TheBluez

“Πάμε, Λιζέτα! Βιταμίνη C και DEPON και μετά… Μανώλης! Αλλά πρώτα, βιταμίνη C και DEPON!”.

Φανερά σοκαρισμένη με τις εξελίξεις, πήρε τη βιταμίνη και το παυσίπονό της, μπας και μπει το μυαλό της σε μία τάξη. Έβγαλε το κορμάκι της, τυλίχθηκε με μια πετσέτα και έκατσε για δύο λεπτά στην πολυθρόνα να ηρεμήσει αρχικά την αναπνοή της και έπειτα να σκεφτεί πώς θα διαχειριστεί αυτή την κατάσταση. Τον Μανώλη ας πούμε!

“Βρε μπας και το ονειρεύτηκα; Λες να έχω παραισθήσεις; Μπορεί! Αν ήπια τόσο όσο φαντάζομαι, δεν το θεωρώ καθόλου απίθανο!”.

Αποσυνέδεσε το κινητό της από τον φόρτιση και το έθεσε σε λειτουργία. Έστειλε ένα μήνυμα στη μαμά της για να της πει ότι είναι καλά για να μην ανησυχεί, συνέχισε με τη Ματούλα γράφοντας “Εμείς οι δύο θα τα πούμε μετά. Είμαι καλά! Χαιρετίσματα στον Γιώργο!” και για το τέλος άφησε το ένα και μοναδικό τηλέφωνο που θα την επανέφερε στην πραγματικότητα. Τηλεφώνησε από το κινητό της στο ξενοδοχείο που ήταν.

“Luxury Suites Athens. Πώς μπορώ να σας βοηθήσω;”
“Ναι, καλημέρα σας! Θα ήθελα να σε συνδέσετε με το δωμάτιο του κυρίου Μανώλη Μυλωνά, παρακαλώ!”. Και μόνο που είπε ολόκληρο το όνομα του, της κόπηκε η αναπνοή.
“Ο κύριος Μυλωνάς, αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο εστιατόριο. Θέλετε να αφήσετε κάποιο μήνυμα;”. Σοκ!
“Όχι όχι, σας ευχαριστώ! Θα ξανακαλεσω!”.

Πέταξε το τηλέφωνο στο κρεβάτι. Ήταν αλήθεια. Την περίμενε ο Μανώλης στο εστιατόριο. Ο Μανώλης… Έκανε γρήγορα ένα ντουζ, έπιασε τα μαλλιά της μια ψηλή αλογοουρά και ακολουθώντας τις οδηγίες του, φόρεσε τα ρούχα του, βάφτηκε λίγο με τα καλλυντικά που είχε στο τσαντάκι της και κατέβηκε κάτω. Όταν τον είδε να την περιμένει, σταμάτησε ο χρόνος.

Δύο χρόνια! Τόσο είχαν να συναντηθούν. Από εκείνο το βράδυ που ενώθηκαν ψυχή τε και σώματι. Από εκείνο το βράδυ που του είπε ότι θα είναι παντοτινά δικιά του. Από εκείνο το βράδυ που της υποσχέθηκε πως θα είναι για πάντα δίπλα της. Εκείνο το βράδυ άλλαξε τις ζωές τους. Το πρωί τους βρήκε όμως χώρια…

“Καλώς την! Καλημέρα κοριτσάκι! Σου έχω παραγγείλει καφέ. Σου πήρα το αγαπημένο σου. Ελπίζω μόνο να μην άλλαξες προτίμηση!”

“Μανώλη, τι κάνεις εδώ; Έφυγες πριν δυο ολόκληρα χρόνια! Δεν μπορεί απλά ένα μήνυμά μου να σε έκανε να γυρίσεις! Άσε που δεν προλαβαίνεις να έρθεις σε μια μέρα από την Αμερική! Οπότε πες μου, τι κάνεις εδώ;”

“Κατευθείαν στο ψητό. Και χωρίς καφέ. Τα έχεις πάρει στο κρανίο, έτσι;”

“Μη με κοιτάς με αυτά τα μάτια! Φυσικά και τα έχω πάρει στο κρανίο! Είμαι σε ένα ξενοδοχείο με τον έρωτα της ζωής μου, τον οποίο παρεμπιπτόντως έχω να δω δύο χρόνια και ο οποίος ζει μόνιμα στην Αμερική!”.

“Είμαι ακόμα ο έρωτας της ζωής σου;;; Αλήθεια;;;”

“Με κοροϊδεύεις;;; Θα παντρευόμασταν Μανώλη! Ίσως αν ο Θεός το ήθελε, θα είχαμε τώρα και ένα παιδάκι δυόμιση χρονών…”.

Η Λιζέτα έσκυψε το κεφάλι. Υπέφερε από το hangover, αλλά η ανάμνηση του παιδιού πάντα της έσκιζε την καρδιά. Ήταν η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής της. Όταν βγήκε θετικό εκείνο το τεστ, η ζωή της φωτίστηκε. Εκεί κοντά στον έκτο μήνα όμως, η καρδούλα του σταμάτησε να χτυπά. Μαζί με εκείνο, έσβησε και ένα κομμάτι της. Δεν το ξεπέρασε ποτέ! Ο Μανώλης κατάλαβε τη φόρτισή της και της έσφιξε το χέρι.

“Θα σου πω ό,τι θες! Εξάλλου, για αυτό δεν είμαστε εδώ; Για απαντήσεις; Θα στις δώσω. Πριν ξεκινήσω όμως, σήκωσε τα μάτια σου και κοίτα με. Άσε με για λίγο να χαθώ σε αυτό το μπλε που νοσταλγώ τόσα χρόνια!”.