TheBluez

Και καθώς το 2026, βρέφος στα σπάργανά του ακόμα, διανύει τις πρώτες μέρες της ζωής του, κάνοντας όνειρα που ποτίζει με την ελπίδα της πραγματοποίησής τους, εγώ κάθομαι στο γραφείο μου, κοιτάζοντας το φωτεινό μου δέντρο που σε λίγο θα ξεστολίσω και απασχολώντας ακόμα το μυαλό μου με το 2025 το οποίο οφείλω ν’ αποχαιρετίσω, κουνώντας το μαντήλι και κλείνοντας πίσω μου οριστικά την πόρτα.

Δεν είναι πως δεν τα ήξερα εδώ και χρόνια αυτά που σκέφτομαι τώρα. Είναι που πλανιόνταν γύρω από το κεφάλι μου διάγοντας βίο φαντάσματος και δεν λάμβαναν σάρκα και οστά, ώστε να καταλάβουν κάποιο χώρο μέσα σ’ αυτό, να αποκτήσουν υπόσταση και να διεκδικήσουν την προσοχή μου.

Τον τελευταίο καιρό, λόγω διαφόρων συγκυριών δεν παρακολουθώ τις δικές μου σκέψεις, γιατί δεν είναι ξεκάθαρες. Περισσότερο μοιάζουν με θολές φωτογραφίες. Άρχισα λοιπόν να παρακολουθώ τις σκέψεις των άλλων. Άλλοι ήταν ψυχολόγοι, άλλοι λάιφ κόουτσερς , άλλοι ινφλουένσερς κ.λπ. Δεν ξέρω αν αυτά που έλεγαν είναι δικά τους συμπεράσματα από την προσωπική τους μελέτη και έρευνα ή τα έχουν «ξεπατικώσει» από έρευνες άλλων, αυτό που οφείλω να παραδεχτώ είναι πως είχαν ουσία και άνοιγαν δρόμους για να βαδίσει η σκέψη όσων τ’ άκουγαν κι ας ήταν ακόμα θολή.

Το πρώτο παλληκάρι έλεγε πως «όταν αρχίζεις ν’ ανεβαίνεις στη ζωή παρατηρείς ότι σε φθηνά περιβάλλοντα η καλοσύνη φαίνεται αδυναμία, αλλά σε καλλιεργημένα πνευματικά περιβάλλοντα μοιάζει με δύναμη». Εξηγούσε λοιπόν πως εκεί που άνθρωποι φθηνοί κι απαίδευτοι προσπαθούν ν’ αποκτήσουν κύρος, η ευγένεια ταυτίζεται με χαζομάρα και η υπομονή με μαλθακότητα. Ο υπομονετικός κι ο ανεκτικός είναι εύκολο θύμα.

Αντίθετα, σε κύκλους ανώτερης ποιότητας, οι άνθρωποι έχουν αυτοσεβασμό κι εκεί η καλοσύνη σημαίνει για το άτομο καλλιέργεια, παιδεία, αξία, αυτοέλεγχος, ΔΥΝΑΜΗ. Το ευγενικό άτομο είναι εκείνο που δεν έχει ανάγκη να μικρύνει τον άλλον, για να φανεί το ίδιο μεγάλο. Έχει ήδη υψηλό ανάστημα και σε κύκλο με καλλιεργημένους ανθρώπους δε χρειάζεται ούτε ν’ αποδείξει κάτι ούτε να επιβληθεί, ακόμα κι αν μπορεί να το κάνει.

Τα ήξερα όλα αυτά μέσες άκρες. Αυτό που συνειδητοποίησα ήταν πως έμπαινα πάντα ευγενική μέσα σε κύκλους αγρίων κι έφευγα τρέχοντας πριν με κατασπαράξουν εντελώς, αφανίζοντας με. Γι’ αυτό δεν ανέβηκα ποτέ.

Ένας από τους στόχους της νέας χρονιάς είναι η αναζήτηση κύκλων ανώτερης ποιότητας και η συναναστροφή με ανθρώπους σίγουρους για τον εαυτό τους, που όχι μόνο δε θα τους φοβίζει η ταπεινή μου ύπαρξη, ώστε να μου δείχνουν διαρκώς δόντια και νύχια για να φοβηθώ, αλλά ούτε οι όμοιοί τους.

Σε δεύτερο πλάνο, μια κυρία εφιστά την προσοχή των ακροατών της σχετικά με το είδος των συζητήσεων που διεξάγουν με τις παρέες, στα τραπέζια των οποίων επιλέγουν να καθίσουν.

Αν φεύγεις, λέει, από το τραπέζι, γνωρίζοντας πως σε παρακολουθούν για να σχολιάσουν το επόμενό σου βήμα, τότε είσαι σε λάθος τραπέζι. Υποστηρίζει, λίγο ως πολύ, πως το κουτσομπολιό είναι η φθηνή ψυχαγωγία εκείνων που δεν μπορούν ούτε τα δικά τους όνειρα να υλοποιήσουν ούτε να βοηθήσουν στην προαγωγή των δικών σου.

Όταν κάθεσαι με δημιουργούς (builders) η συζήτηση θα διεξαχθεί γύρω από θέματα που αφορούν θεμελιώδεις ιδέες, ρίσκα και μελλοντικά σχέδια.
Όταν κάθεσαι με θεατές (spectators) η συζήτηση θα είναι σχετική με το ποιος κάνει κάτι και γιατί δε θα έπρεπε να το κάνει.
Καταλήγει, υποστηρίζοντας πως δεν μπορείς να χτίσεις μια αυτοκρατορία, αναλύοντας τους άλλους και πως αν μια συζήτηση δεν οδηγεί στην αναβάθμιση του επιπέδου σου τότε σήκω και φύγε.

Δεύτερος στόχος για το 2026, χωρίς να συμπεριλαμβάνεται στις επιδιώξεις μου η δημιουργία μιας αυτοκρατορίας, είναι κατ’ αρχάς ν’ ανακαλύψω άτομα που δημιουργούν, κάνοντας σχέδια, παίρνοντας ρίσκα, διαπράττοντας λάθη που τελικά τους ανοίγουν τον δρόμο για την επιτυχία και δευτερευόντως να επιδιώξω τη συναναστροφή μαζί τους.

Τέλος, σήμερα το πρωί άκουσα ένα παλληκάρι να ζωγραφίζει με λόγια κάτι που από χρόνια γνωρίζω, αλλά δεν είχα βάλει τη μία λέξη δίπλα στην άλλη ώστε να το περιγράψω και να γίνει εικόνα στο μυαλό.

Όταν, λέει, ένα άτομο δε σε γουστάρει, έρχεται πολύ κοντά με ένα άλλο άτομο που δε σε γουστάρει και πριν το καταλάβεις έχει δημιουργηθεί μια ολόκληρη ομάδα ατόμων που σε μισούν. Το θέμα είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι σιχαίνονται ο ένας τον άλλον, αλλά ήρθαν κοντά εξαιτίας σου.
Βλέπεις πόση είναι η δύναμη σου; ρωτάει κλείνοντας το βίντεο.

Στη ζωή μου μπορώ να κοκορευτώ πως έγινα η αιτία να σχηματιστούν πολλές τέτοιες ομάδες. Κυρίως στον εργασιακό χώρο, αλλά και έξω από αυτόν.

Βρε τι προσπαθούσα να είμαι αθόρυβη. Τι μίκραινα αυτό που είμαι για να φανούν αυτοί, τι ήμουν πάντα με τον καλό λόγο… δεν έπιανε τίποτα. Με μισούσαν με πάθος.
Δεν ξέρω αν ήταν δύναμη να ενώνω δύο ή περισσότερους ορκισμένους εχθρούς εναντίον μου, αλλά αυτό που ξέρω είναι πως ο αρνητισμός τους μου συρρίκνωνε τον εσωτερικό μου κόσμο. Δεν μπορούσα να το διαχειριστώ και με το πέρασμα του χρόνου έφευγα πριν χάσω και την τελευταία μου ικμάδα.

Ο τρίτος στόχος, λοιπόν, για το νέο έτος είναι να απομακρύνεσαι αμέσως από τέτοιου είδους ομάδες , γιατί για να σταματήσεις τη δημιουργία τους δεν υπάρχει καμία περίπτωση. Δε θα επιτρέψω να μου κάνουν ούτε μία τόσο δα γρατζουνίτσα. Το καλό είναι πως μετά την απομάκρυνσή σου δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα άλλο, διότι αλληλοεξοντώνονται και δεν ασχολούνται πια μαζί σου.

Ο βασικός στόχος αυτού του χρόνου είναι να βγω εκεί έξω και να βρω τον εαυτό μου. Πράγμα που όλοι μας πρέπει να κάνουμε, νομίζω. Κανείς στην εποχή μας δεν ξέρει ποιος είναι. Όλοι γίναμε αυτό που μας είπανε να γίνουμε ή έχουμε τύψεις που δεν το καταφέραμε και δεν τους κάναμε υπερήφανους. Επιθυμήσαμε αυτό που μας είπαν, αγωνιστήκαμε για να υλοποιήσουμε ξένα όνειρα και φτάσαμε στο σημείο να λέμε πως το μόνο πράγμα που γνωρίζουμε για τον εαυτό μας είναι πως δε μας αρέσει η ζωή που κάνουμε γιατί είναι ξένη. Δεν είναι η δική μας. Δε μας ταιριάζει και γι’ αυτό δε μας δίνει χαρά.

Δεν είναι δικός μας ο δρόμος που βαδίζουμε και πρέπει να βγούμε εκεί έξω να βρούμε τον δικό μας κι αφού τον βρούμε να τον ξεχορταριάσουμε, γιατί μόνο εμείς ήμασταν προορισμένοι να τον περπατήσουμε κι αφού δεν το κάναμε, ερήμωσε. Να τον ξεχορταριάσουμε και να τον γεμίσουμε λουλούδια που θα μοσχοβολούν στο κάθε μας βήμα και να τον αγαπήσουμε είτε είναι λεωφόρος είτε είναι μονοπατάκι.