-

Ένα δευτερόλεπτο…
Read more: Ένα δευτερόλεπτο…Ένα δευτερόλεπτο είναι αρκετό για να αλλάξει τη ζωή σου για πάντα. Ένα μόλις δευτερόλεπτο φτάνει, για να γκρεμίσει τους δρόμους που είχες φτιάξει κι ονειρευτεί και να δημιουργήσει καινούριους, πιο δύσβατους και σκοτεινούς ή πιο φωτεινούς και πολύχρωμους. Δεν χρειάζεται πάνω από ένα δευτερόλεπτο, για να δεις το οικοδόμημα της ζωής σου να γκρεμίζεται…
-

Λίμνη Πεντέλης
Read more: Λίμνη ΠεντέληςΠεντέλη, 1956 Τα τρία αγόρια, κρυμμένα πίσω από τους θάμνους, είχαν στραμμένα τα βλέμματά τους στη λίμνη. Η ώρα ήταν περασμένη και επικρατούσε απόλυτη ησυχία. -Άντε ρε μαλάκες! Βαρέθηκα! ψιθύρισε ο Αντρέας -Σκάσε ρε βλάκα! του είπε με θυμωμένο ύφος ο Κώστας -Νεράιδες και μαλακίες! Πάμε να φύγουμε! είπε ο Αντρέας και σηκώθηκε όρθιος Ο…
-

Δεκατέσσερα
Read more: ΔεκατέσσεραΟι άντρες ήταν δύο. Στην αρχή νόμιζε πως ήταν περισσότεροι. Μπερδεύτηκε, γιατί φορούσαν συνεχώς μαύρες κουκούλες, σύντομα όμως κατάλαβε ότι ήταν μόνο δύο. Ο ένας, που της συστήθηκε ως Γιώργος, ήταν αρκετά ψηλός και γεροδεμένος και η φωνή του ήταν μπάσα και σκληρή. Δεν μιλούσε πολύ και της προξενούσε έντονο φόβο. Ο άλλος, ο Τάκης,…
-

Το τελευταίο της ζεϊμπέκικο
Read more: Το τελευταίο της ζεϊμπέκικοΒαρδάρης, Θεσσαλονίκη – 1971 Ο Χρήστος ήταν καθισμένος όπως πάντα στο γωνιακό τραπέζι, στην αριστερή πλευρά του μαγαζιού. Μόνος, μ’ ένα ποτήρι ουίσκι με πάγο, γεμάτο πάντα μπροστά του κι ένα τσιγάρο μόνιμα αναμμένο να σιγοκαίει στο τασάκι. Πάντα μόνος και πάντα ανέκφραστος να ελέγχει διακριτικά την κατάσταση στο μαγαζί. Τέσσερα χρόνια δούλευε εκεί, από…
-

Στο Αγιοχώρι
Read more: Στο ΑγιοχώριΗ φωτιά είχε εξαπλωθεί και στην αυλή του σπιτιού πια. Οι γυναίκες ούρλιαζαν κρατώντας αγκαλιά τα παιδιά τους λίγο πιο πέρα και οι άντρες με αυτοθυσία προσπαθούσαν να περιορίσουν τις πύρινες γλώσσες που είχαν τυλίξει ολοσχερώς το παλιό σπίτι. Τα λιγοστά μέσα που διέθεταν, δεν βοηθούσαν κι η κάθε τους προσπάθεια έμοιαζε μάταιη. “Επιτέλους ήρθαν!”…
-

Κι όμως καμιά φορά είναι πολύ αργά
Read more: Κι όμως καμιά φορά είναι πολύ αργάΗ ώρα ήταν ακριβώς 21:30. “Τελευταίο ραντεβού για απόψε. Σε μισή ώρα θα είμαι σπίτι…” σκέφτηκε με προβληματισμένο ύφος, την ώρα που βρισκόταν στο ασανσέρ κι ανέβαινε στον τρίτο όροφο. Δεν ήθελε να επιστρέψει. Εδώ και χρόνια δεν ήθελε να επιστρέφει. Προσπαθούσε να μένει στο μαγαζί μέχρι αργά. Σχεδόν δεν άντεχε να τον βλέπει πια.…
-

Δεύτερη ευκαιρία
Read more: Δεύτερη ευκαιρία12 Δεκεμβρίου 2012 Με το πρόσωπο στραμμένο στον τοίχο, έβγαλε βιαστικά ό,τι χρήματα υπήρχαν στο καφέ παλιό πορτοφόλι και τα έβαλε στην αριστερή του τσέπη. Εξέτασε με γρήγορες κινήσεις όλες τις θήκες του πορτοφολιού, για να διαπιστώσει ότι περιείχε μόνο μια ταυτότητα και κάτι χαρτιά, άχρηστα για εκείνον. Έκρυψε το πορτοφόλι στην τσέπη του μπουφάν…
-

Όλα τέλειωσαν
Read more: Όλα τέλειωσανΜε την κάφτρα του τελειωμένου τσιγάρου της, άναψε ακόμη ένα. Δεν περπατούσε κόσμος πια στην παραλία. Είχε νυχτώσει από ώρα και το κρύο ήταν τσουχτερό. Η Άννα ήταν ακόμη καθισμένη στο παγκάκι, μ’ ένα τσιγάρο αναμμένο κι ένα κουτάκι μπύρας άδειο δίπλα της. Το βλέμμα της καρφωμένο στη θάλασσα, εντελώς κενό. Πόσα βράδια είχε περάσει…
-

Πρόσεχε τι εύχεσαι!
Read more: Πρόσεχε τι εύχεσαι!Τον αγαπούσε τον Σωτήρη! Από μικρή τον αγαπούσε. Οκτώ χρόνια μεγαλύτερός της και μοναχογιός του κυρ Γιώργη, του μεγαλοκτηματία του χωριού. Ψηλός, με μαύρα πυκνά μαλλιά και φωτεινά πράσινα μάτια. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά κάθε Κυριακή που τον έβλεπε στην εκκλησία, ή όταν περνούσε με το άλογό του έξω απ’ το σπίτι της. Το…