-
Parting Time
Read more: Parting TimeΣπαστικά χτυπούσε το ρολόι. Ακουγόταν ακόμη και στο διάδρομο. Δέκα φορές της είχα πει να τ’ αλλάξουμε. Άμα δεν μιλούσαμε, ακούγαμε μέχρι και τον τριγμό των γραναζιών. Συνέχεια ήθελε να το ρυθμίσεις και μετρούσε, μετρούσε τόσο δυνατά, που σ’ έκανε να νιώθεις πάντα ζωντανός. Σου θύμιζε ότι είσαι δέσμιος του θανάτου. Πώς ό,τι κι αν…
-
Μόνο σήμερα
Read more: Μόνο σήμεραΣου γράφω… και δεν ξέρω πια τον λόγο. Εκατόν εβδομήντα τέσσερεις και σήμερα. Παρασκευή, 20 Αυγούστου. Άραξα να ξαποστάσω από το ολοήμερο τρέξιμο. Έπιασα το κρεβάτι δίπλα στο παράθυρο κι αγναντεύω το ηλιοβασίλεμα. Ξαπλωμένος πάνω σε μια πενταβρώμικη κουβέρτα, που ‘ν’ ευλαβικά στημένη σ’ ένα άθλιο και πανβρώμικο – ο Θεός να το κάνει –…
-
Περί γραφής ο λόγος…
Read more: Περί γραφής ο λόγος…Δεν είμαι πολυγραφότατος πιά, όπως κάποτε. Ούτε τα κείμενά μου χρήζουν τεράστιας απήχησης (εκτός από αυτό με τις μαμαδοομάδες κι από ‘κεινο που μιλάει για τα χρόνια που κυβερνούσε το ορθόδοξο ΠΑΣΟΚ – πού είσαι Αντρέα να δεις τα χάλια μας…) Ξέρω ότι γράφω καλά, πιά, τόσο γιατί το βλέπω στα κείμενά μου – έχουν…
-
Ένα γράμμα δίχως παραλήπτη
Read more: Ένα γράμμα δίχως παραλήπτηΟ Αρτέμης ήταν ένας βαρύς τύπος, με άγρια γένια, μεγάλο σκεμπέ και αεικίνητα μάτια. Περπατούσε κοφτά και η όψη του, σχεδόν πάντοτε, φάνταζε τσαμπουκαλεμένη – το μότο του ήταν «αν δεν με σέβεστε, θα με φοβάστε» κι αυτό το ήξεραν όλοι στην πόλη. Εκείνο το χάραμα είχε πάρει τους δρόμους κι αλώνιζε την πόλη, περνώντας…
-
Στήνοντας το επόμενο κεφάλαιο
Read more: Στήνοντας το επόμενο κεφάλαιοΕίμαστε γραφιάδες και είμαστε καλοί σ’ αυτό – αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει. Χτίζουμε το επόμενο κεφάλαιο.
-
Ονειροβάτης
Read more: ΟνειροβάτηςΤο μοναχικό καλύβι βρισκόταν στο μέσο κάποιας καταπράσινης πεδιάδας. Ένας μικρός, χαλικόστρωτος δρόμος, περνούσε ακριβώς έξω απ’ το σπιτάκι. Του έκαναν εντύπωση τα, σχεδόν, παρατεταγμένα χαλίκια, που τον κάλυπταν απ’ τη μία άκρη του ορίζοντα, ίσα με την άλλη. Τα ψηλά βουνά που περιέκλειαν εκείνο τον μαγευτικό τόπο, τον γοήτευσαν κι όταν κατάλαβε ότι ήταν…
-
Πόσο αθώο είναι ένα copy/paste;
Read more: Πόσο αθώο είναι ένα copy/paste;Πολύ θα ήθελα να προσπεράσω τον πρόλογο, μα κάτι μέσα μου με πνίγει. Έχω ξεχάσει πότε ξεκίνησα να γράφω και για ποιους λόγους άρχισα ν’ ασχολούμαι με την γραφή. Το μόνο που μου έχει απομείνει από εκείνα τα χρόνια, είναι η πικράλμυρη επίγευση των κειμένων, μιας ξεχασμένης εποχής, που σπάνια φυλλομετρώ. Δεν έπαψα, όμως, να…
-
Τον καιρό που ήξερα να φέρομαι και να εκτιμώ
Read more: Τον καιρό που ήξερα να φέρομαι και να εκτιμώΜια φορά κι έναν καιρό, ήξερα να φέρομαι και να εκτιμώ. Γυρίζουν οι λέξεις στο μυαλό μου, με ένα παιχνιδιάρικο – σχεδόν σκανταλιάρικο – τρόπο, καθώς αναθυμάμαι μια γάργαρη φωνή να λέει αυτά τα λόγια. Να φέρομαι… Και να εκτιμώ… Βγάζω την λαδωμένη ποδιά και την αφήνω δίπλα μου. Χάνομαι μέσα σε σκέψεις και αναμνήσεις,…
-
Καλώ Χειμώνα
Read more: Καλώ ΧειμώναΚαι καθώς τον καλώ, νιώθω σαν τον Σονγκόκου που φώναζε ΚΑ-ΜΕ-ΧΑ-ΜΕ ΚΥΜΑ, άσπριζε η οθόνη, μέναμε παξιμάδι, και περιμέναμε τον κακό χαμό που έφερνε εκείνη η φράση… Καλό χειμώνα, είπαμε; Δεν είπαμε! Να φύγουμε λίγο από το κύμα καύσωνα που δέρνει την έρημη πόλη και να μπούμε στους γνωστούς, χειμερινούς ρυθμούς. Να βάλουμε το δερμάτινο…