Ο Λάζαρος ήταν από τους τελευταίους επιβάτες που αποβιβάστηκαν από το νυχτερινό τραίνο. Αναστέναξε όταν πάτησε το πόδι του στην τσιμεντένια αποβάθρα. Ανέβασε το μαύρο του γυαλί και κοίταξε, για μία στιγμή, τα σχεδόν κίτρινα φώτα των προβολέων. Ακολούθησε τον κόσμο. Βγήκε από το σταθμό. Έριξε μια ματιά στην πιάτσα των ταξί κι ύστερα κούνησε…

Κατάμεστη ήταν η διάβαση κι εκείνη, είχε το βλέμμα της κολλημένο στο φανάρι. Μετρούσε σιωπηλά τα δευτερόλεπτα, περιμένοντας να διασχίσει την πολύβουη λεωφόρο. «Έξι» ψιθύρισε, ενώ η άκρη του ματιού της έπεφτε πάνω στα αμέτρητα πουλιά που βρισκόντουσαν στην πλατεία, απέναντί της. Έμοιαζαν πως είχαν τρομάξει από κάτι. Άρχισαν άτσαλα να τρέχουν πάνω στις μαρμάρινες…

Οι πρώτες εικόνες. Οι άσπροι τοίχοι του μικρού διαμερίσματος. Το παλιό, ξύλινο κρεβάτι, που πάντα έτριζε. Η μάλλινη κουβέρτα, εκείνη η πορφυρή, με την αρκούδα. Το σεντόνι με το πλουμιστό κέντημα. Το παγωμένο μωσαϊκό με τα φανταχτερά νερά, που όλο το χάζευε κι όλο χανόταν μέσα του. Τα σκαλιστά, ξύλινα ντουλάπια, με τα βαριά, μεταλλικά…