TheBluez

“Δεν έχω άλλο τρόπο να στα πω. Βασικά έχω, αλλά δεν ξέρω πώς, οπότε προτίμησα αυτόν τον τρόπο. Τον πιο safe για μένα. Επώδυνος ή ανώδυνος, δεν με νοιάζει! Είναι ο πιο ασφαλής για εμένα και την ψυχούλα μου!

Όχι, όχι! Μην αγχώνεσαι! Βαρύγδουπες δηλώσεις και μεγάλα λόγια, δεν είναι το φόρτε μου. Δεν ταιριάζουν σε αυτό το χαρτί.

Οπότε θέλω μια χάρη! Ό,τι και να διαβάσεις εδώ μέσα, δεν θέλω να αντιδράσεις. Θα κάνεις σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Λες και διαβάζεις ένα άρθρο σε μια αθλητική εφημερίδα και μόλις τελειώσεις, θα μου το δώσεις αυτό το χαρτί να το καταστρέψω, γιατί θα βρούμε τον μπελά μας!!! Και οι δύο!!! Εντάξει;;; (Αν συμφωνείς, πιες λίγο από τον καφέ σου!)

*Ανάθεμα αν είναι καφές αυτό που πίνεις!
*Ναι! Τα μάτια μου είναι κολλημένα πάνω σου!

Έχω ένα πρόβλημα με εσένα! Μεγάλο! Και δεν μπορώ να συνέλθω! Ξέρω πως δεν είσαι καλά και αυτό με εξοργίζει. (Μη σηκώσεις το φρύδι!). Γιατί; Γιατί έχει χαθεί το χαμόγελο από το πρόσωπό σου. Δεν ξέρω τον λόγο, αλλά ούτε πώς μπορώ να βοηθήσω και αυτό είναι που με δαιμονίζει. Αυτή η χαμογελάρα που διώχνει μακριά καθετί σκοτεινό έχει χαθεί και το βλέπω. Έχω φωτογραφίες με αυτό το χαμόγελο, που αν μπορούσα θα τις κοιτούσα κάθε μέρα!!! Για αυτό το σχολιάζω!!!

Μπήκα στο θέμα πολύ γρήγορα, αλλά τι να κάνω! Δεν μου αφήνεις περιθώριο!!!

Ξέρεις… εκείνη την περίοδο… τότε που προσπαθούσαμε να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον με έναν ανορθόδοξο τρόπο, περνούσα μια πολύ δύσκολη φάση. Με τη ζωή μου. Με τη δουλειά μου. Μεγάλο ζόρι! Οπότε εσύ ήσουν (πώς να το πω…;), ήσουν το μέσο για να μην χαθώ! Πολύ μελό; Αν ναι, χέστηκα! Χαχα! Είναι η αλήθεια.

Και λογικό να ρωτήσεις γιατί είσαι και λίγο μπουμπούνας… “Εγώ όλα αυτά;”. Ναι, εσύ! Σπανίζουν άνθρωποι πρόθυμοι για συζήτηση. Άνθρωποι που δείχνουν ότι περνούν ωραία όταν συνομιλούν με κάποιον. Και εγώ αυτό είχα ανάγκη… Να μιλήσω με κάποιον που μιλάει όσο εγώ και το κυριότερο… που θέλει να μιλήσει! Γιατί, μεταξύ μας, δεν μου χάλασες χάτηρι. Απάντησες σε όλα! (Καλά, εντάξει… Υπερβολές!).

Και μετά, ως δια μαγείας, ήρθε το ghosting. Το ότι χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη σε τέτοιο γράμμα, με ξεπερνάει! Εξαφανίστηκες! Απλά και κατανοητά. Και δεν έμαθα ποτέ τον λόγο. Είχαμε δώσει έναν όρκο, θυμάσαι; (αν ναι, πιες καφέ! Σε βλέπω!). Εγώ θα εξαφανιζόμουν όταν ερχόταν η ώρα, αλλά μου πήρες τη θέση. Αναίτια, παρακαλώ! (Κρυφογελάς! Θα σε χτυπήσω!).

Όταν ένας άντρας και μια γυναίκα μιλάνε, δεν σημαίνει πάντα ότι γουστάρονται. Δεν σημαίνει ότι φλερτάρουν. Και το κυριότερο… (Εδώ θέλω την προσοχή σου!!!) ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ Ο ΕΝΑΣ ΤΗΝ ΠΕΦΤΕΙ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ. Δηλαδή κάπου ώπα! 2023 έχουμε! Και επίσης, λες να μην ήξερα πού έμπλεκα;

Υπήρχε περίπτωση να ξεπεράσω τα όρια; Όχι! Υπήρχε περίπτωση να κάνω κάτι που θα έβλαπτε εμένα; Γιατί σε περιπτώσεις πεσίματος/φλερτ/καυλάντας κλπ, πάντα κάποιος καψουρεύεται/ερωτεύεται και άλλα τέτοια. Στην δικιά μας την περίπτωση, θα ήταν πολύ εύκολο να ήμουν εγώ, διότι έχεις πολλά που θα μπορούσα να ερωτευτώ και στην παρούσα φάση κάτι τέτοιο το αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι. Αλλά αυτό δεν μπορείς να το ξέρεις…. Δεν έφτασε η συζήτησή μας σε αυτό το επίπεδο.

Οπότε, γιατί θέλω να πιούμε και καφέ, μην χάνεσαι! Εμείς οι δυο έχουμε μια ωραία επικοινωνία. Με ειλικρίνεια. Γεμάτη χιούμορ. Τα βρίσκουν κάπως τα μέσα μας. Αυτό δεν σημαίνει πως γκομενίζουμε μεταξύ μας!!! Δεν είναι αυτός ο σκοπός!!! Σου λέει κάτι η λέξη “φίλοι”;;; Τι καλύτερο; Σκέψου το!

Προτιμότερο από το να εξαφανίζεσαι! Ίσως με αυτόν τον τρόπο καταφέρω να μάθω και την αλήθεια πίσω από τη μάσκα σου. Να μάθω για σένα! Να μάθω εν ολίγοις όλα αυτά που θέλω! Δεν δαγκώνει κανένας μέσα από τα μηνύματα. Μην τρομάζεις! Είμαι καλή φίλη!”

Ο ήχος του χαρτιού επανέφερε το βλέμμα μου, πάνω του. Χαμογελούσε όσο μου έδινε την εφημερίδα που έκρυβε μέσα της το γράμμα μου. Επιτέλους! Επανήλθε το χαμόγελο στο πρόσωπό του έστω και για λίγο! Πήρα την εφημερίδα και την έβαλα στην τσάντα μου διακριτικά. Κανένας δεν έπρεπε να μάθει.

“Είχες δίκιο! Αυτό το κείμενο για το χωριό μου ήταν εξαιρετικό! Είχε αλήθειες μέσα! Πολλές αλήθειες! Σε ευχαριστώ, Κατερινάκι που το βρήκες και μου το έδωσες!”.

Μου έκλεισε το μάτι και ήπιε μια γουλιά καφέ, τη στιγμή που μπήκε το έτερον ήμισύ του από την πόρτα και μας πλησίαζε. Ανταπέδωσα το χαμόγελο και βυθίστηκα στη συζήτηση με τους υπόλοιπους. Ξέραμε και οι δύο πως τα βλέμματα μας θα συναντηθούν αρκετές φορές.