Μαζευτείτε, θα απαγγείλω!
*αυτό το κείμενο ΔΕΝ είναι κείμενο λατρείας! ΤΟ ΤΟΝΙΖΩ!
*Θα γραφτεί σε πρώτο πρόσωπο για να μπορέσω να βγάλω συναίσθημα!
*Αν νομίζεΙ πως είναι γραμμένο για τον ίδιο, δίκιο έχει! Για σένα είναι γραμμένο ΞΕΚΑΘΑΡΑ!
Όσοι ταυτιστείτε, κάντε παρακαλώ ένα share μπας και γίνει viral! Ευχαριστώ πολύ!
——————————
«Αγάπη μου (με άλφα κεφαλαίο!),
θέλω τόσα πράγματα να γράψω, μα δεν ξέρω από πού να πρωτοξεκινήσω!
Δύσκολος ο χωρισμός μετά από τόσο καιρό!
Δύσκολος ο χωρισμός μετά από τόσο δούλεμα!
Ναι, ίσως ήταν λίγο επιθετικό αυτό, οπότε θα το πάρω από την αρχή…
Αγάπη μου (με άλφα κεφαλαίο!),
σε αυτό το γράμμα θα μάθεις τι έκανα, κάνω και θα κάνω χωρίς εσένα και στο τέλος θα σου πω τι θα κάνεις χωρίς εμένα. Απλά, λιτά και άκρως κατανοητά.
Διαλύθηκα, Αγάπη μου (με άλφα κεφαλαίο!).
Όλο αυτό το παιχνίδι με εμάς τελείωσε, γιατί θεώρησες σωστό να βάλεις μέσα κι άλλους παίχτες! If you know what I mean!
(Αν δεν καταλάβατε, μπορείτε να googlάρετε «τάρανδος» και να μου πείτε μου τι βλέπετε…)
Και εννοείται πως θεώρησες σωστό να με ενημερώσεις όταν έδεσες τον γάιδαρό σου! Σε ευχαριστώ όμως που μαζί με τον γάιδαρο, έδεσες και μια θηλιά στον δικό μου λαιμό!
Γιατί;
Γιατί σ’ αγαπούσα!
Κάτι που προφανώς δεν έκανες εσύ!
Και ok, δικαίωμά σου να μην αγαπάς, δεν αγαπάει κανείς με το ζόρι…
Μην το πεις όμως, ρε φίλε! Μην το πεις!
Αν σου λέει κάποιος «σ’ αγαπάω πολύ!», βούλωσε το γ@μημένο το στόμα σου ή πες ένα ευχαριστώ! Τι τα θες τα «κι εγώ!» ή τα «σ’ αγαπώ!», αν δεν τα αισθάνεσαι;
Άστο να πάει στο δι@ολο!
Όπως σε ευχαριστώ και για όλα τα «καμία δεν είναι σαν εσένα», «κουμπώνουμε» και άλλα τέτοια που – προφανώς- δεν ίσχυαν ποτέ! Μας γ@μησες τελείως την ψυχολογία!
Βλέπεις… Για μένα ήσουν ο άνθρωπός μου και ό,τι σου έλεγα, ίσχυε και με το παραπάνω! Οπότε, όπως καταλαβαίνεις, θεωρούσα τα ίδια και για σένα. Όχι γιατί το πίστευα μόνο, αλλά γιατί μου το έλεγες… «Ο άνθρωπός μου!». Χαχαχα! Θεωρούσα ότι με αγαπούσες και με νοιαζόσουν, αλλά έκανα λάθος.
Δεν πειράζει! Το προσπερνάω κι αυτό! Τόσο μεγάλη καρδιά!
Διαλύθηκα εντελώς μ@λ@κα μου! Όχι εσύ! Τρόπος του λέγειν…
Όταν αποφάσισες να φύγεις, άλλαξα όλη μου τη ζωή. Τίποτα να μην σε θυμίζει. Τίποτα απολύτως! Και πέρασα μέρες, εβδομάδες, μήνες να κλαίω και να στριφογυρίζει στο μυαλό μου τι έκανα λάθος. Μάντεψε! Τίποτα δεν έκανα… Ή μάλλον έκανα, αλλά το κατάλαβα μεταγενέστερα… Το μεγαλύτερο μου λάθος ήταν ότι σε αγάπησα. Τεράστιο λάθος!
Και οι μέρες περνούσαν και εγώ να μην μπορώ να συνέλθω… Δεν ξέρω πραγματικά τι με πόνεσε περισσότερο! Ότι τελειώσαμε οριστικά μετά από πενήντα πισωγυρίσματα; Ότι έτρωγα κουτόχορτο όλον αυτόν τον καιρό; Ότι σε ήθελα και σε αγαπούσα; Ότι προσπαθούσα μόνη μου; Ότι εσύ είχες φτιάξει τη ζωή σου και είχες προχωρήσει; Ότι εγώ δεν ήμουν έτοιμη να προχωρήσω;
Δεν ξέρω… Νομίζω ότι περισσότερο με πείραξε που δεν κατάλαβα ποτέ τον λόγο… Τον πραγματικό εννοώ!
Υποτίθεται, υποτίθεται λέω, πως όταν ήμασταν μαζί -χαχαχαχαχαχαχα!- περνούσαμε τέλεια, επικοινωνούσαμε, τα είχαμε βρει κλπ., τότε τι; Επειδή δεν είχαμε κοινά όνειρα;
Όχι, όχι… Κάτσε να δεις… Α! Ναι! Δεν ήθελες σχέση! Για αυτό χωρίζαμε, πνιγόσουν!
Έκανες όμως… Απλώς, όχι μαζί μου! Τώρα την έκανες ενώ τραβιόμασταν παράλληλα ή την έκανες μετά, δεν έχει σημασία…
Βλέπεις; Μια παράνοια γενικά η όλη φάση!
Ειπώθηκαν πολλά και πολύ άσχημα πράγματα! Θύμωσα άπειρα να ξέρεις!
Έσπασα, λύγισα, με πλάνεψες, παλάβωσα κι όλα εγώ στα ‘δωσα…
Ώπα! Λάθος! Αυτό είναι τραγούδι του Καρρά. Αχάριστη κι αλήτισσα… Ταιριάζει γάντι πάντως! Εξαιρετική επιλογή!
Αυτά όμως ανήκουν στο παρελθόν…
Τώρα, που κάπως έχω βρει τα πατήματά μου και έχω στρώσει τον δρόμο μου με ροδοπέταλα, έκανα το λάθος να προσπαθήσω να επικοινωνήσω μαζί σου! Θες να σου πω ένα μυστικό; Δεν ήθελα να σε πιάσω γκόμενο. Όταν έπρεπε, το έκανα… Τώρα όχι! Ήθελα να επικοινωνήσω, γιατί το κουσούρι του «ήσουν ο πρώτος άνθρωπος που μοιραζόμουν τα πάντα!» δεν έχει φύγει τελείως. Και όταν συμβαίνει κάτι πολύ σοβαρό, χρειάζεσαι το σωσίβιό σου για να επιβιώσεις… Το δικό μου ήσουν εσύ!
Αλλά όχι… Φοβήθηκες μην σου χαλάσω ό,τι έχεις φτιάξει! Εδώ, χριστιανέ μου, δεν χάλασαν όταν είχα πιο ενεργό ρόλο στη ζωή σου, τώρα θα χαλάσουν;
Α! Επίσης τα «θα είμαι πάντα δίπλα σου γιατί σε νοιάζομαι!», να τα βάλεις σε ένα μεγάλο κουτί και να τα πετάξεις στη θάλασσα. Γιατί τώρα, που όντως είχα μεγάάάάάάάλο ζόρι και σοβαρό, λάκισες!
Θα το θυμάμαι για πάντα να ξέρεις… Μανιάτικο θα το κρατήσω! Ενημερωτικά!
Τελικά, είχαν δίκιο όλοι!
Τίποτα δεν ήμασταν! Τόσος καιρός χαμένος!
Τόσα συναισθήματα θυσιάστηκαν στον βωμό του συμβιβασμού σε μια «σχέση» που ποτέ δεν ήθελες. Ξεκίνησε όλο λάθος, αρχής εξ’ αρχής, μα μετά ερωτευτήκαμε. Τουλάχιστον έτσι νόμιζα και τι πήρα; Ένα μεγάλο τίποτα!
Με πλήγωσες περισσότερο απ’ ότι με είχε πληγώσει εκείνος. Ναι, εκείνος… Πώς σου φαίνεται; Τουλάχιστον τότε ήξερα ότι είχα δώσει την καρδιά μου σε έναν άνθρωπο που θα με πλήγωνε. Έγινε εν γνώσει μου. Και εσύ ήξερες πόσο πόνεσα τότε… Με είδες να υποφέρω… Και θεώρησα ότι εσύ θα ήσουν διαφορετικός. Θεώρησα ότι η καρδιά μου θα ήταν προστατευμένη… Μάντεψε…
Με πλήγωσες περισσότερο απ’ ότι εκείνος και δεν θα κουράζομαι να το λέω… Με διέλυσες ολοκληρωτικά. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Πίστευα πως δεν γίνεται να πονέσει κάποιος περισσότερο, αλλά να που έκανα λάθος!
(Σε αυτό το σημείο να διευκρινίσω πως μιλάμε για δυο ανθρώπους που αγάπησα/ ερωτεύτηκα πολύ. Τον έναν σε ένα μακρινό κάποτε και τον άλλον σε ένα κοντινό παρελθόν! Διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικά συναισθήματα, διαφορετικοί πόνοι… Αλλά πόνοι… Πω, πω… Πόνος κρυφός, είναι πόνος μεγάλος!).
Και πάμε στο τι θα κάνω χωρίς εσένα… Πολύ απλό! Θα κάνω σαν να μην υπάρχεις. Σαν να μην υπήρξες ποτέ! Θα προχωρήσω τη ζωή μου με τους δικούς μου ρυθμούς. Όχι για αντίποινα, χεσμένα τα έχω και αυτά και εσένα πλέον. Θα βρω τους ρυθμούς μου. Τα πατήματά μου. Θα βρω τον εαυτό μου που τον έχασα τελείως!
Και εσύ…
Αχ, εσύ! Μην διανοηθείς να με σκεφτείς! Μην διανοηθείς να ψελλίσεις το όνομά μου… Μην διανοηθείς να γυρίσεις ποτέ πίσω…
Ποτέ! Σπατάλησα άπειρο χρόνο για σένα. Αν τον είχα χαρίσει σε εμένα, όλα θα ήταν διαφορετικά! Όλα θα ήταν καλύτερα! Αλλά δεν πειράζει… Έχω μάθει να με απογοητεύουν οι άνθρωποι. Ούτε ο πρώτος είσαι, ούτε ο τελευταίος.
Και τώρα κοίτα σύμπτωση… Στο ίδιο παιχνίδι παίξαμε μαζί και χάσαμε το ίδιο πράγμα… Εγώ εμένα και εσύ εμένα! Τώρα και για πάντα!»
TheBluez Guest
One response to “Γράμμα στον πρώην μου”
Όλα λάθος μέχρι το σημείο του τι θα γίνει από εδω και εμπρος.λυπαμαι που αισθάνεσαι αυτά που εγραψες.Αλλα χαιρομαι που τα εγραψες διοτι τα έβγαλες από μέσα σου.
Σε παρακαλώ μην πονας τον εαυτό σου ετσι.
Τα σε σγαπω είτε τα κες εσυ είτε ο άλλος είναι για να δίνουν μαγεία στην στιγμή.
Οχι για να βασίζεις το μέλλον σε αυτά.
Την επόμενη στιγμή την βασίζεις στα θέλω σου και στο τι σε κάνει να χαμογελάς .