«Άκου, τι όμορφη μελωδία!» , μου είπες καθώς περνούσαμε μπροστά από εκείνον τον πλανόδιο κιθαρίστα. Το ίδιο είχα σκεφτεί κι εγώ πριν μου το πεις, όσο άκουγα ακόμη από μακριά τον ήχο της κιθάρας και ήταν περίεργο, ασυνήθιστο. Ποτέ δεν αντηχούσαν όμορφα στ’ αυτιά μου τέτοιοι ήχοι, συχνά μάλιστα με εκνεύριζαν αρκετά τούτοι οι μουσικοί του δρόμου. Ίσως γιατί με αποσπούσαν ξαφνικά από τις σκέψεις μου, ίσως γιατί οι νότες εισέρχονταν μέσα μου λαθραία, επιτονίζοντας τα κενά μου… Ίσως γιατί μου θύμιζαν αυτό που μου λείπει, ‘κείνα τα συναισθήματα που τα είχε παγώσει ο συμβιβασμός και η ματαιότητα. Μα τότε, ο μελαγχολικός ήχος της κιθάρας μου έδωσε αφορμή να πιάσω το χέρι σου ακόμα πιο σφιχτά και να νιώσω, να νιώσω έντονα, αφού είχε πια λιώσει το μεγαλύτερο μέρος του πάγου που κάλυπτε την καρδιά μου σαν κέλυφος… Να κοιτάξω τα αστέρια, με ευγνωμοσύνη που σε βρήκα.
Του έδωσα μερικά κέρματα, μα προς έκπληξή μου, μου τα επέστρεψε. Διστακτικά τον ρώτησα τον λόγο και απάντησε πως δεν τραγουδάει για τα χρήματα, μα μονάχα για να γεμίζει και ο ίδιος την ψυχή του από τους ερωτευμένους που βλέπει να περνούν, ακούγοντάς τον γεμάτοι συναισθήματα… Αυτή ήταν η αποστολή του είπε και ας θύμιζε ζητιανιά και ας πολλοί τον καυτηρίαζαν και τον έλεγαν τρελό για δαύτη την ασχολία μιας και είχε χρήματα.
Πιάσαμε για λίγο ακόμα την κουβέντα… Μας είπε πως θεωρεί τη μουσική έναν πομπό συναισθημάτων και έχει ανάγκη να βλέπει απευθείας αυτά που προκαλεί στους δέκτες. Να είναι αυθόρμητοι και όχι παθητικοί θεατές που έχουν πληρώσει το εισιτήριο μιας συναυλίας, γιατί ο τραγουδιστής έχει όνομα, γιατί το μαγαζί είναι το στέκι τους, γιατί δεν έχουν τι να κάνουν εκείνο το βράδυ και χίλια δύο άλλα γιατί. Μας είπε πως για ζευγάρια σαν και εμάς αγαπάει τούτο το περίεργο χόμπι και πως δε χρειάζεται να μάθει τίποτα για εμάς, βλέπει στα μάτια μας τις φλόγες του αληθινού έρωτα…
Λίγους μήνες μετά τον συνάντησα ξανά με το χέρι μου άδειο. Το είχα σφίξει γροθιά, μέσα στην προσπάθεια να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Με ρώτησε πού βρίσκεσαι… Του είπα πως χαθήκαμε πια και άρχισα όλο πάθος να του μιλώ για σένα και για μένα. Για σένα που με την αγάπη σου για τη ζωή ζωγράφιζες φτερά στην καρδιά μου. Για σένα, που με το κουράγιο και τη θέλησή σου τροφοδοτούσες την ψυχή μου πυγμή τόση, ώστε να σπάσει τα δεσμά που την κρατούν καθηλωμένη χρόνια με τα δόντια. Για εσένα που με ένα χάδι τρυφερό, κατόρθωνες να ταλανίζεις τη μοναξιά που κουβαλάω από παιδί ώσπου να γίνει σκόνη. Σκόνη, ένα με τον αέρα, μέχρι να χαθεί, να μην υπάρχει καμία απόδειξη πως κάποτε υπήρξε. Για εσένα που ήθελες να ακουμπάω το αυτί μου στην καρδιά σου κι έμοιαζε τότε σαν έμμεσα να μου λες πως κάθε χτύπος της ήταν μονάχα σε μένα αφιερωμένος. Για εσένα και για μένα που πια διασχίζουμε χωριστούς δρόμους… Του εκμυστηρεύτηκα πως πολλές φορές στην ησυχία ακούω την καρδιά σου να πάλλεται, με ήχο διαπεραστικό. Έναν ήχο διαπεραστικό υποσχόμενο πως αυτή η καρδιά χτυπάει ακόμα για μένα και πως θα έρθει η στιγμή, που θα επιστρέψεις…
Ο μουσικός του δρόμου δακρυσμένος μου είπε πως η τελευταία μου σκέψη είναι αληθινή. Πως θα έρθει η μέρα που θα καταλήξουμε μαζί και μπορεί να μου το επιβεβαιώσει… Είχε μια ιδιότητα να βλέπει στα μάτια το μέλλον και είμαι ο πρώτος άνθρωπος που του το αποκάλυπτε, γιατί με είδε απελπισμένη και με συμπάθησε παράλληλα, μα με έβαλε να του υποσχεθώ πως θα είναι το μυστικό μας… Έπειτα μου είπε πως όταν ξαναβρεθούμε, δεν θα χαθούμε ξανά. Θα φτιάξουμε ένα σπίτι με ταβάνι ψηλό για να χωράει τα μεγαλεπήβολα όνειρά μας. Θα είναι στον ψηλότερο όροφο, με ταράτσα, για να χαζεύουμε τα βράδια τα αστέρια. Θα ταυτίζουμε την αγάπη μας με εκείνα καρφωμένα στον ουρανό και θα υποσχόμαστε λησμονιά για καθετί παλιό, παρομοιάζοντάς το με διάττοντες αστέρες…
Δεν ξέρω εάν ίσχυαν αυτά που έλεγε ή ήταν ένα τέχνασμά του για να νιώσω καλύτερα, μα με τροφοδότησε ελπίδα που φώτισε ‘κείνη την πικρή βραδιά…
Ιωάννα Χαντζαρά