Εμπειρίες Αναγνωστών

Κάτι φθινοπωρινό

Μόλις βγαίνει από το σούπερ μάρκετ, αρχίζουν να πέφτουν αραιές ψιχάλες. Έχει αποφασίσει να γυρίσει με τα πόδια στο σπίτι, αλλά τώρα πρέπει να αλλάξει τα σχέδιά της. Δεν έχει ομπρέλα, ούτε κουκούλα στο μπουφάν της. Η σακούλα με τα ψώνια είναι ελαφριά κι αυτή την ποδαράτη μετακίνηση την τηρεί ευλαβικά, συνήθως. Κάνει καλό και…
Read more: Κάτι φθινοπωρινό
Το παλτό

Ήταν πράσινο, με μεγάλα καφετιά καρώ, κατά τη μόδα της εποχής, βαρύ και έφτανε λίγο κάτω από το γόνατο.Το έρμο το μοναχοπαίδι, το φορούσε από τον Οκτώβριο, πολύ πριν το, συνήθως γλυκό και υγρό, φθινόπωρο δώσει τη θέση του στο χειμώνα. Το φορούσε και ολόκληρο τον Μάϊο, όταν το πρώιμο καλοκαίρι του τόπου μας, έγραφε…
Read more: Το παλτό
Με πρόδωσα εγώ

Δεν είμαι περήφανη για μένα φέτος, και δεν υπάρχει ωραίος τρόπος να το πεις αυτό χωρίς να ακουστεί βαρύ, αλλά έτσι είναι, γιατί μέσα σε αυτόν τον χρόνο έκανα, είπα, άκουσα και κυρίως επέτρεψα πράγματα που με άλλαξαν, που με πήγαν πιο μακριά από αυτό που ξέρω ότι είμαι. Μετανιώνω για όσα έκανα, αλλά εξίσου…
Read more: Με πρόδωσα εγώ
Πασχαλινές αναμνήσεις – Μεγάλη Πέμπτη 2021 – Σάββατο Βαΐων 2023

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ 2021Μουντή και βουρκωμένη η μέρα σήμερα. Δίχως να ξεσπάει σε βροχή. Η μαμά μου, θα έλεγε πως ταιριάζει με τους συμβολισμούς του Πάσχα και ύστερα, θα καταπιανόταν με τα κουλούρια και τα μπισκοτάκια της. Επειδή “Μεγάλη Τετάρτη φτιάχνουμε τα κουλούρια και Μεγάλη Πέμπτη βάφουμε τα αυγά”. Χρησιμοποιούσε εκείνο το φοβερό εργαλείο που στερέωνε…
Read more: Πασχαλινές αναμνήσεις – Μεγάλη Πέμπτη 2021 – Σάββατο Βαΐων 2023
Τα δάκρυά μου

Δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια πέρασαν από τότε που σε έχασα, παππού μου. Και ακόμη δεν ξέρω αν μπορώ να αποτυπώσω τα συναισθήματά μου στο χαρτί. Συναισθήματα αμέριστης αγάπης — αγνής, αληθινής — και ταυτόχρονα ένας πόνος βαθύς, ανεξίτηλος, για την τεράστια απώλεια που βίωσα… και συνεχίζω να βιώνω.Σχεδόν δεκαέξι χρόνια χωρίς τη γιαγιά και δεκατέσσερα χωρίς…
Read more: Τα δάκρυά μου
Η εποχή της ελιάς

Σάββατο πρωί, συνηθισμένη τηλεφωνική κλήση με τον σύζυγο στην εργασία του, μπας και προγραμματίσουμε καμιά κοινή δραστηριότητα το απόγευμα. Η απάντησή του όμως, με οδήγησε στην απελπισία: «Άσε, μην κανονίσεις, μπορεί να έχουμε έκτακτο guest-star! Ο πεθερός σου έπεσε από την ελιά!». Να εξηγήσω πως ο καλός μου, είναι ένας γοητευτικός σώγαμπρος, για μένα ερωτικός…
Read more: Η εποχή της ελιάς
Λυκοφιλίες

Περιμένω το λεωφορείο για πολλή ώρα. Δεν είμαι μόνη, αρκετός κόσμος περιμένει τριγύρω μαζί μου. Είναι μεσημέρι, ο ήλιος είναι ζεστός και η σκόνη της ατμόσφαιρας σου στεγνώνει το λαιμό και τσούζει τα μάτια. Οι άνθρωποι είναι κουρασμένοι και ανυπόμονοι. Η γλώσσα του σώματος το φωνάζει σιωπηλά. Είναι ώρα ν’ αποσυρθούν στα σπίτια τους, αλλά…
Read more: Λυκοφιλίες
Κενό χρόνου…

Τη θυμάμαι εκείνη τη μέρα. Όσο κι αν προσπαθώ να τη ξεχάσω. Έχει χαραχτεί τόσο βαθιά στο μυαλό μου, που αν τη διαγράψω, θα ξεχάσω τον άνθρωπο που ήμουν τότε. Άραγε, ποιόν προσδιορίζει το τότε; Το πρόσωπο που ήμουν πριν, μετά ή εκείνη ακριβώς τη στιγμή; Γεννιόμαστε για να πεθαίνουμε διαρκώς. Με τη διαφορά ότι,…
Read more: Κενό χρόνου…
Η ονειροπαρμένη

Ονειρευόμουν ξυπνητή και περπατούσα σαν κοιμισμένη. Αν ποτέ με ρώταγε κάποιος πώς θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου, θ’ απαντούσα «ονειροπαρμένη». Δεν ξέρω τι συνέβη στην περίπτωσή μου, μα πάντα μ’ έθρεφαν τα όνειρα της χωρίς όρια φαντασίας. Ήταν το ασφαλές μέρος μου, εκείνο που μπορούσα να είμαι ό,τι θέλω, που με αγκάλιαζε, με καταλάβαινε, με…
Read more: Η ονειροπαρμένη