Τους τελευταίους τρείς μήνες ζούσε θαρρείς σε όνειρο. Ζούσε όσα προσδοκούσε κι ονειρευόταν μια ολόκληρη ζωή. Εκείνος κι εκείνη. Μαζί. Ούτε θυμόταν πόσα χρόνια πρόβαρε στο μυαλό της αυτές τις στιγμές. Τις στιγμές που θα περπατούσε στο πλάι του, κρατώντας τον απ’ το χέρι. Τις στιγμές που θα έσκυβε και τα χείλη του θα αντάμωναν…

Κόντευαν 4 μήνες που είχε να την δει. Ένας Θεός ήξερε πόσο του είχε λείψει! Ένιωθε μισός χωρίς εκείνη. Αναστέναξε και κόλλησε το μέτωπό του στο τζάμι, κοιτώντας τις εικόνες που εναλλάσσονταν γρήγορα, όσο το τρένο τον γυρνούσε πίσω… Οι τελευταίοι 7 μήνες στις Φέρες ήταν θάνατος για τον Νίκο. Τρεις άδειες είχε πάρει όλες…

Η Μάγδα σκούπισε βιαστικά τον ιδρώτα που έτρεχε στο μέτωπό της και κοίταξε τα χαρτιά της, για να κάνει την επόμενη ερώτηση στην Άννα Παράσχου. Είχε αγχωθεί πολύ. Είχε κάνει ελάχιστες συνεντεύξεις μέχρι εκείνη τη στιγμή και το γεγονός πως είχε μπροστά της την “μεγάλη” Άννα Παράσχου, την γέμιζε με μεγαλύτερο άγχος. Η Άννα Παράσχου…

“Άλλο κακό να μην σας βρει Λένα μου…” ήταν η τελευταία κουβέντα της κυρά Αθηνάς, βγαίνοντας απ’ το σπίτι της γειτόνισσάς της. Η πόρτα πίσω της έκλεισε κι εκείνη έστρωσε λίγο το μαύρο μαντήλι στο κεφάλι της και προχώρησε προς το δικό της σπίτι, που βρισκόταν ακριβώς απέναντι. Σ’ αυτή την αυλή με τα μικρά…

Είχε κουραστεί πια να ζει εκεί μέσα. Η ασταμάτητη γκρίνια της μάνας της, η απάθεια του πατέρα της, η φασαρία που έκαναν τα 3 μικρότερα αδέρφια της… Είχε κουραστεί να μοιράζεται τα λίγα τετραγωνικά του σπιτιού της με τόσα άτομα! Είχε κουραστεί να μην έχει καθόλου αποκλειστικά δικό της χώρο και χρόνο. Πάντα κάποιος βρισκόταν…

Έπαιζα ποδόσφαιρο από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Απ’ την πρώτη στιγμή που αντίκρισα μπάλα, δεν την άφησα απ’ τα… πόδια μου. Το ποδόσφαιρο κι η θάλασσα, οι μεγάλες μου αγάπες. Άρχισα να παίζω σε μικρές τοπικές ομάδες και το μεγάλο μου όνειρο ήταν να γίνω μια μέρα διάσημος ποδοσφαιριστής! Αλλά κι η θάλασσα……