-Ελένη Ρέγγα-

Η ιστορία του σκοταδιού

Μένω ακόμα στο παιδικό μου δωμάτιο. Είναι βρώμικο και παλιό και μακάρι να μπορούσα να φύγω. Το κρεβάτι δεν με χωράει πια, τα πόδια προεξέχουν από το στρώμα, κουλουριάζομαι να χωρέσω, μένω ακίνητη μέχρι το ξημέρωμα, φοβάμαι ακόμα τις σκιές που ζουν στους τοίχους, στην ντουλάπα, κάτω από το κρεβάτι. Κάποιες φορές ξαπλώνουν δίπλα μου,…
Read more: Η ιστορία του σκοταδιού
Το εργόχειρο

Η βελόνα της τρύπησε το δάχτυλο, εμφανίζοντας αμυδρά μια μικρή κουκίδα αίματος όμοια σαν ψίχουλο. Το σκούπισε γρήγορα πριν λερώσει το κέντημα. Η ματιά της μελαγχολική, έπεσε έξω στην πράσινη μανία της χλωρίδας, που ξεχυνόταν από τον κήπο, ενώ εκείνη ταξίδευε με την σκέψη της σε λίμνες αίματος. Τα πρωινά καθόταν και κεντούσε μπρος στο…
Read more: Το εργόχειρο
Ο αγώνας της αγάπης

Τότε που οι κοινωνίες ήταν μικρές, «κλειστές», και όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους, ο έρωτας ήταν ανύπαρκτος, τον συναντούσες μόνο στη λογοτεχνία και αυτό αν φυσικά γνώριζες ανάγνωση, αλλιώς έλπιζες σε μια τύχη καλή. Τα προξενιά εκείνη την εποχή έδιναν και έπαιρναν. Η κυρά Φωτεινή, ζούσε στο τελευταίο σπίτι του δρόμου, ανάμεσα σε δυο χωριά. Χήρα…
Read more: Ο αγώνας της αγάπης
Η ονειροπαρμένη

Ονειρευόμουν ξυπνητή και περπατούσα σαν κοιμισμένη. Αν ποτέ με ρώταγε κάποιος πώς θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου, θ’ απαντούσα «ονειροπαρμένη». Δεν ξέρω τι συνέβη στην περίπτωσή μου, μα πάντα μ’ έθρεφαν τα όνειρα της χωρίς όρια φαντασίας. Ήταν το ασφαλές μέρος μου, εκείνο που μπορούσα να είμαι ό,τι θέλω, που με αγκάλιαζε, με καταλάβαινε, με…
Read more: Η ονειροπαρμένη
Μια ολοκληρωτική ήττα

Ήταν μια ολοκληρωτική ήττα, από εκείνες που δεν χάνεις απλά την αξιοπρέπειά σου, μα τον ίδιο σου τον εαυτό. Η κατάστασή μου ήταν τραγική, όχι μόνο διότι ανακαλύφθηκαν οι απατεωνιές μου, μα και γιατί τις αντίκρυσε ο μοναδικός άνθρωπος που δεν ήθελα ποτέ. Αυτή την τελευταία ώρα, μόνη και με την κατηγορία της υπεξαίρεσης δημόσιου…
Read more: Μια ολοκληρωτική ήττα
Σήμερα μετρηθήκαμε και είμαστε λιγότεροι

Σήμερα σε έψαξα, μα έλειπες! Σήμερα ξύπνησα και δεν ξέρω τον λόγο. Σήμερα δεν είναι σήμερα, είναι παρελθόν, και εσύ μια ανάμνηση που στοιχειώνει το μυαλό, μια αλήθεια που δεν είναι αληθινή. Έχω μια ιστορία να μοιραστώ, μα δεν ξέρω τον τρόπο, φοβάμαι θα υποπέσω σε λάθη και ανακρίβειες, μήπως η μνήμη μου «παίξει» άσχημα…
Read more: Σήμερα μετρηθήκαμε και είμαστε λιγότεροι
Ανθρώπινα πάθη

Ο Νίκος δεν ήταν ποτέ ένας άνθρωπος της υπερβολής. Από παιδί ήταν ντροπαλός, μεγαλωμένος με οικογενειακές αρχές, που πήγαζαν από την ταπεινότητα και την αποχή από κάθε είδους ματαιοδοξία, φθόνο, πλούτο και άλλες «ψυχικές αρρώστιες», όπως τις ονόμαζαν οι γονείς του.Μεγάλωσε με πολλές στερήσεις, μα είχε ευτυχισμένη παιδική ηλικία, διότι εκείνη την εποχή, οι περισσότεροι…
Read more: Ανθρώπινα πάθη
Σκύλα

Σκύλα! Χαμογέλασε όταν άκουσε αυτόν τον χαρακτηρισμό, μα μέσα της πληγώθηκε! Δεν μπορεί οι άνθρωποι να με βλέπουν έτσι, σκέφτηκε, δεν είμαι έτσι…«Ξέρεις πώς σε αποκαλούν από τα καταστήματα;» την ρώτησε η φίλη της Νάντια εχθές, στον απογευματινό τους καφέ.«Πώς;» ρώτησε χαμογελώντας, ρουφώντας μια βαθιά τζούρα από το vape της.«Σκύλα!» της απάντησε και ξελιγώθηκε στα…
Read more: Σκύλα
Βλέπουν μόνο όταν τους κοιτάς

Βροχή! Υγρό πόνο έσταζε και σήμερα ο ουρανός, πέντε μερόνυχτα δεν είχε σταματήσει να κλαίει το άυλο παραπέτασμα, υποθέτω είχε ραγίσει για τα καλά, από τ’ απανωτά χτυπήματα της ανθρωπότητας και «έριχνε» ασταμάτητα δάκρυα, να μαλακώσει τις ανθρώπινες ψυχές…Αμερική 1960, η χώρα των ανεξάντλητων ευκαιριών, η χώρα των μεταναστών, η χώρα της ξενιτιάς, η χώρα…
Read more: Βλέπουν μόνο όταν τους κοιτάς