Έπαιζα ποδόσφαιρο από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Απ’ την πρώτη στιγμή που αντίκρισα μπάλα, δεν την άφησα απ’ τα… πόδια μου. Το ποδόσφαιρο κι η θάλασσα, οι μεγάλες μου αγάπες. Άρχισα να παίζω σε μικρές τοπικές ομάδες και το μεγάλο μου όνειρο ήταν να γίνω μια μέρα διάσημος ποδοσφαιριστής! Αλλά κι η θάλασσα……

Παραμέριζαν όλοι στα συρτά βήματα της μαυροφορεμένης φιγούρας. Ένα πρόσωπο σκοτεινό μισοκρυβόταν απ’ τα λυτά, γκρίζα μαλλιά της. Ένα πρόσωπο σκοτεινό, με δυο ρουφηγμένα μάγουλα κι ένα στεγνό ζευγάρι χείλη. Ωχρή και ταλαιπωρημένη η όψη της. Δεν έμοιαζε καν ζωντανή. Μόνο τα δυο μπλε της μάτια έδειχναν πως υπήρχε ζωή σ’ αυτό το πλάσμα, που…

Ένας Θεός ξέρει πόσο καιρό τον περίμενα! Πόσο καιρό προσευχόμουν να έρθει! Ήξερα πως θα ερχόταν! Βαθιά μέσα μου το ήξερα, ακόμη κι αν όλοι γύρω μου, μου έλεγαν να πάψω να ελπίζω. Ακόμη κι αν όλοι πίσω απ’ την πλάτη μου, ήταν σίγουροι πως δεν θα τα κατάφερνα. Κι όμως… ήρθε! Ήρθε και ήταν…

“Το κορίτσι και το σπασμένο πόδι δεν βγαίνουν από το σπίτι!” θυμόταν τη μαμά της να λέει συχνά. Θα ήταν κάπου 8-9 χρονών, όταν άρχισε η μάνα της να την μαλώνει όλο και περισσότερο για τα παιχνίδια που έπαιζε με τα άλλα παιδιά του χωριού. Ήταν κοπέλα πια! Δεν επιτρεπόταν να τρέχει σαν αγρίμι και…

Οι πρώτες νότες του πιάνου, έκαναν το μέχρι εκείνη τη στιγμή θορυβώδες πλήθος, να κατεβάσει λίγο τους τόνους. Τα βλέμματα όλων επικεντρώθηκαν στην πίστα, στο κέντρο της οποίας ένας νέος άντρας με σκούρο, αυστηρό κοστούμι και άσπρο πουκάμισο, αγκάλιασε απαλά την νεαρή, ξανθιά γυναίκα με το μακρύ, λευκό νυφικό. Το ένα χέρι του, άγγιξε σχεδόν…

Η Ισμήνη στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη και κοίταξε το είδωλό της. Το σμαραγδί φόρεμά της, χάιδευε τις όμορφες καμπύλες της, που παρά τα 42 της χρόνια παρέμεναν εντυπωσιακές, όπως τότε που ήταν νεότερη. Πλησίασε στο κρύο γυαλί του καθρέφτη και κοίταξε προσεχτικά το πρόσωπό της. Τα μάτια της ήταν διακριτικά μακιγιαρισμένα, αλλά το κραγιόν της…

Υπήρχαν στιγμές, που ένιωθε σαν να είχαν περάσει αιώνες από τότε που είχαν γίνει όλα κι άλλες στιγμές σαν να έγιναν μόλις χτες. Υπήρχαν στιγμές, που ένιωθε την καρδιά του να σταματάει για δευτερόλεπτα, η απόλυτη συνειδητοποίηση για τα όσα είχαν συμβεί τόσο κρατούσε κι άλλες που μπορούσε να διηγηθεί την ιστορία του, σαν να…

“Θυμάσαι την πρώτη φορά που αντίκρισε ο ένας τον άλλον; Πόσα χρόνια έχουν περάσει; Μη μου πεις! Σαν σήμερα ήταν, πριν 61 χρόνια! Στην πλατεία Ομονοίας. Ήσουν μπλεγμένη μέσα στο πλήθος που ζητωκραύγαζε για την Κύπρο κι όμως αμέσως τράβηξες το βλέμμα μου. Θυμάμαι τα μακριά μαύρα μαλλιά σου, θυμάμαι τις σπίθες που πετούσαν τα…