Ζωές που ασφυκτιούν από δεσμά, ζωές αμαυρωμένες από ξένα τραύματα, ζωές χειραγωγούμενες, πασχίζουν να νοηματοδοτηθούν, μα δίχως αποτέλεσμα. Μια τέτοια ζωή είχε και η 15χρονη Σάρα. Ένα κορίτσι που έχανε τη νιότη του εγκλωβισμένο σε ένα μικρό δωμάτιο, μεμψιμοιρώντας και γράφοντας ποιήματα για τη ζωή που δεν έζησε, για όλα αυτά που έχασε και δε θα αποκτήσει ποτέ, επινοώντας φανταστικούς κόσμους για να μπορέσει να ξεφύγει λίγο από την πραγματικότητά της μέσα από τα γραπτά της. Ονειρευόταν έναν κόσμο στον οποίο θα ζει ελεύθερη, δίχως κανείς να της περιορίζει τις ανάσες, θα εισπράττει και θα νιώθει όμορφα συναισθήματα και πάνω από όλα θα λαμβάνει αποδοχή ως άνθρωπος μοναδικός. Βλέπεις, ένιωθε πάντοτε τη ζωή της δανεική, σαν να μην της άνηκε, σαν να ήταν απλά ένα υποκατάστατο της αδερφής της. Της αδερφής, που εάν ζούσε σήμερα, θα ήταν μία ενήλικη γυναίκα, μα επέλεξε να δώσει τέλος στη ζωή της ούσα ακόμη έφηβη…
Είχε δώσει οικειοθελώς τέλος στη ζωή της, έπειτα από μία μεγάλη προδοσία από εκείνον που όριζε τότε ως άνθρωπό της. Μέσα σε εκείνη τη σχέση, είχε δει όλα τα χρώματα του κόσμου, είχε ζήσει τις πιο όμορφες, τις πιο μαγικές στιγμές, στιγμές που ποτέ δε θα ξαναγυρνούσαν, όπως και όλη της εκείνη η ευτυχία – έτσι πίστευε, μη έχοντας εξερευνήσει ακόμη τη ζωή-. Είχε βρει τον σύντροφό της, αυτόν που μαζί του θα περνούσε όλη την υπόλοιπη ζωή της, έτσι έλεγε… Είχε πιστέψει ακράδαντα όρκους αγάπης, μεγαλεπήβολα κοινά σχέδια για το μέλλον, μα ήρθε η ώρα που αποδείχθηκε πως παράλληλα, ο αγαπημένος της, ήταν με κάποια άλλη, προσβάλλοντας την ίδια και κάθε λέξη που της είχε πει… Ο ίδιος της το παραδέχθηκε κάποια στιγμή, έχοντας κάνει την τελική επιλογή του. Συνειδητοποίησε έτσι ότι η αγάπη που εισέπραξε δεν ήταν αληθινή, ότι ήταν το θύμα ενός ανθρώπου, στον οποίο θα έδινε ακόμη και τη ζωή της. Μια ζωή που πια θεώρησε πως δεν είχε νόημα, ούτε θα αποκτούσε ποτέ κι έτσι του την έδωσε στην κυριολεξία… Αυτοκτόνησε, παίρνοντας μεγάλη ποσότητα χαπιών και βρέθηκε από τους γονείς της στο δωμάτιό της αρκετές ώρες αργότερα, όταν γύρισαν από τη δουλειά. Το αποτέλεσμα, να είναι πλέον αργά και το κορίτσι να είναι πια νεκρό.
Οι γονείς τους τότε δούλευαν υπερβολικά πολλές ώρες, έτσι είχαν την κόρη τους παραμελημένη. Δεν είχαν ιδέα για τις συναναστροφές της, την ψυχολογία της, τη ζωή της. Έτσι, το συμβάν εκείνο το χρεώθηκαν αποκλειστικά σαν δική τους ευθύνη. Σκέφτηκαν πως εάν ήταν ουσιαστικά κοντά της, δε θα εξαρτιόταν η ζωή της αποκλειστικά από έναν άνθρωπο, δε θα είχε γαντζωθεί τόσο πάνω του, πως αν το γνώριζαν και τα συζητούσαν από την αρχή, ίσως είχαν καταλάβει κάτι και είχαν κάνει κάτι να την αφυπνίσουν… Αυτά και άλλα τόσα είχαν αρρωστήσει το ζευγάρι από τις τύψεις που έπρεπε να διαχειριστούν συνδυαστικά με το πένθος τους… Από εκείνη τη μέρα δεν άνοιξαν ξανά τα παντζούρια στο σπίτι τους, ενώ τα παράθυρα τα κοσμούσαν μαύρες κουρτίνες. Οτιδήποτε σκοτεινό ταίριαζε με την ψυχή τους, οπότε το προτιμούσαν. Το φως τους πλήγωνε, τους θύμιζε χαρές που δε θα ξαναέρθουν, η λάμψη του ερχόταν σε σύγκρουση με την δύστυχη, κατάμαυρη ζωή τους. Κάπως έτσι πέρασε μια πενταετία…
Έπειτα, η μητέρα έμεινε έγκυος, στη Σάρα. Θεώρησαν πως το νέο παιδί θα ήταν μια παρηγοριά και θα αντικαθιστούσε με κάποιο τη νεκρή τους κόρη και δαύτη την πεποίθηση ενίσχυσε το γεγονός ότι όταν γεννήθηκε ήταν ίδια με την αδερφή της όταν ήταν μωρό. Οι γονείς τότε πίστεψαν πως επρόκειτο για θαύμα και πως ίσως πρόκειται για μετεμψύχωση του χαμένου τους παιδιού. Κατά βάθος δεν ήθελαν δεύτερο παιδί, ήθελαν το νεκρό τους παιδί πίσω και γι’ αυτό το λόγο κατασκεύαζαν σενάρια αποκλίνοντα από την λογική, κυρίαρχα από τεχνητές ελπίδες για παρηγοριά όπως και αποδείχθηκε… Έδωσαν στο νέο παιδί το όνομα Σάρα, όπως έλεγαν και την αδερφή της και ορκίστηκαν πως δε θα επέτρεπαν ποτέ να βρεθεί σε κίνδυνο. Μείωσαν και το ωράριο της δουλειάς τους ώστε να είναι κοντά της κάθε στιγμή, ενώ όσο μεγάλωνε γίνονταν όλο και πιο καταπιεστικοί. Δεν της επέτρεπαν να βγαίνει έξω χωρίς αυτούς, την περίμεναν πάντοτε έξω από το σχολείο και τα φροντιστήριά της και ας ήταν μονάχα μερικά λεπτά από το σπίτι. Είχαν πρόσβαση σε όλα της τα πράγματα ώστε να την ελέγχουν. Όσον αφορά τις συζητήσεις τους, ανακαλούσαν διαρκώς τη νεκρή τους κόρη, επιτονίζοντας την ομοιότητα των δύο κοριτσιών, αλλά και το λάθος που διορθώνουν υπερπροστατεύοντας την Σάρα. Το σπίτι παρέμενε μες στο σκοτάδι, όπως ακριβώς τα προηγούμενα χρόνια…
Το αποτέλεσμα όλης αυτής της συμπεριφοράς, ήταν η Σάρα να εξελίσσεται σε μία κλειστή, απομονωμένη και καταθλιπτική έφηβη. Δεν είχε παρέες, όνειρα και ξεγνοιασιά… Η μοναξιά είχε γίνει πια ένα δεδομένο στοιχείο της ζωής της και όσο περνούσαν τα χρόνια δυνάμωνε, πια είχε γίνει τόσο δυσβάσταχτη, που επηρέαζε και το σώμα της. Εκδηλωνόταν με πόνο στο στήθος τα βράδια, ανάσα βαριά, κενά μνήμης, δυσκολία στη σκέψη και στη συγκέντρωση. Ώσπου ήρθε η μέρα που δεν άντεχε πια αυτού του είδους τη ζωή. Είχε πιστέψει πως είναι και θα είναι αναγκασμένη να ζει έτσι, πως αυτή είναι η μοίρα της και κανείς δε μπορεί να της πάει κόντρα, να την αλλάξει…
Σκεφτόταν διαρκώς την ιδέα να τερματίσει τη ζωή της, μέχρι που ήρθε η μέρα που το έκανε πράξη. Κατανάλωσε μεγάλη ποσότητα χαπιών, όπως ακριβώς και η αδερφή της, με τη διαφορά πως εκείνη βρέθηκε εγκαίρως από τους γονείς και τη μετέφεραν εσπευσμένα στο νοσοκομείο και σώθηκε. Οι γονείς ήταν σοκαρισμένοι διαπιστώνοντας πως ο χειρότερός τους εφιάλτης είχε γίνει πραγματικότητα – αν και με αίσιο τέλος. Πως ο αγώνας που έκαναν όλα αυτά τα χρόνια να επανορθώσουν στο δεύτερο παιδί τους αποδείχθηκε άκαρπος και εάν δεν είχαν την τύχη να εισέλθουν εγκαίρως στο δωμάτιο της Σάρας, θα είχε ακριβώς την ίδια κατάληξη με την αδερφή της. Άρχισαν να συνειδητοποιούν πως η διάβαση από το ένα άκρο στο άλλο, συχνά οδηγεί σε μια μοίρα τεμνόμενη, με κοινό καταστροφικό αποτέλεσμα. Υποσχέθηκαν στη Σάρα πως θα αλλάξουν και πως είχαν καταλάβει τα λάθη τους. Αυτή η μετάνοια, ήταν μια ανακούφιση για τη Σάρα, βέβαια σίγουρα είχε πολύ δρόμο στο να μπορέσει να θεραπευτεί και να συνθέσει από την αρχή τη ζωή της.
Iωάννα Χαντζαρά