Δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχετε ακουστά τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη, (Jack the Ripper) κατά συρροήν δολοφόνο με δράση στην περιοχή Ουαϊτσάπελ του Λονδίνου στα τέλη του 19ου αιώνα. Ένας (;) δολοφόνος που συγκλόνισε λόγω της βιαιότητας των εγκλημάτων, (στραγγαλισμός, κομμένος λαιμός, αφαίρεση εσωτερικών οργάνων και ακρωτηριασμοί η τεχνική του), με θύματα γυναίκες που έβγαζαν χρήματα ως πόρνες. Ο δολοφόνος δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ και η ιστορία, λόγω και της εκτεταμένης δημοσιότητας της εποχής, μετατράπηκε σε αστικό μύθο.
Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε την εποχή που διαδραματίστηκαν τα εγκλήματα, μην ξεχνάτε πως λόγος γίνεται για την Αγγλία του 19ου αιώνα, η οποία δέχτηκε μεγάλη εισροή μεταναστών, με αποτέλεσμα την αύξηση του πληθυσμού της, κυρίως στο κέντρο του Λονδίνου. Μεγάλες κοινωνικές ομάδες πολύ χαμηλού οικονομικού εισοδήματος, ακόμα και με προβλημάτων σίτισης δημιουργήθηκαν, με αποτέλεσμα αρκετές γυναίκες να «δουν» σαν μοναδική διέξοδο την πορνεία. Μια τέτοια περιοχή ήταν και το Ουαϊτσάπελ όπου έδρασε ο Τζακ.
«Ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, ισχυρίστηκε πως ο δολοφόνος με τα φρικιαστικά του εγκλήματα ήθελε να κάνει την κοινή γνώμη να αντιληφθεί την ανάγκη εξαλείψεως αυτών των εστιών ηθικής σήψεως των κακόφημων συνοικιών των μεγαλουπόλεων ή πως ήθελε να δείξει με έμμεσο τρόπο την επικινδυνότητα αυτού του τρόπου ζωής που είχαν οι πιο φτωχοί άνθρωποι».
Δεν είναι ξεκάθαρο πόσες γυναίκες σκότωσε ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης, αλλά η ίδια τεχνική εντοπίστηκε σε τουλάχιστον πέντε άτυχες γυναίκες, οδηγώντας την Σκότλαντ Γιάρντ στο συμπέρασμα του κατά συρροήν δολοφόνου.
Μια μεγάλη ομάδα αστυνομικών ανέκρινε υπόπτους και για πρώτη φορά στην έρευνα της αστυνομίας, πήραν μέρος και γιατροί, έτσι ώστε να καταλήξουν στο προφίλ του εγκληματία και να εισάγουν έννοιες όπως παράνοια ή ανθρωποκτονική τάση.
«Ο Δρ. Μποντ (χειρουργός της αστυνομίας Δρ. Τόμας Μποντ Thomas Bond) ήταν απόλυτα σίγουρος ότι ο δολοφόνος δεν είχε την παραμικρή ιδέα από ανατομία, επιστήμη ή έστω τις τυπικές γνώσεις ενός χασάπη. Σύμφωνα με την άποψή του, «ο δολοφόνος πρέπει να ήταν τύπος μοναχικός, που περιοδικά κυριευόταν από ανθρωποκτονική ή ερωτική μανία». Ο χαρακτήρας των ακρωτηριασμών υποδήλωνε πιθανότατα «τάσεις σατυρίασης». Ο Δρ. Μποντ επίσης δήλωσε πως «η ανθρωποκτονική τάση» μπορεί να προέκυψε μέσα από εκδικητικές ή μελαγχολικές σκέψεις, ή ακόμα ακόμα να οφείλεται σε θρησκευτική μανία».
Πρώτη φορά που γίνεται διαχωρισμός του κακού από τον διαταραγμένο και κοινωνικά συγχυσμένο εγκληματία.
Παρόλα αυτά η αδυναμία της αστυνομίας να εντοπίσει τον ένοχο και η γενική δυσαρέσκεια, οδήγησε εθελοντές στην δημιουργία ομάδας επαγρύπνησης του Ουαϊτσάπελ, με συχνές περιπολίες και πίεση προς την κυβέρνηση να αυξήσει την αμοιβή σε όσους έδιναν σημαντικές πληροφορίες. Τόση μεγάλη έκταση πήρε η υπόθεση, που το κράτος προσέλαβε και ιδιωτικούς ντετέκτιβ για την ανάκριση πιθανόν ενόχων. Η αστυνομία δέχτηκε χιλιάδες γράμματα, εκ των οποίων τα περισσότερα θεωρήθηκαν παραπλανητικά και ψευδή με εξαίρεση μόνο τρία. Ένα από τα γράμματα το «γράμμα του Λασκ» περιείχε ένα ολόκληρο νεφρό σε κουτί. Αυτός που έγραψε το γράμμα ισχυριζόταν πως το άλλο νεφρό το είχε φάει! Τραγικό συμβάν πως σε ένα από τα θύματα είχε αφαιρεθεί το νεφρό!
«Τον Σεπτέμβριο του 2014, ο συγγραφέας Ράσελ Έντουαρτς ανακοίνωσε ότι ανακάλυψε την ταυτότητα με βάση το DNA. Βρήκε προς πώληση ένα ματωμένο σάλι από την Κάθριν Ήντοους (θύμα) το οποίο μετά από ταυτοποίηση DNA αντιστοιχήθηκε με τον 23χρονο Πολωνό μετανάστη Άαρον Κοσμίνσκι που εργάζονταν ως κουρέας στο Λονδίνο της εποχής».
Ακόμα και σήμερα ο ένοχος δεν έχει βρεθεί. Οι αποτρόπαιοι φόνοι δεν εξιχνιαστήκαν ποτέ, δίνοντας ένα φοβερό κτύπημα στην φημισμένη για την αποτελεσματικότητα της Σκότλαντ Γιάρντ!
Πηγές: Τom Cullen, «Τζακ ο αντεροβγάλτης», Ιστορία Εικονογραφημενη,τχ.61 (Ιούλιος 1973), σελ.140-147.
Ελένη Ρέγγα