“Μπορώ να μοιραστώ κάτι αληθινό και ειλικρινές μαζί σου; Ναι τώρα, μη με κοιτάς σαν χάνος! Έχω ανάγκη να το κάνω και θα το κάνω, να ξέρεις! Δεν με νοιάζει αν πιέζεσαι εσύ… Πιέζομαι εγώ και θέλω να τα βγάλω από μέσα μου!
Αισθάνομαι και όταν αισθάνομαι το λέω! Και το λέω πάντα! Γιατί ό,τι αισθανόμαστε πρέπει να το ζούμε. Αξίζει να ζούμε τα πάντα, γ@μώ!
Προσπάθησα να στα πω όσο ήμασταν μαζί, αλλά δεν με άφησες! Ήθελες απλά να πιούμε τον καφέ μας λες και είμαστε φίλοι. Μάντεψε! Δεν είμαστε! Και επειδή δεν είμαστε, θέλω να μάθεις τι αισθάνομαι και γιατί επιμένω τόσο!
Κάθε φορά που αισθάνομαι πράγματα για κάποιον, ένα σφίξιμο έρχεται και φωλιάζει στο στήθος μου. Ε, αυτό παθαίνω όταν σε βλέπω… Όταν μιλάμε… Όταν χτυπάει το κινητό και βλέπω το όνομά σου! Κοκκινίζω, τρέμουν τα χέρια μου, χτυπάει η καρδιά μου… Οι πεταλούδες στο στομάχι χορεύουν ξέφρενα…
Και όλα αυτά εξαιτίας σου! Εσύ κατάφερες να δώσεις ξανά ζωή μέσα μου! Γιατί ζωή είναι… Με τον έρωτα ανατροφοδοτούμαστε
Και αυτό το θέλω… και μάλιστα πολύ! Θέλω όλο αυτό συνέχεια και το θέλω μαζί σου! Θέλω να νιώθω ζωντανή. Γεμάτη. Για αυτό επιμένω. Για αυτό προσπαθώ. Εγώ! Εσύ;
Εσύ νιώθεις το ίδιο. Το ξέρω πως νιώθεις όπως εγώ, μα δεν μπορείς να δώσεις… Πίστεψέ με, σε καταλαβαίνω…
Μια γυναίκα και δη μητέρα, είναι ζόρι για σένα. Ο χρόνος μου ελάχιστος, το πρόγραμμα πιεσμένο, μα για σένα πάντα βρίσκω και χώρο και χρόνο. Δίπλα σου αλλάζω… Μαζί σου ξεχνάω τα πάντα και νιώθω. Ό,τι και αν υπάρχει στη ζωή μου, όταν είμαι μαζί σου όλα αλλάζουν… Αλλά, ξαναλέω, δεν ισχύει το ίδιο για σένα…
Πες μου πώς γίνεται να θες τόσα από μένα… Να νιώθεις τόσα και να μην μπορείς να μου δώσεις το ελάχιστο; Πως γίνεται, τόσο καιρό, να προσπαθούμε μαζί και όταν έρχονται ζόρια να τραβάω μόνο εγώ κουπί και εσύ να εξαφανίζεσαι;
Δεν είμαι παράλογη! Στηρίζομαι σε όλα όσα έχουμε πει. Σε όλα όσα έχουμε κάνει. Σε όλα όσα έχουμε ονειρευτεί. Μαζί! Αυτή η τόση δα μικρή λέξη είναι εκείνη που με διαλύει! Αυτό το μαζί που τόσο εύκολα ξεχνάς…
Γιατί, ρε παιδί μου, με βασανίζεις; Αν δεν ήθελες, ας με άφηνες να φύγω! Γιατί με κρατάς αν δεν θες; Γιατί με αφήνεις να προσπαθώ; Γιατί με άφησες να αφεθώ αν δεν μπορούσες να το διαχειριστείς;
Ήταν υπέρβαση για μένα αυτό το μαζί…
Κάποτε είχα φτιάξει ένα μαζί, το οποίο ο Θεός αποφάσισε να το διαλύσει… Κανένας δεν τα βάζει με το Θεό! Έμεινα μόνη να μεγαλώσω τα παιδιά μου και ήρθες ουρανοκατέβατος. Θεόσταλτος, θα μπορούσε να πει κάποιος. Και πίστεψα ξανά… Στην αγάπη… Στον έρωτα… Στην ελπίδα…
Μην τα διαλύεις όλα! Μη με διαλύεις! Μου πήρε χρόνο να σταθώ στα πόδια μου και χρειάστηκε μεγάλη δύναμη ψυχής για να νιώσω και να αφεθώ…
Σκέψου απλά τι θες να κάνεις με εμένα! Τόσο απλά…
Εγώ ξέρω… Στα γράφω… Δεν με νοιάζει αν ρεζιλεύομαι ή αν σε πιέζω! Με νοιάζει που μπορώ να νιώσω ξανά και που μπορώ να τα πω! Με νοιάζει που ξέρω τι θέλω και το διεκδικώ. Εκεί είναι η μαγκιά!
Εγώ, ξαναλέω, ξέρω τι θέλω…
Εσύ; Ξέρεις;”
Ιωάννα