TheBluez

Δέκα χρόνια πριν…

Η μκρή Στέισι Ανν, είχε σκαρφαλώσει πάνω στην κουπαστή του μπαλκονιού και περπατούσε αργά, βάζοντας προσεκτικά το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, με τα χέρια ανοιχτά σε στάση έκτασης. Μια γυναικεία τσιρίδα, παραλίγο να την κάνει να χάσει την ισορροπία της, μα δυο στιβαρά χέρια την τράβηξαν απότομα και την κατέβασαν.

«Τι κάνεις ανόητο κορίτσι;» τη μάλωσε η μητέρα της, ενώ ταυτόχρονα την αγκάλιαζε σφιχτά. «Πόσες φορές σου έχω πει ότι θα πέσεις και θα σκοτωθείς;»

«Κυρία Μίντοουζ;»

Η φωνή του αστυνομικού επιθεωρητή Λάρι Γκρέι, την τράβηξε σαν αγκίστρι από τη βουτιά που είχε κάνει στο παρελθόν και την έβγαλε στην επιφάνεια της πραγματικότητας.

Η εικοσάχρονη πλέον κοπέλα κοίταξε το φλιτζάνι με το ζεστό τσάι που άχνιζε πάνω στο γραφείο. Έσφιξε την κουβέρτα γύρω από τους ώμους της κι έτριψε τα μπράτσα. Έπειτα σήκωσε το βλέμμα και κοίταξε δειλά τον επιθεωρητή που καθόταν απέναντί της. Εκείνος ένευσε προς το ρόφημα. Η κοπέλα το άρπαξε με λαχτάρα και το ήπιε μονορούφι.

«Κυρία Μίντοουζ» συνέχισε ο Γκρέι «πείτε μου: πώς ακριβώς πέθανε ο Μπάρι Κόουλ;»

Η Στείσι Ανν ξεροκατάπιε.

«Προσπάθησε…» κόμπιασε «προσπάθησε να με σώσει. Στεκόμουν στην άκρη του γκρεμού. Ήθελα να αυτοκτονήσω». Άρχισε να τρίβει τα δάχτυλα των χεριών της μεταξύ τους. «Προσπάθησε να με σταματήσει μα…» δάκρυα χύθηκαν από τα μάτια της «μα…» το σώμα της τραντάχτηκε από λυγμούς και δεν μπόρεσε να συνεχίσει.

Ο Γκρέι τής πρόσφερε ένα χαρτομάντηλο. Εκείνη σκούπισε το πρόσωπό της.

«Με συγχωρείτε» απολογήθηκε.

Ο άντρας έκανε ένα νεύμα κατανόησης.

«Γλίστρησε» συνέχισε την προηγούμενη διήγησή της. «Όταν προσπάθησε να με τραβήξει, γλίστρησε!»

Ξέσπασε πάλι σε λυγμούς. Ο επιθεωρητής περίμενε να ηρεμήσει.

«Γιατί θέλατε να αυτοκτονήσετε;»

«Ήμουν δυστυχισμένη».

«Σας έκανε κάτι ο κύριος Κόουλ;»

«Όχι» αρνήθηκε αμέσως. «Απλώς εγώ… να… πάσχω από κατάθλιψη» παραδέχτηκε. «Και ξέρετε πώς είναι… τη μια στιγμή είσαι καλά και τη άλλη, βουλιάζεις στην άβυσσο. Εκείνος ήταν πάντα δίπλα μου, μα δεν ήθελα να τον επιβαρύνω άλλο».

Ο Γκρέι την κοίταξε ερευνητικά. Η κοπέλα χαμήλωσε το βλέμμα κι έτριψε τα δάχτυλά της μεταξύ τους.

«Πώς γνώριζε ότι θα αυτοκτονούσατε;»

«Του είχα αφήσει ένα σημείωμα. Του είχα γράψει και το μέρος για να μπορέσουν να βρουν το πτώμα μου. Όμως…» δίστασε «όμως σχόλασε νωρίτερα από τη δουλειά σήμερα και εγώ δεν πρόλαβα να…» κοντανάσανε.

«Εντάξει» την έκοψε ο Γκρέι. «Θα πρέπει να επισκεφτείτε έναν σύμβουλο ψυχικής υγείας. Συνεργαζόμαστε με τον κύριο Μπράουν, που είναι εξαιρετικός. Θα του πω να επικοινωνήσει μαζί σας».

Εκείνη ένευσε.

«Μπορείτε να φύγετε. Αν χρειαστούμε κάτι άλλο, θα σας καλέσουμε».

Η Στέισι Ανν σηκώθηκε ανακουφισμένη.

«Κυρία Μίντοουζ» τη φώναξε ο επιθεωρητής λίγο πριν ανοίξει την πόρτα.

Η κοπέλα στράφηκε προς το μέρος του.

«Συλλυπητήρια».

***

Ώρες αργότερα η Στέισι Άνν στεκόταν στην άκρη του γκρεμού από τον οποίο είχε πέσει λίγες ώρες νωρίτερα ο άντρας της. Το αεράκι ανακάτευε τα ατημέλητα μαλλιά της που της χάιδευαν απαλά το πρόσωπο. Κοίταξε το χάος που απλωνόταν κάτω από τα πόδια της. Ένιωσε μια απότομη ζάλη και οπισθοχώρησε λίγα βήματα. Ύστερα πήρε μια βαθιά ανάσα και πλησίασε ξανά. Η σκηνή που αντίκρισε ώρες νωρίτερα, ζωντάνεψε πάλι μπροστά της. Είδε τον Μπάρι να πέφτει στο κενό, να απομακρύνεται, να γίνεται μια κουκκίδα που ξεθώριαζε, μέχρι που χάθηκε τελείως από το οπτικό της πεδίο.

«Στέισι!» ήχησε η φωνή στα αυτιά της.

Έκλεισε σφιχτά τα μάτια με μια έκφραση αποστροφής. Φόρεσε ακουστικά στα αυτιά της και δυνάμωσε την ένταση. Οι στίχοι του τραγουδιού Free Fall των
Universal Trilogy ήχησαν εκκωφαντικά:

«I’ m a free fall – Unwritten wall – Naked on the floor – I’ m already gone I’ m gone» τραγούδησε δυνατά και η ίδια. Κι έπειτα, αυτοσχεδιάζοντας άλλαξε λίγο τους στίχους «You ’re already gone you ’re gone…»

Δεν τον άκουσε καθώς πλησίαζε. Μόλις όμως άνοιξε τα μάτια, είδε τη σκιά του να στέκεται δίπλα της. Έβγαλε τα ακουστικά και γύρισε να τον αντιμετωπίσει.
Ο επιθεωρητής Γκρέι την κοιτούσε ερευνητικά.

«Κυρία Μίντοουζ, πρέπει να σας συλλάβω για τον φόνο του Μπάρι Κόουλ».
Εκείνη χαμογέλασε.

«Πώς το κατάλαβες;»

«Ο σύζυγός σας, σχόλασε κανονικά από τη δουλειά του σήμερα. Μου είπατε ψέματα πως επέστρεψε νωρίτερα. Ξέρατε πολύ καλά την ώρα που θα ερχόταν να σας βρει. Και τον περιμένατε. Το κάνατε σκόπιμα».

«Ουπς» ανασήκωσε η κοπέλα τους ώμους.

«Μείνατε εδώ μέχρι να έρθει να σας σώσει για να τον σπρώξετε και να πέσει εκείνος αντί για εσάς, έτσι δεν είναι;» συμπέρανε ο άντρας.

Το χαμόγελό της έγινε ακόμη πιο πλατύ. Τα χείλη της όμως έτρεμαν και στα μάτια της, φάνηκε μια υποψία δακρύων.

«Γιατί το έκανες;» συνέχισε ο επιθεωρητής.

Η Στέισι Ανν σοβάρεψε απότομα.

«Γι’ αυτό» αποκρίθηκε και σήκωσε την μπλούζα της.

Η κοιλιά και τα πλευρά της ήταν γεμάτα μελανιές.

«Και γι’ αυτό» συνέχισε και τράβηξε τα μανίκια της.

Το ίδιο και τα μπράτσα της.

«Και για…» πήγε να σηκώσει και τη φούστα, μα ο επιθεωρητής τη σταμάτησε.

«Με είχε στείλει πόσες φορές στο νοσοκομείο με σπασμένα πλευρά. Μπορώ να σου δώσω όλες τις διαγνώσεις».

Τα δάκρυα έτρεχαν πλέον ποτάμι.

«Γιατί δεν τον κατήγγειλες;»

«Επειδή πάντα υποσχόταν πως δεν θα το ξανακάνει. Και πάντα τον πίστευα. Ακόμη και να τον κατήγγειλα όμως, πιστεύεις πως θα έμενε μέσα για πολύ; Πιστεύεις πως θα σεβόταν τα περιοριστικά μέτρα όταν έβγαινε; Εγώ είμαι σίγουρη πως όχι. Δεν θα γλίτωνα ποτέ από αυτόν. Ξέρεις… Για μια στιγμή… σκέφτηκα στα αλήθεια να αυτοκτονήσω. Η σκέψη αυτή όμως, κράτησε μόνο για λίγα δευτερόλεπτα. Του είχα δώσει τα πάντα. Δεν θα έδινα και τη ζωή μου για χάρη του». Έσφιξε τα χείλη. «Άφησα το σημείωμα αυτοκτονίας, σε σημείο που ήξερα πως θα το έβρισκε. Έπειτα, ήρθα εδώ και τον περίμενα. Τον άφησα να με πλησιάσει, να με αγκαλιάσει και μετά, απλά τον έσπρωξα» ανασήκωσε ξανά τους ώμους.

Έτεινε τα χέρια προς το μέρος του περιμένοντας να της περάσει τις χειροπέδες.

***