Το σπίτι του, ποιο σπίτι του δηλαδή, το παλάτι του ήταν η ακριβής λέξη, το είχε χτίσει ακριβώς όπως το ονειρευόταν. Κάθε πέτρα, κάθε σκαλί, κάθε γωνία, κάθε πλακάκι, ακόμα και το περίτεχνο  διακοσμητικό στα κάγκελα της τεράστιας αυλόπορτας και του φράχτη του κήπου, ήταν ακριβώς όπως το είχε ονειρευτεί και σχεδιάσει. Δούλευε το μυαλό…

Το τηλέφωνο χτύπησε για πολλοστή φορά και ο ήχος του αντήχησε στο μεγάλο διαμέρισμα στο κέντρο της Λωζάννης στην Ελβετία. Πάλι δεν θα το σήκωνε, γιατί δεν ήθελε να έχει καμία σχέση με την Ελλάδα, όμως φαινόταν πως αυτή τη φορά είχε προκύψει κάτι πολύ συνταρακτικό, γιατί οι δικηγόροι της προσπαθούσαν μανιωδώς να την εντοπίσουν.Άκουσε…

– Εντάξει! Σε μια ώρα θα είμαι εκεί! Έκλεισε το τηλέφωνο κι έμεινε να το κοιτάζει για μερικά δευτερόλεπτα σαv χαμένη.Είχε στερέψει από δικαιολογίες και προφάσεις. Το είχε αποφύγει τόσες φορές που ήταν αδύνατο να μην το κανονίσει ούτε σήμερα.– Να βγούμε να πούμε τα νέα μας, ακόμα αντηχούσε αυτή η φράση στο μυαλό της.…

Κάθε χάραμα, με το πρώτο φως της αυγής, άκουγα το σιδερένιο κρεβάτι της να τρίζει, καθώς με δυσκολία σηκωνόταν. Μετά τον χαρακτηριστικό ήχο από το σούρσιμο που έκαναν οι παντόφλες της μέχρι το εικονοστάσι. Ύστερα το κριτσάνισμα από τα καρβουνάκια στο θυμιατό, την έντονη μυρωδιά από το λιβάνι και τη φωνή της, γλυκό μουρμουρητό να…

Έχει τόσα στο μυαλό της, που απορεί πώς δεν έχει εκραγεί το κεφάλι της. Φτάνει, παρκάρει, τραβάει χειρόφρενο, βάζει ταχύτητα, βγαίνει, κλειδώνει. Δεν γίνεται να μπει σπίτι. Ξεφυσάει! Πνίγεται! Τι έκανε λάθος; Γιατί δεν βρίσκει το λάθος; Διπλοτσέκαρε την εξίσωση εκατό, διακόσιες, χίλιες φορές! Γιατί δεν βρίσκει το λάθος να πάρει η οργή να πάρει!Έκανε…