Προηγούμενο Η Μαργαρίτα ήταν μια πολύ ωραία γυναίκα. Σε ένα μήνα περίπου, θα έκλεινε τα εξήντα. Είχε υπέροχα καταγάλανα μάτια, που έμοιαζαν με καθάριο βυθό. Είχε χρόνια να κοιτάξει άνθρωπο κατάματα. Δεν ήθελε. Έκρυβε την θλίψη της, χαμηλώνοντας το γαλάζιο βλέμμα της. Καμιά φορά, η ομορφιά, δεν είναι εισιτήριο καλοτυχίας. Από νέα, πάντα ήταν αρεστή…

Πάνε λίγες μέρες που νοικιάστηκε η γκαρσονιέρα δίπλα της. Διπλανή πόρτα. Ήταν πολλά χρόνια άδεια. Ένα σκοτεινό, μουντό, χωρίς μπαλκόνι σπίτι, τριάντα πέντε τετραγωνικών μέτρων, δεν νοικιαζόταν. Κόσμος ερχόταν, το έβλεπε κι έφευγε, για καλή της τύχη. Δεν της άρεσε η ιδέα. Όχι ότι την ενδιέφερε ποιος θα είναι δίπλα. Είκοσι πέντε χρόνια σε αυτήν…