Καταραμένη νύχτα η αποψινή. Φαινότανε από νωρίς πως δε θα ‘ταν εύκολη, μα τώρα πια δεν ξέρω αν θα ξημερωθούμε. Η καταιγίδα έχει θεριέψει για τα καλά, τρέχει ξωπίσω μας, χτυπάει με μανία το σκαρί μας, το ‘χει σακατέψει. Το καράβι ήθελε επισκευές δεν ήταν ώρα του να ταξιδέψει. Ο καπετάνιος τό ‘ξερε, όλοι το…

Ένα στιγμιαίο, κοφτό χτύπημα στο κουδούνι ήταν αρκετό. Ο μεγαλόσωμος άνδρας προχώρησε με βήματα σίγουρα, αποφασιστικά, γρήγορα. Ντυμένος στα μαύρα, σκυφτός, σκοτεινός. Ανέβηκε στον τέταρτο όροφο δρασκελίζοντας δύο δύο τα σκαλιά. Στάθηκε για λίγο ως που να ηρεμήσει η ανάσα του. Έβαλε το χέρι στην δεξιά τσέπη του μπουφάν του και κράτησε σφιχτά για λίγα…

Με κόπο σήκωσε το βλέμμα και αντίκρισε το φεγγάρι. Μεγάλο, ολοστρόγγυλο, λαμπερό. Χαμογέλασε πικρά… Αυτή ήταν η μόνη σταθερά της ζωής της πια. Το φεγγάρι. Κάθε νύχτα διαφορετικό, μα πάντα πιστό στο ραντεβού του, ήξερε πότε θα το βρει στη θέση του. Το κοίταζε σα να περίμενε να βρει εκεί τις απαντήσεις που ζητούσε. Ένιωθε…

Άλλη μια βραδιά, σ’ αυτό το ίδιο εστιατόριο, με την ίδια βαρετή παρέα. Με το πιρούνι του σκάλιζε αδιάφορα το περιεχόμενο του πιάτου του ενώ το μυαλό του ταξίδευε.«Ε Μάρκο μου, τι λες κι εσύ, θα πάμε για ποτό μετά με τα παιδιά;» η Ελένη τον σκούντησε ελαφρά για να του αποσπάσει την προσοχή.«Ορίστε; Μπα,…

Σέρνοντας τα βήματά του μπήκε μέσα στο σπίτι που είχε μεγαλώσει. Δεν ζούσε πια εκεί από τα δεκαοχτώ του που έφυγε για να σπουδάσει. Μόνο στις διακοπές για λίγες μέρες κι αυτές συνέχεια έξω ήταν. Κοίταξε γύρω του θλιμμένος. Λίγες ώρες πριν ήταν γεμάτο από ανθρώπους που με λυγμούς αποχαιρετούσαν τον πατέρα του. Κι εκείνος…