TheBluez

Εμπειρίες Αναγνωστών

Μην περάσεις από πολλές αγκαλιές μέχρι να έρθεις σε εμένα!

Δεν αντέχω να σε βλέπω με εκείνη… Υπάρχουν εικόνες που τις κοιτάς και απλώς περνούν και υπάρχουν άλλες που καρφώνονται μέσα σου και δεν ξεκολλάνε όσο κι αν προσπαθείς. Εσύ δίπλα της είναι μία από αυτές τις εικόνες. Σε κοιτάζω και κάτι μέσα μου σκοτεινιάζει… Όχι επειδή δεν θέλω να είσαι καλά, αλλά επειδή θα ήθελα,…
Read more: Μην περάσεις από πολλές αγκαλιές μέχρι να έρθεις σε εμένα!
Κάτω από την ίδια ομπρέλα

Μια βροχερή μέρα τον γνώρισα, που έμοιαζε το μέσα μου να είχε συγχρονιστεί με τον καιρό. Βασικά, υπερβολές, γιατί έξω έριχνε μονάχα ψιχάλες, ενώ μέσα μου επικρατούσε καταιγίδα. Δεν θα προβώ σε λεπτομέρειες. Εγώ είχα ομπρέλα, εκείνος όχι. Πηγαίναμε σε διαφορετική κατεύθυνση, άρα ποιο το νόημα να τη μοιραστούμε; Μάλλον κανένα. Μα εγώ, από τη…
Read more: Κάτω από την ίδια ομπρέλα
Βάλε καφέ να στα πω

Γιατί σε άφησε το μαλθακό… Τι να σου πω και σένα τώρα, κούκλα μου; Αυτά είναι μεγάλη συζήτηση για ψυχανάλυση του αντρικού είδους και χρειάζεται καφές. Βάλε να στα πω, γιατί σε βλέπω, τα έχεις βάψει μαύρα. Αρχικά, να το πιάσουμε με σένα, κούκλα μου. Είναι δυνατόν να κλαις και να ωρύεσαι γιατί σε άφησε ο Τάκης…
Read more: Βάλε καφέ να στα πω
Κάθε φορά που φεύγεις…

Η πόρτα έκλεισε πίσω του κι εκείνη έμεινε για λίγα δευτερόλεπτα ακίνητη, κοιτάζοντας το κενό που είχε αφήσει. Πάντα το ίδιο. Κάθε φορά που έφευγε, το φως των ματιών της υποχωρούσε και έμεναν μόνο οι σκιές. Τα ίδια μάτια που λίγα λεπτά πριν έλαμπαν όταν τον κοιτούσαν, τώρα γέμιζαν καταχνιά. Πήγε στο παράθυρο. Ένα σύννεφο…
Read more: Κάθε φορά που φεύγεις…
Δήμαρχος… καραμπινάτος!

Σεπτέμβριος στην Σαμοθράκη, πάνω κάτω τρία έτη πριν. Εγώ, ο άνδρας μου, το οπελάκι μας και το αγαπημένο αποκαλόκαιρο, ξεκινάμε να πάμε στην παραλία Κήπος. Δεν ξέραμε, δεν ρωτάγαμε κιόλας! Φθάνουμε, στήνουμε, γκανιάζουμε, γκρινιάζουμε! Στον κατά τα άλλα υπέρ-πράσινο τόπο, στο συγκεκριμένο μέρος το πιο ψηλό φυτό είναι ο κρίταμος! Ο ήρωας της οικογένειας παίρνει…
Read more: Δήμαρχος… καραμπινάτος!
Η πόρτα που έμενε ανοιχτή…

Κάποτε υπήρχαν δύο άνθρωποι που αγαπήθηκαν πολύ. Δεν ήταν τέλειοι. Ούτε εκείνος ούτε εκείνη. Εκείνος είχε τις πληγές του. Κουβαλούσε φόβους, ευαισθησίες και στιγμές που η ψυχή του γινόταν πιο θορυβώδης απ’ όσο άντεχε ο ίδιος. Υπήρχαν φορές που μιλούσε πιο δυνατά απ’ όσο ήθελε. Φορές που ο φόβος μήπως χάσει αυτό που αγαπούσε τον…
Read more: Η πόρτα που έμενε ανοιχτή…
Είσαι το όνειρό μου

Ξέρεις τι έχω ονειρευτεί μαζί σου; Όχι μόνο τα μεγάλα. Όχι εκείνα που γράφονται σε λίστες και μοιάζουν εντυπωσιακά όταν τα διαβάζεις. Έχω ονειρευτεί τα μικρά. Τα ασήμαντα. Αυτά που κανείς δεν φωτογραφίζει, κανείς δεν ανεβάζει και κανείς δεν θεωρεί σπουδαία. Για μένα εκεί κρύβεται όλη η ζωή… Έχω ονειρευτεί να ξυπνάω λίγο πριν από…
Read more: Είσαι το όνειρό μου
Είσαι σπίτι…

Λένε πως σπίτι είναι ένας τόπος. Τέσσερις τοίχοι. Μια διεύθυνση. Ένα μέρος στο οποίο επιστρέφεις όταν κουράζεσαι από τον κόσμο. Νομίζω πως κάνουν λάθος, γιατί κάποια στιγμή κατάλαβα πως σπίτι μπορεί να γίνει και ένας άνθρωπος… Ένας άνθρωπος που, χωρίς να το καταλάβεις, γίνεται η πρώτη σου σκέψη όταν συμβαίνει το οτιδήποτε. Και ξέρεις ποιο…
Read more: Είσαι σπίτι…
Πίστευα ότι ήσουν διαφορετικός

Αχ…Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή σου σαν περαστικοί. Τους γνωρίζεις, μοιράζεσαι λίγες στιγμές και κάποια στιγμή χάνονται. Είναι πάρα πολλοί… Υπάρχουν όμως και οι άνθρωποι που, χωρίς να το καταλάβεις, γίνονται το μέρος όπου ακουμπάς την ψυχή σου. Εκείνοι που δεν χρειάζονται μεγάλες υποσχέσεις για να σε κάνουν να νιώσεις ασφαλής. Το καταφέρνουν…
Read more: Πίστευα ότι ήσουν διαφορετικός