-

O tempora! O mores! (II)
Read more: O tempora! O mores! (II)Προηγούμενο There is no escape from this… Δεν γίνεται να αποδράσεις, δεν γίνεται να εγκαταλείψεις, δεν γίνεται να φύγεις. Πρέπει να μείνεις εδώ. Πρέπει να παλέψεις. Πρέπει να επιβιώσεις. Ο άνθρωπος, κάθε άνθρωπος, είναι γεννημένος για να τα βγάζει πέρα, πως το λένε; Είναι βαθιά ριζωμένο μέσα μας ένα αρχέγονο ένστικτο που όσο κι αν…
-

Absit Invidia (I)
Read more: Absit Invidia (I)«Περίμενες ποτέ πως θα φτάναμε ως εδώ, Αίγλη;» μουρμούρισε ο Μάρκος στην χαμογελαστή πιτσιρίκα της ασπρόμαυρης φωτογραφίας. Μυστήριο το ύφος της• έμοιαζε να ‘ναι βιασμένο το χαμόγελό της. Παράξενο σαν τα ράμματα στο φρύδι της. Δεν μπορούσε να θυμηθεί πια αν ήταν τρία ή τέσσερα. Όμως ήταν σίγουρος πως τα σπασμένα δόντια ήταν οχτώ. Όσο…
-

Η ελπίδα πεθαίνει κάπου στη μέση
Read more: Η ελπίδα πεθαίνει κάπου στη μέση«Listen to the tales and romanticize how we follow the path of the hero…» άρχισα να μουρμουρίζω καθώς κοίταζα την παγωμένη εικόνα έξω απ’ το παράθυρο του δωματίου. Πάντα μου έλεγε πως είχα ωραία φωνή, πάντα με συμπλήρωνε σ’ όσα τραγουδούσα. Μου έλειπε η κιθάρα μου εκείνο το πρωί, μου έλειπαν τα πράγματα μου, μου…
-

Έχιδνα
Read more: ΈχιδναΜούχρωμα στα γιοφύρια, καυτός Αύγουστος. Παράξενη η πόλη, μυστήριοι οι άνθρωποι. Το ψιλόβροχο νοτίζει τους γκραφιταρισμένους τοίχους του σχολείου απέναντι. Παράταιρο μοιάζει εκείνο το πολύχρωμο κομμάτι• ξερατό χρωμάτων ανάμεσα στις ταγκιές και τα γηπεδικά. Η βουή της κίνησης, ανυπόφορη. Ποτέ δεν τους κατάλαβα. Πρέπει πάντα να παίρνουν τα οχήματά τους όταν βρέχει; Μυστήρια και τα…