Ανθρώπους σαν ηλίανθους θα θέλαμε στη ζωή μας. Τόσο φωτεινούς, δυνατούς, θετικούς, ταπεινούς, χρήσιμους, με βαθύτατη ομορφιά, σαν αυτή που πηγάζει από το εντυπωσιακό αυτό φυτό, που λανθασμένα ορισμένες φορές υποτιμάται. Ανθρώπους που, όπως τα ηλιοτρόπια, στρέφουν την κεφαλή τους συνεχώς προς τις ακτίνες του ήλιου στη διάρκεια της ημέρας, ακόμα κι όταν στον ουρανό υπάρχουν μονάχα σύννεφα στο οπτικό τους πεδίο. Ενώ τις πρώτες πρωινές ώρες κοιτούν ξανά την ανατολή με τα κιτρινοπορτοκαλιά χρώματά της, όμοια με αυτά στα πέταλα του άνθους.
Αν είχες την εξαιρετική τύχη να γνωρίσεις ποτέ τέτοιους ανθρώπους, τότε θα έχεις καταλάβει ήδη για ποιους μιλώ. Μοιάζουν με εκείνους τους απλούς περαστικούς που σου λένε καλημέρα τα μουντά πρωινά της Δευτέρας που έχεις πάρει τον δρόμο προς την δουλειά, με εκείνους που σου χαμογελούν χωρίς προφανή λόγο χαράς ή με όσους περνούν δίπλα σου τραγουδώντας και σφυρίζοντας τον δικό τους ευδιάθετο σκοπό, με εκείνους που σε κοιτούν λέγοντας ανακουφιστικά για την ψυχή σου λόγια χωρίς να έχουν αρθρώσει την παραμικρή λέξη, με εκείνους που σε παίρνουν σφιχτά αγκαλιά όταν το έχεις ανάγκη πριν καν τους το ζητήσεις, είτε με αυτούς όπου η ζεστασιά που εκπέμπουν θυμίζει την ανακούφιση από το χάδι του ήλιου πάνω στα μαλλιά σου. Ακόμα λοιπόν κι αν δεν έχεις γνωρίσει κάποιον «ηλίανθο» μέχρι σήμερα, ένιωσες θαρρώ την μεταφορική έννοια που θέλω να προσδώσω.
Όμως για στάσου, έχεις σκεφτεί ποτέ μήπως αυτός ο «ηλίανθος» είσαι εσύ στην ζωή των ανθρώπων γύρω σου; Μήπως έχεις το προνόμιο να είσαι εσύ αυτό το πανέμορφο φυτό, τόσο για τις ζωές των άλλων, όσο και για την καθαυτή δική σου καθημερινότητα; Κι αν ένας «ηλίανθος» συναντήσει ένα άλλο «ηλιοτρόπιο», τότε τι; Ίσως αυτό να ονομάζεται χρυσός; Ποιος ξέρει…
Συνεχώς σκέφτομαι, πόσο πιο όμορφος θα ήταν ο κόσμος αν περιτριγυριζόμασταν αποκλειστικά από «ήλιους», βιώνοντας μια καλοσυνάτη καθημερινότητα δίχως αχρείαστα «αγκάθια» ανάμεσά μας. Ίσως κι όλοι να είμαστε άλλοτε «ήλιοι» κι άλλοτε «αγκάθια», επιλεκτικά, ανάλογα την εκάστοτε περίσταση, ως άμυνα σε μια προσπάθεια να προστατευθούμε. Εξάλλου κι αυτό το κιτρινόμορφο λουλούδι, έχει φύλλα οδοντωτά με απαλό χνούδι πάνω, ως μια ανάγκη αυτοπροστασίας και αυτοφροντίδας, ώστε να διατηρεί το ανάστημά του. Από την άλλη, τα πραγματικά ηλιοτρόπια, ενδεχομένως να είναι οι ατόφιες ψυχές των μικρών παιδιών και όλων των αθώων και εύθραυστων πλασμάτων. Κρίμα που κι αυτές τείνουν να φθείρονται με το πέρας του χρόνου εξαιτίας του σκληρού προσώπου της ζωής.
Όπως και να ‘χει, η χρυσή αυτή ομορφιά των ανθρώπων-ηλίανθων, είναι ασύγκριτη. Σας είμαστε ευγνώμονες. «Σε έναν κόσμο γεμάτο τριαντάφυλλα, (τόλμησε) να είσαι ηλίανθος» (in a world full of roses, be a sunflower).
Έψιλον