TheBluez

-Κατερίνα Μοχράνη-

Πριν μ’ αφήσεις…

— Άφησε το κραγιόν σου επάνω μου… Η Άννα σήκωσε αργά το βλέμμα της και τον κοίταξε. Ήταν ξαπλωμένη δίπλα του, με το κεφάλι της ακουμπισμένο στο στήθος του. Το δωμάτιο ήταν βυθισμένο στο μισοσκόταδο και για λίγα δευτερόλεπτα το μόνο που ακουγόταν ήταν οι ανάσες τους. Έξω, η πόλη συνέχιζε κανονικά τη ζωή της.…
Read more: Πριν μ’ αφήσεις…
Όταν άνθισε η ελπίδα…

Υπάρχουν όνειρα που γεννιούνται μέσα μας τόσο νωρίς, ώστε δεν θυμόμαστε καν πότε τα αποκτήσαμε. Για την Αριάδνη, αυτό το όνειρο είχε πάντα το ίδιο πρόσωπο: ένα μικρό παιδί που θα την αποκαλούσε «μαμά». Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα. Οι σχέσεις ήρθαν και έφυγαν, οι υποσχέσεις ξεθώριασαν και οι άνθρωποι που κάποτε της έλεγαν «κάποια μέρα»…
Read more: Όταν άνθισε η ελπίδα…
Είσαι το όνειρό μου

Ξέρεις τι έχω ονειρευτεί μαζί σου; Όχι μόνο τα μεγάλα. Όχι εκείνα που γράφονται σε λίστες και μοιάζουν εντυπωσιακά όταν τα διαβάζεις. Έχω ονειρευτεί τα μικρά. Τα ασήμαντα. Αυτά που κανείς δεν φωτογραφίζει, κανείς δεν ανεβάζει και κανείς δεν θεωρεί σπουδαία. Για μένα εκεί κρύβεται όλη η ζωή… Έχω ονειρευτεί να ξυπνάω λίγο πριν από…
Read more: Είσαι το όνειρό μου
Οι άνθρωποι που δεν έγιναν ποτέ εμείς

Η μουσική ήταν τόσο δυνατή που σκέπαζε τις φωνές των ανθρώπων. Γύρω της όλοι γελούσαν, τσούγκριζαν ποτήρια και χόρευαν ξυπόλυτοι γύρω από την πισίνα σαν εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ να μην είχε σκοπό να τελειώσει ποτέ. Η μυρωδιά του χλωρίου ανακατευόταν με το άρωμα των λουλουδιών και του καλοκαιρινού αέρα. Τα λαμπάκια που κρέμονταν πάνω…
Read more: Οι άνθρωποι που δεν έγιναν ποτέ εμείς
Είσαι σπίτι…

Λένε πως σπίτι είναι ένας τόπος. Τέσσερις τοίχοι. Μια διεύθυνση. Ένα μέρος στο οποίο επιστρέφεις όταν κουράζεσαι από τον κόσμο. Νομίζω πως κάνουν λάθος, γιατί κάποια στιγμή κατάλαβα πως σπίτι μπορεί να γίνει και ένας άνθρωπος… Ένας άνθρωπος που, χωρίς να το καταλάβεις, γίνεται η πρώτη σου σκέψη όταν συμβαίνει το οτιδήποτε. Και ξέρεις ποιο…
Read more: Είσαι σπίτι…
Πίστευα ότι ήσουν διαφορετικός

Αχ…Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή σου σαν περαστικοί. Τους γνωρίζεις, μοιράζεσαι λίγες στιγμές και κάποια στιγμή χάνονται. Είναι πάρα πολλοί… Υπάρχουν όμως και οι άνθρωποι που, χωρίς να το καταλάβεις, γίνονται το μέρος όπου ακουμπάς την ψυχή σου. Εκείνοι που δεν χρειάζονται μεγάλες υποσχέσεις για να σε κάνουν να νιώσεις ασφαλής. Το καταφέρνουν…
Read more: Πίστευα ότι ήσουν διαφορετικός
Δεν μπορεί να σε θέλω τόσο

Χριστέ μου, δεν γίνεται! Αρνούμαι να το δεχτώ! Κάπου πρέπει να υπάρχει ένας νόμος της φύσης που να λέει ότι μετά από έναν συγκεκριμένο αριθμό σκέψεων για τον ίδιο άνθρωπο, ο εγκέφαλος κάνει αυτόματα επανεκκίνηση. Ή για καλή μου τύχη, πατάει ένα delete all και συνεχίζει! Ο δικός μου προφανώς δεν έκανε ποτέ update! Δηλαδή,…
Read more: Δεν μπορεί να σε θέλω τόσο
Η προβλήτα

Η Εμμέλεια δεν ήξερε ακριβώς γιατί βρέθηκε εκείνο το βράδυ στην παλιά προβλήτα στο Καβούρι. Ίσως επειδή δεν άντεχε άλλο το σπίτι της. Ίσως επειδή δεν άντεχε άλλο τις σκέψεις της. Ίσως επειδή είχε φτάσει σε εκείνο το σημείο της ζωής όπου όλα μοιάζουν να καταρρέουν ταυτόχρονα και δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις να…
Read more: Η προβλήτα
Η κόκκινη κλωστή

«Λένε πως υπάρχει μια κόκκινη κλωστή. Δεν τη βλέπεις. Δεν τη νιώθεις. Δεν ακούς ποτέ τον ήχο της όταν τεντώνει. Κι όμως, ενώνει δύο ανθρώπους που είναι γραφτό να συναντηθούν. Μπορεί να μπερδευτεί. Μπορεί να τεντώσει μέχρι να πονέσει. Μπορεί να τους οδηγήσει σε άλλες αγκαλιές, σε άλλες ζωές, σε άλλα σπίτια. Αλλά δεν κόβεται…
Read more: Η κόκκινη κλωστή