Πώς επιβιώνεις όταν χάνεται η ηρεμία, η ασφάλεια απ’ τον κόσμο σου και ξαφνικά ζεις στον απόλυτο τρόμο; Πώς κρατάς το μυαλό στη θέση του; Πώς συνεχίζεις τη ζωή σου όταν δεν έχεις πια ζωή; Για μια ζωή θα παλεύει η Έλενα να διώξει από τις σκέψεις της εκείνο το πρωινό. Μα ξέρει καλά πως…

Η βροχή όλο και δυνάμωνε. Τα γύρω μαγαζιά είχαν κλείσει από ώρα, μα τα Χριστουγεννιάτικα φώτα ακόμα έδιναν ζωή στο έρημο στενό. Ο Ανδρέας κοίταζε το νερό να κυλάει στο τζάμι, σαν την ζωή του που κυλά και φεύγει και τελειώνουν οι στιγμές. Το βλέμμα του ήταν άδειο. Το δάκρυ που κύλησε στο μάγουλό του…

Σαν άγγιξαν τα γυμνά του πόδια την καυτή άμμο, μονομιάς ένιωσε λεύτερος. Πήρε λίγο από της θάλασσας τη γαλήνη, λίγο από του ήλιου τη ζεστασιά, λίγο από του αγέρα τη δροσιά και μαλάκωσε τη λαβωμένη του ψυχή. Πόσος καιρός μακριά απ’ τη θάλασσά του… Εκείνη που τόσο λάτρευε! Την κοίταζε σα να ‘χε ξεχάσει τα…

«Μην τρως άλλο βρε αγόρι μου, θα σκάσεις καμιά ώρα!» ο Φίλιππος άρπαξε το πιρούνι του Χριστόφορου, αφήνοντας το χέρι του φίλου του μετέωρο.«Βρε δε με παρατάς λέω εγώ! Δεν μου έφτανε η γκεστάπο στο σπίτι, θα έχω κι εσένα τώρα;» ο Χριστόφορος πήρε ένα πιρούνι από το διπλανό σερβίτσιο και τσίμπησε ένα ακόμα κεφτεδάκι.«Πάλι…

Εκείνο το πρωί είχε ξεκινήσει από νωρίς την καθημερινή του βόλτα. Φόρεσε το καπελάκι του, τα μικροσκοπικά στρογγυλά γυαλιά ηλίου που δεν αποχωριζόταν, κούμπωσε το σακάκι του και έκλεισε την πόρτα πίσω του. Είχε φτάσει πια η άνοιξη για τα καλά κι όμως είχε ακόμα ψύχρα τα πρωινά. Πρώτη στάση το καφενείο, όπως κάθε πρωί.«Καλημέρα…

Κόντευε να ξημερώσει όταν έφτασε στο μικρό χωριό. Στο μυαλό του χίλιες σκέψεις κι όλα θολά και μπερδεμένα. Πολύ δύσκολη η έρευνα που είχε να κάνει. Έπρεπε να μιλήσει με τόσους ανθρώπους, να ψάξει παντού, έπρεπε να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους για να του ανοιχτούν. Μόνο έτσι θα κατάφερνε να ανακαλύψει τα ίχνη της γυναίκας…