Να μπορώ να βγω να διασκεδάσω το βράδυ και να μην χρειάζεται να γυρίσω με συνοδεία στην πόρτα του σπιτιού μου.
Να μπορώ να περπατάω στο δρόμο αφότου σκοτεινιάσει και να μην κρατάω στο ένα χέρι το κινητό και στο άλλο τα κλειδιά ανάμεσα απ’ τα δάχτυλά μου, για να με προστατεύσω αν και όπως μπορώ.
Να μπορώ να χαμογελάω, χωρίς να φοβάμαι πως ίσως παρεξηγηθούν οι προθέσεις μου.
Να μπορώ να φοράω ό,τι θέλω, χωρίς να φοβάμαι πώς θα χαρακτηριστώ και πώς θα με πλησιάσουν.
Να μπορώ να χωρίσω, αν αποφασίσω πως αυτό θα είναι καλύτερο για μένα.
Να μπορώ να λέω “όχι” κι αυτό το “όχι” να εισακούεται…
Δεν θέλω να γίνω ένα ακόμη συγκλονιστικό πρώτο θέμα στις ειδήσεις. Δεν θέλω να γίνω ένας ακόμη αριθμός στα μακάβρια στατιστικά των γυναικοκτονιών. Δεν θέλω να γίνω ένα ακόμη θύμα “τρελού έρωτα”, “αρρωστημένης αγάπης”, “αρρωστημένου μυαλού”, “ψυχολογικών προβλημάτων”. Δεν θέλω το όνομά μου δίπλα στα ονόματα της Μυρτούς, της Έφης, της Κωνσταντίνας, της Κάρολαιν, της Ελένης, της Γαρυφαλλιάς, της Σταυρούλας, της Αννίσα, της Δώρας, της Νεκταρίας και τόσων άλλων γυναικών που έφυγαν άδικα, γιατί “αγαπήθηκαν πολύ”, γιατί “ποθήθηκαν άρρωστα”, γιατί “είπαν όχι” ή γιατί απλά… “ήταν άτυχες”!
Δεν θέλω πια να ζω από τύχη! Δεν πρέπει πια να ζω από τύχη! Δεν πρέπει η κόρη σου, η αδερφή σου, η μαμά σου, να ζουν πια από τύχη! Δεν αξίζει σε καμιά μας αυτός ο φόβος, αυτή η ανασφάλεια! Δεν αξίζει σε καμιά μας να ζούμε από… τύχη!
Κική Γιοβανοπούλου