– Και πώς είπαμε λέγεστε;– Ρέγγα.– Ρέκα;– Όχι, Ρέγγα.– Ρέγα;– Ρέγγα, σαν το ψάρι!– Α μάλιστα, ναι ναι… (συνοδεία με γελάκι) Ο παραπάνω διάλογος, η ζωή μου όλη! Το επώνυμό μου βλέπετε, είναι Ρέγγα, αυτό το συμπαθητικό ψαράκι, που γίνεται καπνιστό και συνοδεύει την φασολάδα, κατηγορία αλίπαστα. Δεν θέλω να με μπερδεύετε και να κάνετε…

Όχι, δυστυχώς δεν έχω σπίτι στο χωριό, δυστυχώς δεν μεγάλωσα στην ανεμελιά του χωριού και του «τίνος είσαι εσύ;», παρόλα αυτά προλάβαμε να ζήσουμε σε γειτονιές όμορφες, απόκεντρο Αθήνας που πολύ θύμιζαν χωριό. Προλάβαμε χωματόδρομους, λίγα αυτοκίνητα και γειτόνισσες που δεν είχαν τηλέφωνο και έδιναν το δικό μας. Με μια φωνή, φώναζε η μητέρα από…

Ο «καρνάβαλος», ήταν ένα παλιό αυτοκίνητο που χρησιμοποιούσε ο πατέρας για την δουλειά του. Ένα παλιό Peugeot, μοντέλο δε ξέρω να σας πω, σαν εκείνα που βλέπαμε παιδιά στις ελληνικές ταινίες, τις κουρσάρες, που άνοιγαν την πόρτα στις πρωταγωνίστριες να περάσουν στο χλιδάτο σαλόνι τους! Την δεκαετία του ΄80 που την αγόρασε ο πατέρας, δεν…

«Παιδιά, πώς να σας το πω να το καταλάβετε; Δε βλέπω θρίλερ. Τέλος!» δήλωσα έξω από τον κινηματογράφο στην παρέα μου, που είχαν λυσσάξει να δούμε θρίλερ! Και τι θρίλερ, όχι ψυχολογικό, αλλά ένα με διαόλια και τριβόλια και όλα αυτά τα ψυχώ που με τρομάζουν! «Μαναράκια μου κοιτάξτε με λίγο, είμαι ντυμένη στα ροζ,…