TheBluez

Η θεία Άννα, ήταν κυρία σε όλα της! Την θυμάμαι πάντα ηλικιωμένη με γκριζόασπρα μαλλιά, ένα ολοστρόγγυλο πρόσωπο, χωρίς ρυτίδες και ένα γλυκύτατο χαμόγελο που άλλαζε όλη την όψη της, σε μια καλοσυνάτη γιαγιά! Αρχοντογυναίκα, ευθυτενής και πάντα προσεγμένη στο ντύσιμό της. Το σπίτι της, ένα παλιό αρχοντικό στην Κυψέλη, ήταν γεμάτο μπιμπελό, αγαλματάκια πορσελάνινα, με αγαπημένα μου εκείνα που ήταν κυρίες εποχής με μακριά φουστάνια και καπέλα, όλα σκαλιστά με μεγάλη λεπτομέρεια. Τα μεγαλοπρεπή καλογυαλισμένα έπιπλα, το σερβάν έπιπλο μιας άλλης εποχής, που η θεία άνοιγε το πορτάκι να βγάλει τα «καλά» σερβίτσια της. Μαγεμένοι εμείς από το τελετουργικό, βλέπαμε εσωτερικά την επένδυση με τους καθρέπτες και τα ράφια που είχαν ένα σωρό από ποτήρια άλλης εποχής, κολονάτα, μικρά μεγάλα για λικέρ, ούζου, φλυτζάνια του καφέ, σετ τσαγιέρες, πιατάκια του γλυκού σε μια πανδαισία χρωμάτων και λογιών κρυστάλλων. Ακολουθούσε ο καναπές με τα σμαραγδένια μαξιλάρια και τα σκαλιστά μπράτσα και πόδια και το ξύλινο παρκέ, που σαν τελειωτική πινελιά σε πίνακα ζωγραφικής, έδινε μια κοσμοπολίτικη αίσθηση στον χώρο. Ένας αλλιώτικος κόσμος χρωμάτων, λάμψης και ζεστασιάς, ήταν το συναίσθημα που πάντα ένιωθα όταν επισκεπτόμασταν την Θεία Άννα.

Έπειτα ήταν και τα γλυκά! Η θεία ξεκινούσε το κέρασμα βήμα, βήμα, όπως όριζαν οι κανόνες καλής συμπεριφοράς της γενιάς της! Στο δεκάλεπτο, ρώταγε την μητέρα αν θα ήθελε καφέ, ο οποίος ερχόταν δεσποτικός στον ασημένιο δίσκο με κεντητό πετσετάκι και το δροσερό νερό να τον συνοδεύει. Για εμάς τα παιδιά, το υποβρύχιο, δροσερό νερό με ένα μεγάλο κουτάλι μαστίχα μέσα του ή τα Gioconda σοκολατάκια στην μεγάλη μελί φοντανιέρα! Ακολουθούσαν τα γλυκά κουταλιού. Πότε σταφύλι, πότε φράουλα, πότε γλυκό καρυδάκι, αναλόγως την εποχή και το κέρασμα έκλεινε μετά από ένα δίωρο με σιροπιαστό ταψιού ή τούρτα που συνήθως έφτιαχνε η ίδια να μας ευχαριστήσει.

Η θεία Άννα όμως, που ουσιαστικά ήταν μακρινή θεία της μητέρας, την οποία από σεβασμό την αποκαλούσαμε και εμείς τα παιδιά θεία, αποτυπώθηκε στην μνήμη μου για άλλο λόγο! Ήταν μια ηρωίδα του καλού! Ήταν μαχήτρια του θετικού κόσμου, ένας άνθρωπος υπέρλαμπρος και αυτόφωτος! Είχε την καλή πρόθεση και διάθεση να αγωνιστεί με όλες τις θετικές δυνάμεις της για το καλό! Έτσι, όταν μάθαινε μια άσχημη είδηση για την ανθρωπότητα ή για κάποιον συγγενή ή φίλο, ξυπνούσε πρωί και συγκεντρωνόταν στο θέμα που την απασχολούσε, στραμμένη στην ανατολή του ηλίου, γεμάτη ελπίδα και θετική ενέργεια, έκλεινε τα μάτια και ακίνητη, σχεδόν χωρίς ανάσα, θαρρώ προσευχόταν, με έναν πολύ δικό της τρόπο, που ποτέ δεν αποκάλυψε σε κανέναν.