
Μα η πικρόχολη Πεπονούλα, προσπάθησε και πάλι να τον μειώσει:
“Ωραία, και τώρα τι; Ποιος θα σε πάρει στα σοβαρά χωρίς κουκούτσια;”
“Η αγορά, Πεπονούλα, η αγορά!” είπε.
Σήμερα, κάθε φορά που αγοράζεις ένα καρπούζι χωρίς κουκούτσια, θυμήσου… Κάποτε, ένα μικρό καρπούζι είχε ένα μεγάλο όνειρο. Και ναι… δεν το έφτυσε ποτέ κανείς ξανά!
Τελικά τα κατάφερε;
Λίλη Λέζου