«Τι κάνουν τα παιδιά σου;» τη ρώτησα κι αμέσως είδα να πεταρίζουν τα βλέφαρά της.«Καλά είναι» απάντησε σιγά «Στην ξενιτιά και τα δύο. Τα δικά σου;» Χωρίσαμε, αμέσως μετά τα τυπικά. Καιρό είχα να την δω. Δεν είχε αλλάξει πολύ , αλλά είχε αλλάξει τελείως. Βλέπεις η χρόνια λύπη δεν κάνει ρυτίδες, όπως το γέλιο.…

Στεκόταν στην πόρτα, κρατώντας ένα αστραφτερό κόκκινο αυτοκινητάκι. Το χαμόγελό του πλατύ, τα μάτια του σπίθιζαν πονηρά.«Πού είναι το παιδί;» μου λέει«Κοιμάται» απαντώ. «Τι είναι αυτό;;; Τι έκανες πάλι βρε αγάπη μου; Πόσο το πήρες; Το παιδί είναι μικρό, πώς θα το καβαλήσει;» Παραμέρισα να μπει. Τον ακολούθησα στο μπαλκόνι που πήγε για να κρύψει…

Ήσουν όρθια όλο εκείνο το βράδυ. Τριγυρνούσες, στεκόσουν, κοιτούσες λυπημένη το αφράτο σου κρεβάτι, μα παρέμενες όρθια. Με κοιτούσες.«Τι είναι κοπέλα μου; Ξάπλωσε να κοιμηθείς λίγο».Ήρθες κοντά μου αργά, κουτσάινοντας. Έβαλες το κεφάλι σου στην ποδιά μου, σε χάιδεψα.«Πονάς;» σε ρώτησα.Σήκωσες τα μάτια σου και με κοίταξες. Σε χάιδευα.«Δεν έφαγες κοπέλα μου, δεν έχεις πιει…