“Όλα είναι έτοιμα… Ναι, κι εγώ έτοιμη είμαι! Όπως τα ‘παμε! Σήμερα θα του μιλήσω!… Κλείσε, ακούω θυροτηλέφωνο!… Ναι, ναι θα σε πάρω μόλις φύγει!… Ευχαριστώ!”. Η Σόνια έκλεισε βιαστικά το τηλέφωνο και το ακούμπησε στο τραπέζι της κουζίνας. Πήγε με γρήγορα βήματα και πάτησε το κουμπί του θυροτηλεφώνου και στάθηκε μπροστά στην εξώπορτα. Έριξε…

Αχάραγα μπήκαν στο χωριό. Ο ήχος απ’ τα φορτηγά και τις μηχανές έκανε τους κατοίκους να πεταχτούν απ’ τα κρεβάτια τους. Κάποιοι στέκονταν στις πόρτες τους και ρωτούσαν όσους έβλεπαν να τρέχουν πανικόβλητοι, τι είχε συμβεί. “Ο εχθρός!” “Μπήκαν στο χωριό!” “Όλοι στην πλατεία!” Και μετά άνθρωποι με σφιγμένα χείλη να σέρνουν τα βήματά τους…

– Βρε μαμά, θα με τρελάνεις; Εσύ δεν φαγώθηκες να έρθεις εδώ; – Ζήτησα εγώ να φύγω απ’ το ζεστό μου σπιτάκι για να με κλείσετε σε ίδρυμα; η κυρία Νούλα γούρλωσε τα μάτια της – Μανούλα μου γλυκιά… μη με σκας! Εσύ δεν έλεγες ότι θέλεις να έρθεις εδώ για να κάνεις παρέες, γιατί…

Έχω χρόνια να νιώσω ευτυχισμένη. Κι ίσως αυτό είναι το τίμημα που πληρώνουν οι άνθρωποι που σκέφτονται πολύ. Που αναλύουν πολύ.  Θεσσαλονίκη, 25/5/2026 Ακούμπησε το στυλό πάνω στο μικρό, καφέ τραπεζάκι κι έκλεισε το σημειωματάριό της. Έτριψε τα μάτια της κι έριξε μια τελευταία ματιά απ’ το παράθυρο, έξω στον βρεγμένο δρόμο. Έκλεισε το λαμπατέρ…

Το mail είχε φτάσει στο δημαρχείο αργά το μεσημέρι της Παρασκευής. “Στο πλαίσιο εξέτασης του αιτήματος του Δήμου σας, ο κ. Α. Σταματέλος, ειδικός σύμβουλος του Υπουργείου, θα πραγματοποιήσει επιτόπια επίσκεψη την Δευτέρα…”. Δεν είχε προλάβει καν να ολοκληρώσει την ανάγνωσή του ο Πεστίδης, ο δήμαρχος και είχε βγει με γρήγορα βήματα απ’ το γραφείο…

Ο ήχος της πόρτας που άνοιγε, την έκανε ν’ ανατριχιάσει. Στάθηκε για λίγα δευτερόλεπτα κάτω απ’ το κάσωμα, κοιτώντας το εσωτερικό του σπιτιού. Το μικρό σαλονάκι με τους παλιακούς μπεζ καναπέδες, το ανοιχτόχρωμο τραπεζάκι στη μέση και την τηλεόραση απέναντι, πάνω σ’ ένα αυτοσχέδιο έπιπλο. Μέσα απ’ την κλειστή κουρτίνα, το φως του ήλιου έδειχνε…