TheBluez

Αστεία ακουγόταν η φωνή της, όσες φορές και αν διάβαζε φωναχτά τους τίτλους της οικογενειάς της. Το έκανε κάπως σαν παιχνίδι, δίνοντας μπάσο στην χροιά της φωνής, ν’ ακουστεί στα αυτιά της βαρύγδουπη η προφορά του ονόματος. Δίνοντας μια σαρκαστική νότα επισημότητας, ανασήκωνε ελαφρώς το ύφασμα από το σορτς κάνοντας υπόκλιση στον ολόσωμο καθρέπτη που έστεκε απέναντι της. Δεν μπορούσε να πιστέψει πως κάποια χρόνια παλιότερα, άνθρωποι θα σκότωναν για τους τίτλους της!

Οικογένεια βαρόνου Regino Sciadialo Reserro, καταγωγή Βενετία! Εγκαταστάθηκαν στα Επτάνησα, ένα έτος παλιό, πιστοποιημένοι από τους judici ecclesiastici* δικαστές που έγραφαν την χρυσή βίβλο της Κέρκυρας, αφού πρώτα αποδεικνυόταν η νομιμότητα των τέκνων και η πληρότητα κριτήριών «ευγενοσύνης». Ένα μικρό κονκλάβιο με δολοπλοκίες και χρηματισμούς, με μηχανορραφίες και πάθη!

Δίπλωσε προσεκτικά την περγαμηνή και την έδεσε με την μεταξένια κορδέλα στην μέση, πολύ προσεκτικά, σαν πορσελάνινο μικρό πιατάκι, άνοιξε το φιλντισένιο μπαουλάκι και το τοποθέτησε μέσα, δίπλα στο δαχτυλίδι με το οικόσημο της οικογένειας. Ντύθηκε, βάφτηκε και πήρε το μετρό να πάει στo κέντρο. Είχε ραντεβού με τον δικηγόρο της, να την συμβουλέψει για την χρόνια δικαστική διαμάχη που είχε με τους συγγενείς της ένδοξης οικογένειας Regino Sciadialo Reserro! Κατηγορούσαν τον παππού της ως νόθο γιο, συνεπώς και τον πάτερα της ως όχι νόμιμο κληρονόμο της περιούσιας που κληροδότησε και η ίδια, ούσα η μοναδική απόγονος της οικογένειας.
Πλέον δεν υπήρχε κανένα από τα ακίνητα που ανήκαν στον παππού της, κάηκαν στην μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε στον σεισμό του 1952**, με πολλούς νεκρούς και αρκετούς τραυματίες. Εκείνη παρόλο που είχε στην κατοχή της τους τίτλους της οικογένειας, αμφισβητήθηκε, πως οι τίτλοι της ήταν πλαστοί και εφόσον διαθήκη δεν υπήρχε, θα έπρεπε να αποδείξει την γνησιότητα της καταγωγή της! Επίσης υπήρχε η δυσκολία πως οι τίτλοι ήταν τοπικού χαρακτήρα αναγνωρίσιμοι, και η περιουσία του παππού ήταν απλωμένη σχεδόν σε όλα τα Επτάνησα! Ζάκυνθο , Κέρκυρα, Κεφαλλονιά, Λευκάδα, Παξοί, Ιθάκη. Εκείνη αντιμέτωπη με τους μεγαλοδικηγόρους της οικογένειας. Της γνήσιας όπως αυτοαποκαλούνταν, οικογένειας! Εκείνη ζούσε με δυσκολία, σε μια καθημερινότητα εξαντλητική, εκείνη μετά βίας διάβαζε λατινικά και Ιταλικά, κάποιες σκόρπιες λέξεις και έννοιες που της είχε μάθει παλιά ο παππούς της, ενάντια σε μια αυτοκρατορία.

Ο δικηγόρος, της έκανε μια πρόταση, θα μπορούσε να έρθει σε επαφή με του κοινωνικούς κύκλους κάποιων απογόνων του Συμβουλίου της Κοινότητας της Κέρκυρας, ή κάποιων ευγενών, ίσως εκείνοι είχαν στην κατοχή τους κάποια έγγραφα να αποδεικνύουν την καταγωγή του παππού και την ιδιοκτησία του στην Κέρκυρα και στην ευρύτερα νησιά των Επτανήσων. Δεν ήταν κάτι σπουδαίο, αλλά ήταν μια πληροφορία που θα μπορούσε να εξετάσει.

Μετά από μεγάλη αναζήτηση, βρήκε μια απόγονο μιας οικογένειας που ισχυριζόταν ότι είχε χρήσιμες πληροφορίες. Ταξίδεψε στο νησί Οθωνοί, μια γυναίκα με όνομα περίεργο ήταν ο άνθρωπός της! Η ιστορία της οικογένειας της ξετυλίχτηκε μπρος στα μάτια της και εκείνη σαν θεατής σε ταινία, παρακολουθούσε το παρελθόν της με αγωνία! Οίκος Regino Sciadialo Reserro, «ευγενείς» γαιοκτήμονες του 19ου αιώνα. Ο τρόπος που απέκτησαν τους τίτλους και την γη αμφισβητούμενη ιδιαίτερα. Έγγραφα που εκείνη η γυναίκα είχε στην κατοχή της, αποδείκνυαν την τεράστια περιούσια τους στην Κέρκυρα. Συμφωνητικά με χωρικούς στους οποίους δάνεισαν χρήματα με τον όρο της αγοράς της σοδειάς τους, συμφωνητικά επινοικίασης της γης. Ο βαρόνος Alexandro, γνωστός για την έκλυτη ζωή του, την σπατάλη, τον τζόγο και το πάθος του στις γυναίκες. Μεγάλος γυναικάς της εποχής. Η γυναίκα με το περίεργο όνομα, έβαλε τα γυαλιά της και άνοιξε ένα ημερολόγιο.
«Γνωρίζετε λατινικά;» την ρώτησε με ύφος ιερής εξέτασης
«Δυστυχώς όχι, ούτε Ιταλικά…»
«Τι κρίμα, θα μπορούσατε να διαβάσετε μια ιστορία αγάπης, σε αυτό το ημερολόγιο. Ιστορία αγάπης της Μελίνας Βάρσου με τον βαρόνο Alexandro Regino Sciadialo. Η Μελίνα Βάρσου είναι πρόγονός μου και χάρη σε αυτό το ημερολόγιο γνωρίζω γεγονότα των ημερών τους»

Η Μελίνα Βάρσου, καλλονή της εποχής, από οικογένεια της Κωνσταντινούπολης εγκατεστημένη στην Κέρκυρα, περιζήτητη νύφη όχι μόνο λόγω της ομορφιά της αλλά και λόγω της οικονομικής ευμάρειας της οικογένειάς της. Γνωρίστηκαν με τον βαρόνο όταν εκείνος πήρε τον τίτλο τιμής του «conte», για την στρατιωτική συνεισφορά του στις κτήσεις της Βενετίας, σε μια δεξίωση που ήταν καλεσμένοι όλοι οι ευγενείς του τόπου. «Τα μάτια του ήταν τόσο διεισδυτικά, που κοκκίνησα από ντροπή όταν με κοίταξε φιλώντας μου το χέρι. Είχε θράσος σε όλη την κίνησή του και μια απίστευτη έπαρση στο σώμα του! Μα ήταν ο πιο όμορφος άνδρας που είχα ποτέ συναντήσει! Τόλμησα ν’ αναρωτηθώ τι γεύση θα είχε το φιλί του…» γράφει στο ημερολόγιο της η Μελίνα.
«Σ’ έναν από τους χορούς, μου ψιθύρισε πως θα ήθελε να με ξαναδεί, χωρίς όλο αυτό τον κόσμο να μας περιστοιχίζει. Εγώ και εκείνος! Μα πόσο ξιπασμένος είναι! Πώς θα μπορούσα να το κάνω αυτό; Γιατί μου το πρότεινε, αφού γνωρίζει τους κανόνες της τάξης μας; Δεν είναι αυτός ευγενής, δεν γνωρίζει πως δεν μπορεί να συναντά χωρίς συνοδεία του πατέρα τους, δεσποινίδες; Αρνήθηκα τόσες φορές να τον συναντήσω μα εκείνος επέμενε, ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου μου είπε. Και όταν πήρα το θάρρος και κρυφά τον συνάντησα, μου είπε απλά πως θα πέθαινε αν δεν με φιλούσε! Και ήταν το φιλί του τόσο γλυκό, το αισθάνθηκα βαθιά στην καρδιά μου που δεν το ξέχασα ποτέ…».

«Πόσο όμορφη ιστορία, αλλά πραγματικά δεν βλέπω πώς συνδέεται μαζί μου. Δεν είχαμε ποτέ κανέναν Alexandro Regino πρόγονό μας στην Κέρκυρα» μονολόγησε στην γυναίκα με το περίεργο όνομα.

«Μα φυσικά δεν είχατε! Διότι δεν υπήρχε Alexandro Regino! Ήταν ένας απατεώνας, ένας παραπλανητής κοριτσιών, ένας τυχοδιώχτης!» ξεφύλλισε με προσοχή το ημερολόγιο και φτάνοντας προς το τέλος του, διάβασε.
«Ο έρωτάς μας ήταν τόσο παράφορος, που με κατέστρεψε! Τον ακολούθησα όπως μου είπε, μου είχε υποσχεθεί πως θα ζούσαμε μαζί ευτυχισμένοι για πάντα. Σε κανέναν δεν έπρεπε να πω τίποτα, θα συναντιόμασταν τα μεσάνυχτα στο λιμάνι, σε ένα απόμερο σημείο, εκείνος είχε συνεννοηθεί να μας πάρει βάρκα, να πάμε στο νησί Οθωνοί και μετά στην Ζάκυνθο που είχε ακόμα ένα αρχοντικό. Εκεί θα μέναμε για λίγο, με τελικό προορισμό την Βενετία. Στο λιμάνι περίμενα, διακριτικά, μην με δει κάποιος, αλλά εκείνος δεν φάνηκε. Ένα χαμίνι ήρθε και μου άφησε ένα ραβασάκι στο χέρι με το μονόγραμμά του, μου έγραψε να μπω στην βάρκα και θα με συναντήσει στο νησάκι. Μου ζήτησε να τον εμπιστευτώ και το έκανα. Είναι κάτι περίεργο στο βλέμμα του που με μαγνητίζει και δεν μπορώ ν’ αντισταθώ σε καμία επιθυμία του»

Η γυναίκα με το περίεργο όνομα μου είπε πως βρήκε αυτό το ημερολόγιο στα υπάρχοντα του σπιτιού και ξεκίνησε μια έρευνα, τόσο για την Μελίνα που ποτέ ξανά κανείς δεν την είδε, όσο και για Alexandro.
«Δυσκολεύτηκα πολύ να βρω πληροφορίες, αλλά μετά από δέκα χρόνια έρευνας, ανακάλυψα πως την ίδια εποχή χάθηκαν μυστηριωδώς πέντε κοπέλες και οι πέντε από εύπορες οικογένειες, αλλά από διαφορετικά νησιά. Ο κοινός γνωστός τους ήταν ο Alexandro. Φημολογείται πως οι κοπέλες έγιναν πόρνες πολυτελείας σε δεξιώσεις που διοργάνωνε στην Βενετία ο Alexandro και κάποιες από αυτές μην αντέχοντας, αυτοκτόνησαν! Η Μελίνα ήταν μια από αυτές, αφού πρώτα άφησε το μωρό της στα σκαλοπάτια του πατρικού σπιτιού της. Βρήκε τον τρόπο να δραπετεύσει, αφήνοντας δίπλα στο καλάθι με το μωρό ένα πιστοποιητικό θανάτου του Regino Sciadialo Reserro, χωρίς να εμφανίζεται πουθενά το όνομα Alexandro. Το περίεργο ήταν πως το πιστοποιητικό θανάτου χρονολογείται πολύ πριν την εμφάνιση του Alexandro στην Κέρκυρα. Με μεγάλη δυσκολία ανακάλυψα πως o Regino Sciadialo Reserro, οδηγήθηκε στην κρεμάλα, διότι υπήρξε μεγάλος τοκογλύφος γης, δάνειζε στους χωρικούς και προαγόραζε την σοδειά τους την οποία πουλούσε σε τριπλάσια τιμή. Πολλοί χωρικοί δεν μπορούσαν ν’ αποπληρώσουν τα δάνεια, με τους υπέρογκους τόκους και έτσι έχασαν την γη τους. Σε μια από τις εξεγέρσεις των χωρικών, κάποιοι τοκογλύφοι γαιοκτήμονες οδηγήθηκαν στην κρεμάλα από το αγανακτισμένο πλήθος και μέσα σε αυτούς ήταν και ο Regino Sciadialo Reserro. Ο Alexandro πιθανόν γνώριζε πως ο Regino οδηγήθηκε στην κρεμάλα και βρήκε τρόπο να πάρει στο όνομά του, την περιούσια του. Προσέγγισε κάποια μέλη του συμβουλίου των Κοινοτήτων, του κονκλάβιου και τους έπεισε να τον αναγνωρίσουν στην Χρυσή βίβλο σαν γιο του Regino. Μεγάλες εκτάσεις του νησιού ανήκουν σε μέλη του συμβουλίου και δεν είναι απίθανο να πέρασαν στην κατοχή τους από παραποίηση τίτλων ιδιοκτησίας του Regino σε Alexandro. Όλα καλά για τον Alexandro, μέχρι που παρουσιάστηκε ένας γιος του Regino που θεωρούσαν πως δεν ζούσε πια. Ο Ριχάρδος!»

«Ναι αυτός είναι ο πρόγονός μου! Ο Ριχάρδος». Η κυρία με το περίεργο όνομα την κοίταξε κατεβάζοντας τα γυαλιά της και συνέχισε.
«Ο Ριχάρδος λοιπόν, αγωνίστηκε, με δυσκολία διεκδίκησε την περιούσια του πατέρα του, απειλώντας ακόμα και μέλη του Συμβουλίου! Απειλήθηκε για την ζωή του και έτσι αποφάσισε να αποσπάσει ομολογία από τον ίδιο τον Alexandro!». Η κυρία με το περίεργο όνομα άνοιξε μπροστά στα έκπληκτα μάτια της ένα χαρτί ομολογίας του Alexandro κλεψίματος του ονόματος και της περιούσιας από τον Regino, προς τον νόμιμο κληρονόμο του Ριχάρδο, καθώς και ένα γενεαλογικό χάρτη της οικογένειας Sciadialo Reserro υπογεγραμμένο από το πρώην κράτος της Βενετίας.

«Μα πώς γνωρίζεται όλες αυτές τις λεπτομέρειες; Πού βρήκατε αυτό το χαρτί; Βάση αυτού του χαρτιού, ο Ριχάρδος είναι πρόγονός μου!»

«Ακριβώς! Εσείς είστε η κληρονόμος, οι υπόλοιποι είναι απόγονοι του απατεώνα Alexandro! Και όπως ήδη σας είπα, η Μελίνα είναι πρόγονός μου. Το σπουδαίο σε αυτή την ιστορία είναι πως ο Ριχάρδος ήταν γυναίκα, προσποιούμενη τον άνδρα! Ήταν νόθα κόρη του Regino και όταν ο αδελφός της Ριχάρδος σκοτώθηκε, πήρε την θέση του, διεκδικώντας την περιουσία του πατέρα τους. Την ομολογία του Alexandro την πήρε όταν παρουσιάστηκε σαν πόρνη πολυτελείας στην Βενετία με σκοπό να δουλέψει για εκείνον. Εκεί γνωρίστηκαν και με την Μελίνα και την βοήθησε να επιστρέψει στο πατρικό της. Όλα αυτά είναι γραμμένα στο ημερολόγιο της Μελίνας. Σας χρωστώ λοιπόν χάρη διότι αν δεν επιβίωνε η Μελίνα, δεν θα υπήρχα στην ζωή! Πάρτε το ημερολόγιο, μεταφράστε το και ιδού οι αποδείξεις σας!».