Ακούστε να σας πω! Δεν έχουν όλοι τα ίδια skills εντάξει; Άλλοι ας πούμε ανοίγουν τα μπουκάλια με την πρώτη, εγώ φωνάζω όλο μου το σόι να ανοίξει την κονσέρβα πολτό ντομάτας. Ας μην μιλήσω για το κρασί που περιλαμβάνει γνώσεις μεταπτυχιακού! Δεν μιλώ επίσης για κουβάλημα σκάλας. Να κρεμαστώ από το ταβάνι (και ψηλοτάβανο, όχι απλό ταβάνι) να γυαλίσω τον πολυέλαιο με τις ώρες, αλλά φέρε μου την σκάλα, μην με αφήνεις να κοψομεσιάζομαι χριστιανέ μου! Ένα τέτοιο φυσικό ταλέντο με διακατέχει σε πολλές ασχολίες της ζωής μου, με αποκορύφωμα την οδήγηση και εξηγώ…
Οδηγώ από τα δεκαοχτώ μου και είμαι μόλις είκοσι πέντε (θα ήθελα…+19) και πλέον έχω φτάσει στο σημείο να απολαμβάνω την οδήγηση, ειδικά μετά την σπουδαιότατη ανακάλυψη του gps, που άλλαξε την «οδηγική» μου ζωή για πάντα! Δεν ήταν όμως πάντα έτσι, οδηγοί ενωθείτε και δώστε προσοχή! Όταν είχα πρωτοπάρει το δίπλωμα, καλέ τότε που κυκλοφορούσαν αυτοκίνητα χωρίς υδραυλικό τιμόνι και air condition, αποβραδίς σκεφτόμουν ποιος δρόμος έχει τις λιγότερες ανηφόρες και τα λιγότερα φανάρια έτσι ώστε να αποφύγω να μου σβήσει ή να είμαι η πρώτη στο φανάρι με το άγχος να ξεκινήσω γρήγορα πριν αρχίσουν να κορνάρουν. Ένας τρόμος! Κρυφογελάτε σας βλέπω, τα ίδια και εσείς ε; Ναι, αλλά εσείς… δεν έχετε χαθεί στην Αττική οδό! Λοιπόν ένα ένα, μην σας χάσω και με ποιον θα μοιραστώ τις εμπειριάρες μου;
Η εμφάνισή μου, δεν θυμίζει καθόλου Ελληνίδα και εκμεταλλευομένη αυτό το γεγονός, κάποιες φορές αποδέχομαι τον ρόλο της ξένης, κατά βάση λόγω χρωμάτων «κλίνω» προς England μεριά! Κάπου εκεί βαθιά μέσα μου υπάρχει ένα London, δεν μπορεί, στην εσχάτη των περιπτώσεων μια τόση δα Ουαλία. ‘Oπως λέει και η φίλη μου χαριτολογώντας, πόρνες ήμασταν σε μια από τις προηγούμενες ζωές μας και πεθάναμε από πανούκλα στον Τάμεση παραδίπλα, αποκαμωμένες και φτωχές από το πολύ πιοτό και sex ούτε γάτες εφτάψυχες, αλλά αυτή είναι μια άλλη wanna be αφήγηση.
Για την ιστορία λοιπόν, η Αττική οδός παραδόθηκε κομμάτι κομμάτι στο κοινό. Και ρωτώ η τότε άπειρη οδηγός άνευ gps, πώς θα πάω παιδιά στο αεροδρόμιο από την Μεταμόρφωση; Α, ΠΑΝΕΥΚΟΛΑ μου απαντούν, από τα Βριλήσσια, που είχε ανοίξει η είσοδος Λεωφόρου Πεντέλης. Εξαιρετικά, απαντώ, ντύνομαι, στολίζομαι να υποδεχτώ τον ξενιτεμένο, οπλίζομαι και με υπομονή, «καβαλάω» το αυτοκίνητο και ανάθεμα το κάπνισμα, που ευτυχώς και έκοψα, διότι στο επίμαχο δρόμο που έπρεπε να στρίψω, άναψα τσιγάρο και έχασα τον προσανατολισμό μου, μαζί και την στροφή! Πού είμαι, πού βρίσκομαι, πού πάω αδέλφια; Κενό! Απλά πήγαινα και όπου με βγάλει, που λέει και το τραγούδι. Χαμένη και αγχωμένη πέφτω και στο είδος οδηγού ballsbreaker που έχει κολλήσει πίσω μου και αναβοσβήνει ό,τι λαμπιόνι έχει στο αυτοκίνητό του. Δεξιά κάθομαι κυρ – μ@λ@κ@ μου, μην με νευριάζεις! Κτυπά το κινητό, ο ξενιτεμένος έχει φτάσει! Και όχι μόνο έχει φτάσει, έχει πάρει και την βαλίτσα. Πού είμαι ρωτά. Μακάρι να ήξερα ήθελα να απαντήσω, αλλά συγκρατώντας την απόγνωσή μου, του απαντώ πως άργησα να ξεκινήσω, ας πιει έναν καφέ και έρχομαι! Λέμε τώρα! Βλέπω κάποια στιγμή κάτι σε Λούτσα, έχω βγει από Αττική οδό, δεν μου θυμίζει τίποτα ο δρόμος, ούτε καν η χώρα που βρίσκομαι! Στάσου, αυτό είναι μακριά, ερχόμασταν μωρά και κάναμε μπάνιο με τρία λεωφορεία και ένα τρένο, κοπανιόμασταν μισή ημέρα αυτό ήταν άθλος, όχι Κυριακή στην θάλασσα! Θεέ των δρόμων, αν υπάρχεις δώσε σημάδι, θα με βγάλουν στα δελτία ειδήσεων, θα με ψάχνει η μάνα μου να μου φέρει ντολμαδάκια και σπανακόπιτα και δεν θα βρίσκει άνθρωπο να εκτιμήσει την μαγειρική της. ΚΑΙ ΤΟΤΕ, σαν όαση στην έρημο βρίσκω έναν παράδρομο που γράφει προς Αττική οδό. Υπάρχει ένα πρόβλημα όμως! Δεν έχει δοθεί ακόμα στην κυκλοφορία. Προσεγγίζω δειλά, έχει ημίφως από μια λάμπα μικρού φωτισμού, ένας υπάλληλος απορημένος ανοίγει το συρτό τζαμάκι του παραθύρου.
«Σας ΠΑΡΑΚΑΛΩ!» ξεσπάω, «δεν είμαι από εδώ!» τι να πω, χάθηκα; «…θέλω να πάω στο αεροδρόμιο, θα χάσω την πτήση μου, πώς μπερδεύτηκα έτσι και βρέθηκα εδώ, δεν κατάλαβα. Να σας πληρώσω, μα αφήστε με να μπω στην Αττική οδό, ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ. Σε μια ώρα φεύγει η πτήση για την πατρίδα μου. Να προλάβω!» και ένα κροκοδείλιο δάκρυ έσταξε στην μπλούζα μου. Χαμένη πήγα, πού πάνε προς το Hollywood έπρεπε να ρωτήσω!
Δεν ξέρω πόσο απελπισμένη ήμουν, αλλά το “δεν είμαι από εδώ” τον έπεισε σίγουρα, διότι η απάντηση του υπάλληλου ήταν αποστομωτική!
«Πόσο καλά μιλάτε ελληνικά! Μπράβο σας! Θα σας ανοίξω να περάσετε και ακολουθείτε τις πινακίδες προς αεροδρόμιο εντάξει;»
Να είναι καλά ο άνθρωπος και αν ρωτάτε, όχι δεν ένιωσα καθόλου τύψεις που εκμεταλλεύτηκα την κατάσταση, διότι έτσι και τον ξενιτεμένο κατάφερα και πήρα και τα ντολμαδάκια της μητέρας πρόλαβα. Όπως λέμε και εμείς στο England «Rise and shine little darling».
Ελένη Ρέγγα